KOPLAK

Joakin Lizarraga

I.— AMA BIRJINAREN GLORIATAN
(«Sacris solemniis» himnoaren gisara)

Maria ama birjin 
Jangoikoarena, 
naiz nik erran ezin 
guzia zarena, 
nai nuken aipatu 
bai dezaketena
zutas, ta alegre kantatu.

Kanta, mia, kanta
Maria bakarrik 
ederra galanta. 
Non bere pareirik? 
Beraren aldean 
nior ez ederrik
gizon ta aingeru-gendean.

Goren gorenaren 
Maria urbilena. 
Goren eztenaren 
da goren gorena: 
Jangoikoa iago. 
Jangoiko eztena, 
guzia da gutiago.

Au bere maitea 
Jaunak autatua, 
grazias betea, 
ta bedeikatua 
emastekietan, 
berex goratua 
jendemende guzietan.

Jangoikoa gure 
on naies gizona 
egin da, ta bere 
Ama nai du ona, 
ta daiken obena, 
ta dagokiona
berai, berak in duena.

Ongi dakienak 
ama autatu zue, 
poderoso denak 
nai bekala in zue. 
Auxe beretako, 
nola bidezue 
prestatu bai ortarako!

Gora guk gogoa, 
nola Maria den: 
Txoil ez Jangoikoa, 
bai Jangoikoaren 
txoil gisarakoa, 
ta Jangoiko-ezten 
on dena gañarakoa.

Konzepzio garbiaren

Perla ain preziosoa 
Jakin zeien zela 
doai graziosoa, 
ta andik eldu zela, 
buratso sanduen 
otoies zeiela
logra, Jabeak nai zuen.

Adam ta Ebaganik 
etorki bazuen, 
baña aien kulpatik 
parterik etzuen. 
Nork predestinatu 
zuen ama, zuen 
kutsatzetik preserbatu.

Naiz guziok sartu
aien bekatuan, 
Maria ez aipatu 
guzien kontuan: 
Berex asentatu 
du bere libruan
Jaunak ama, ta guardatu.

Guziek petxa zor: 
Etorris bekala, 
ots, dio, paga or. 
Maria ez ez ala; 
ikusi urrunera: 
Persona erreala
au, dio, duk, ez petxera.

An zio legeak:
Il guziak laster; 
bai, baña erregeak: 
Zer duzu zuk, Esther? 
Lege ez zuretako, 
zu graziosa eder, 
baizik da guziendako.

Guziendako da? 
Nola ezta Estheren? 
Onendako ezpada, 
nola da guzien? 
Esther baita berez 
erregina, zeren 
guzietan kontatzen ez.

Esther graziosa 
ta agraziatua, 
Maria ditxosa 
ta bedeikatua, 
Jaunaren grazia 
baitu logratua,

Izateko birjin
eta ama batean, 
milagroak egin 
zitue berean 
Jaunak, ta ori gabe 
zuke sabelean 
izan bekaturik gabe.

Zer etzue eginen, 
bere eskojitua 
sanduki izan zeien 
len konzebitua 
bai bere grazian, 
eta ez funditua 
bekatu ta desgrazian

Nola sinestatu,
bere ama autatua, 
zukela aguantatu, 
zegon mustatua 
bekatuareki 
eta markatua 
satanasen markareki?

Etzuke maitatu
ia beras orduan, 
baizik desterratu, 
naiz zen momentuan, 
bera ez ikusteko 
alako moduan 
zegolarik garbitzeko.

Nork sinestatu, naiz 
momentu batean 
utzi zuela gaitz 
gaizki bitartean 
ama Jangoikoak, 
ta bere eskupean
zeukala etsai gaixtoak?

Desgrazia gontara 
erori baño len, 
emanik autara, 
amak naiko zuen 
ez ama izatea,
ezi etsai Jaunaren

Bai ta zer gloria
zen satanasena, 
ines memoria, 
ziola zukena 
erran antustean: 
Ama Jaunarena 
egonda nere eskupean.

Ez ez alakorik,
birjin gloriosa, 
zu bekalakorik 
ezta, ama amorosa. 
Beti grazian zu, 
beti graziosa
Jauna zureki izan duzu.

Zure zimenduak 
oianen gañean, 
pasatus sanduak 
ziren gorenean 
zuk, konzebitua 
zinan oronean
ta grazias kunplitua.

Nai delaik tratatu 
bekatuen miña, 
eztut nai aipatu 
Maria birjina; 
oso biktoria
du Jaunak egina,
ta Jaunaren da gloria.

Augustinok zio: 
Eta bizi baze 
luzaro bat, dio, 
bekaturik gabe,
ez grabe, ez leberik, 
au dela señale, 
etzela orijinalerik.

Orai Elizaren 
ia-egerdian, 
ama birjinaren 
argi eder andian 
dago klaraturik, 
bizitza guzian
etzuela bekaturik

Bekatu len lena 
in zen egunean, 
Jangoikoak pena 
eman zuenean, 
erran aski zuen, 
sugearenean
nola Maria libre zen.

Izain duk kontra bai 
ik emastekia, 
irearen etsai 
arren jendakia, 
ark dik urratuko 
ire bekokia,
ta euroi oinperatuko.

Zein da emasteki gau 
garbi eder fuertea, 
garaituzuengau 
suge serpientea? 
Ori da Maria 
grazias betea 
in duena biktoria.

Beras serpienteak 
etzuen kutsatu, 
beneno tristeak 
etzuen mantxatu, 
autatu zuenak 
zue preserbatu,
Ama Semerik obenak.

Izan zara beras 
betiro, o Maria, 
libre guzis arras 
ta garbi garbia: 
Jesus eguzkia,
zu mendortz argia 
ta beraren iduria.

O ama Maria, 
o miragarria, 
da seme andia 
amaren neurria; 
ura nolakoa, 
zu eder garbia
zara aren gisarakoa

Ama izateko prestatzea

Ez konzebitua
sollik zu grazian, 
bai konfirmatua 
zina ere bizian, 
ez sollik kulpatik 
libre, bai guzian 
gaitzerako sukaietik.

Ama nai zinduzan 
ta birjin garbia, 
ala in zinduzan 
nola lur berria 
Jaunak zu lendanik, 
bera nola azia 
jaiotzeko zureganik.

Nork pensa, nork erran, 
zein ongi moldatu 
zuen? Zenbat eman, 
zenbat adornatu 
berak autatua, 
ta nola prestatu 
zuen bakar amatua?

Jaiotzearen

Gau nola ilunaren 
ondoan argia, 
jaio ze egunaren 
mendortza Maria, 
guzien onkia, 
gozo ta alegria; 
darraio berla eguzkia.

Jaio da lurrean
lore preziosoa, 
Jaunaren aurrean 
guzis graziosoa, 
zeintas den quadratzen 
Jaun poderosoa, 
zeru guzia admiratzen.

Etorda mundura 
Eba kontrakoa, 
lenbiziko gura 
ez bekalakoa,
Jangoiko Jaunaren 
bai gustorakoa, 
amorosteko beraren.

Aitak beiratzen du
alaba berea, 
Semeak artzen du 
bere Ama amantea, 
Espiritu Sanduak 
esposa maitea
au nai du: atendi munduak

Izenaren

Izena Maria, 
ongi paraturik, 
konsolagarria; 
sollik aipaturik 
dulzatzen duena; 
dena kunpliturik 
signifikatzen duena.

Jangoiko Jaunaren 
bai biotzekoa, 
ta Jesus onaren 
urbilenekoa, 
al daiken guzian 
gisa berekoa 
onean eta grazian.

Maria nai du erran 
«señora», bai zeren 
dio Jaunak eman 
guzi guziaren 
podore erreala, 
iteko an ta emen 
enperadorak bekala.

Alaber Maria
da erakaslea, 
eta kidaria 
eta argizalea, 
baitu erakasten 
zerura bidea,
argitzen eta kidatzen.

Mirra alaber miña 
deitzen da Maria, 
itsaso samiña, 
zeren ama andia 
penasko itsasoan 
ondatu guzia
baizen Jesusen pasioan.

Itsasoko izarra 
Bernardok deitzen du, 
zeruko ostadarra 
bekala ikusten du, 
ori beiratzera 
konbidatzen gaitu, 
ez gaitzan utzi galtzera.

Au da goiz-argia, 
ilargi garbia, 
ta zeru bizia, 
baitare eguzkia, 
Jaunaren zeboa, 
zeruko ataria, 
eskalera ta leioa.

Da maite bakarra 
Jaunaren Maria, 
au su ta sugarra 
ta maitagarria 
ta amorosgarria 
ta admiragarria
ta amatako amagarria.

Da Maria andia 
señale eder gura, 
Juanek ikusia, 
iganik zerura, 
an agertu zena, 
zein baize figura 
erregina gorarena.

Andre bat mantoa 
zuena eguzkia, 
oñen-petakoa 
zuen ilargia, 
buruan koroa 
txoil eder argia 
amabi izarretakoa.

Da miragarri bat 
Jangoikoarena 
Maria, da lan bat 
in duen obena, 
den guzia baño 
iago nai duena 
lenetik azkeneraño.

Mundu andiago 
Jaunak in dezake, 
zeru ederrago 
baitare dezake; 
ama egundaño 
berak ez dezake 
oberik berea baño.

Nai bada mintzatu 
emengo gisara, 
Jaunak enpleatu 
du eri txingarra 
mundua egitean; 
besoko indarra,
bere ama prebenitzean.
Marian in ditu
bere primoreak; 
berabaitan ditu 
beras amoreak; 
beragatik berai 
beti faboreak
iten, ta mundu guziai.

Eztu utzi beñere 
beñere Maria, 
dauka nola bere 
begien ninia, 
aurkitu grazia 
duena ta andia, 
naiz delarik txipia.

Au dauka amatua 
iago ezi mundua, 
maite estimatua 
iago ezi zerua, 
sandu ta on guzien 
iago ezi korua,
naiz ilen ta naiz bizien.

Maria maite du: 
Beraren amores 
Jaunak betetzen du 
mundua fabores; 
ezpaliz Maria, 
penas ta dolores 
guzia ze miseria.

Jaunaren maitea,
nik ez iago onesten? 
Zu nere amantea, 
zer bada dut iten? 
Ezin Jaunaganik
deus logra, non ta ezten 
zuk emanik edo erranik.

Aipatus Maria,
nor ezta gozatzen? 
Naiz bekataria, 
nola ez animatzen? 
Esperanzareki 
diola beiratzen 
begi amorosoeki.

Galanta Maria,
ez presumitua: 
Du bekataria, 
loies funditua, 
beiratzen, goratzen, 
eta garbitua
Jangoikoai presentatzen.

Sekulan aditu
ezta bat berere 
otoi akuditu 
zaiona beñere, 
desanparatua 
izan dela bere 
bearrean ta galdua.

Jauna da iturria
on guziarena, 
kanale Maria: 
Berak nai duena 
eman, dator ordik; 
ezperen, on dena 
eztaike espera niondik.

Ark iago erran zue: 
Ama berarias 
eskojitu zue 
Jaunak, justizias
salba ez dezazkenak, 
amak bai grazias 
salbatzeko galduenak.

San Anselmok zio 
au eta geiago: 
Jangoikoa, dio, 
eman naiak dago 
askotan, deiturik 
Maria, lenago
ezi Jesus aipaturik.

Au da, zerengatik 
Jangoiko onegia 
honratzeagatik 
bere ama onetsia, 
au naiez onean 
lagun, ta guzia
dagon beronen menean.

Presentazioaren

Irur urtetako
aurra zelarikan, 
gure exenplutako 
presentaturikan 
tenploan, guzia 
Jaunai eman ze an 
Maria, tenplo bizia.

An tenplo sanduan 
Maria nongoa? 
Gorputza munduan, 
zeruan gogoa: 
Bere guzia du 
sollik Jangoikoa: 
Ontan bizi ta il nai du.

Nork pensa, nork erran, 
egon zen urtetan 
noraño zen igan 
birtute onetan? 
Naiz guti denbora, 
in ze guzietan 
guzis Jaunaren gustora.

Desposazioaren

Urbildus denbora, 
Jangoikoa gizon 
in nai, ariora 
Maria prest zegon 
izateko ama 
digna, ta guzis on 
ona biotza darama.

Baña mostraturik 
Jaunaren idea, 
naiz ez klaraturik 
modu ta bidea, 
sakrifikaturik 
bere naikundea, 
Jaunai zego renditurik.

Eldu ze denbora, 
Maria emateko 
matrimoniora 
ta lagun artzeko:
Nork pensa, nork erran, 
obligarazteko 
zenbat iteko zen izan?

Nor da ditxosoa,
izan bear dena 
onen esposoa 
ta bear duena 
artu bere esposa 
donzella gau, dena 
Jaunaren bakar ditxosa?

Josef autaturik 
zeuka ia zeruak, 
naiz estimaturik 
au guti munduak! 
O Josef justoa, 
guzien buruak
zure du bere gustoa.

Jauna bera izanik 
kasamentaria, 
ia desposaturik 
Josef ta Maria, 
bizi ziren ala 
zeruko bizia,
anai ta arreba bekala.

Ona bi obenen 
pareja propia, 
ezkondu direnen 
exenplu andia, 
honra bai ta anparo, 
Josef ta Maria, 
imitatus, dago klaro.

Anunziazioaren

Ala bizi zelaik
beti deseatzen, 
kontino zegolaik 
humil porfiatzen, 
arima amablea 
eske suspiratzen, 
zetorren Salbazalea.

Etze gogoratzen, 
bera zeikela izan 
ama, bai eskatzen, 
Jaunak zezon eman 
Jesus beiratzea, 
ta amaren manuan 
zerbitzari paratzea.

Baña zeruaren
goren eta erdian, 
Trintate Jaunaren 
konseju andian 
juizio egin ze 
gora, ta Marian 
Berboa aragitu nai ze.

Egines nola den 
maneran obeki, 
naies donzellaren 
gusto obenareki, 
utzirik betea 
donzella amareki, 
fruituareki lorea.

Ango prinzipe bat 
onen mandatari 
biali beitirat 
zue Mariari, 
Jaunaren idea 
erran, ta berari 
eskatzeko baimendea.

Jautsirik Gabriel 
Nazaret aldera 
mandatari fiel 
berna ematera, 
etxean sarturik 
berain alzinera 
agur in zio kurturik.

Ta an erakutsia
da diosalea: 
Agur, o Maria, 
grazias betea, 
Jauna da zureki, 
zu zara berea 
emasteetan berexki.

Itzak aditurik,
an ixil ixila 
zego turditurik 
donzella humila,
zer den au, pensatzen, 
ta txoil inutila 
bere burua kontatzen.

Ark berriz aria
berea segitu: 
Ez lotsa, Maria, 
dio, ez turditu, 
duzu guzietan
zuk grazia aurkitu
bai Jaunaren begietan.

Onen señalea 
zuzizanen duzu 
zeure sabelean, 
eta emanen duzu 
seme ezin obea, 
zein deituko duzu 
Jesus ta Salbazalea.

Naiz au zurea den, 
andia izanen da, 
bai ta gorenaren 
Seme deituko da, 
Dabid erregeren 
sillan jarriko da,
ta betikos errege da.

Orduan Maria 
mintzatzen asten da 
donzella alketia: 
Nola ori izanen da? 
Zeren ezpaitut nik, 
eta au egia da, 
ezauntzen ere gizonik.

Aingeruak dio, 
kentzeko sustoa: 
Jaunai dagokio 
bai zure gustoa; 
nola baita ona 
guzis ta justoa, 
inen du dagokiona.

Jangoiko Jaunaren 
Espiritu Sanduak 
eta gorenaren 
birtute sumoak 
inen zurebaitan 
ditu milagroak
obra miragarri gartan.

Orgatik ere bai
ta jaioko dena 
zuganik nola nai 
Sandu Sanduena 
Jaunaren Semea 
Jangoikoarena 
deituko da ezin obea.

Orra zure Isabel 
ere, naiz zartua, 
orai dago sabel-
duna, antzu deitua: 
Seme sabelean 
du bere fruitua, 
doa seigarren ilean.

Zeren ez gauzarik 
batere Jaunari 
ezta inposiblerik; 
guzia berari 
aisa da nola nai, 
bai nola denari
guzian jaun, jabe ta zai.

Mariak orduan,
utzirik osoki 
Jaunaren eskuan, 
erran zue: Ona ni 
Jaunaren esklaba, 
in bedi nereki
zuk erran duzun bekala.

Enkarnazioaren

Formatu gorputz bat 
odol birjinetik 
Jaunak, ta arima bat 
kriatu deusetik, 
biok uniturik 
beregana arturik, 
Jangoikoa gizon inik.

Jangoikoa gizon, 
gizona Jangoiko; 
lurretik ama on, 
ta birjin betiko: 
O zer goraberak! 
O zer amoresko 
exzesoak ta manerak!

Bisitazioaren

Jangoikoas ama
beterik berna, 
prisaka darama 
tesoro bizia, 
komunikatzeko 
san Juani grazia,
ta alzindari prestatzeko.

Mendirat iganik, 
Mariak Isabel 
salutatu lenik
du humil eta fiel; 
apenas aitu ze,
san Juan gozos sabel 
barnean saltoka asi ze.

Espiritu Sandus 
Isabel bete ze
ta gauzak ezaundus 
ala mintzatu ze: 
Zu bedeikatua 
Maria, emaste 
guzietan autatua:

Ta bedeikatua
zure sabeleko 
fruitu logratua; 
eta ustegabeko 
fortuna gau nondik, 
emen ikusteko
ene Jaunaren ama nik?

Ta aditu deneko
zure mintzaera, 
ene sabeleko 
aurra gora bera 
saltatu zaida emen 
gozos, aditzera
emanes, au zer ditxa den.

Egiaz zara zu 
doatsua, sinki 
sinetsi baituzu: 
Inentu zureki 
Jaunak len erranak, 
kunplitus osoki
zuri berak itz emanak.

Agradeziturik
orduan Maria, 
amores suturik 
arima guzia, 
asi ze kantatzen, 
nola zen egia,
Jauna amatzen ta estimatzen.

Magnificat

Jauna nere arimak 
agitz amatzen du, 
orren ongi eginak 
beti laudatzentu, 
alegre, zergatik 
orrek beiratzen du 
pobre goni, bai orgatik.

ia zori onekoa 
deituko naute ni, 
zeren Jangoikoa 
bizarro nereki, 
nola indarra duen, 
gauza andiak niri 
egitera dignatu den.

Baitare beraren
miserikordia. 
edozein denaren 
humil beldurtia, 
jendakis jendaki 
betiro da andia:
Zenbat, noraño, nork daki?

Agertutu bere
besoko indarrak, 
urratutu ere
suber aundi tzarrak, 
bota goratuak, 
ta goratu txarrak, 
entenda dezan munduak.

Aberats aundiak 
deus gabe utzi ditu, 
pobre gosetiak 
ones bete ditu: 
Israel berea
du, nai du kunplitu 
itz emana ta amorea.

Ala ama dibina 
kontentus beterik, 
berak nai adiña 
bereas aserik,
etzuke desea
munduan berzerik, 
baizik Seme Jaun berea.

Jesusen jaiotzearen 

                Aurdun zegola

Irur ill beterik
guti gora bera 
an, ellegaturik
san Juan jaiotzera, 
itzuli Maria 
ze ia bere etxera, 
bereas kontu ta ansia.

Zoeien bekala
ia fruitu gura azis, 
aurdun zegola ala 
nabarmentzen asis, 
Josefek goartus, 
ikusis ta ikasis
ageri zena, pena artus.

Ta denborareki
ze ia seguratu, 
zegola aurrareki 
bai, ta ezin pensatu 
ain onas gaizkirik; 
ez naies salatu,
nai ze joan bera utzirik.

Ortan dagonean 
determinaturik, 
ia garai onean 
mezu bialdurik, 
Jaunak utzi zue 
desengañaturik
Josef, ta alegratu zue:

Dabiden humea, 
Josef, zio erran, 
esposa zurea,
ez beldurrik izan 
artzeas Maria, 
Jaunak dizuna eman 
bere eskojitu onetsia.

Zergatik izandu 
dena artan jaiorik, 
Espiritu Sandu 
berak da obraturik: 
Seme bat emain du 
libratzen delarik, 
izena Jesus izain du.

Jesus zuk dei zazu 
bera, zerengatik 
salbatuko baitu 
bekatuetatik 
ark bere jendea 
bera denagatik, 
au egi eta fedea.

Gelditu ze Josef
bere esposareki 
gozos ezin ase, 
indar guzieki 
esker milla ematen, 
zeren berareki
Jauna ain liberal izan den.

Admiratu zue
fortuna berea, 
aumentatu zue 
zion amorea, 
ta reberenzia, 
zuken faborea
ta zuken asistenzia.

Josef ditxosoa, 
esposa obenaren 
oben esposoa,
ta Jesus Jaunaren 
aita nonbratua: 
Nik bere etxearen 
nainuke bai ostatua.

Zoritus fruitua, 
urbildus denbora 
predestinatua,
noiz lur emengora 
agertu bear zen 
ain apal, ain gora 
dena Jauna guziaren.

Eldus egun gura, 
noiz Jaunak nai zuen 
agertu mundura, 
permititu zuen 
lege atratzea, 
zeñen kasos zuen 
bear peregrinatzea.

                Ataris atari

Badoaz bidean
Josef ta Maria, 
fundatus fedean 
konfianza andia 
ta karidadea 
ta pazienzia,
len lenik humildadea.

Josef oñes doa;
astoko batean 
Birjina gozoa;
sabel barnean 
Aurtto dibinoa, 
bieki batean, 
kunplitzera destinoa.

Belenen direlarik, 
baden ostaturik 
billa dabiltzalaik, 
Maria alketurik, 
Josef penaturik, 
askotan aiturik 
eztela nion lekurik.

O admirableak
bide Jaunarenak! 
Esposo amableak, 
utzirik berenak, 
naies aterbea, 
galde berzerenak,
non sar guzien Jabea!

Badabiltza eskean 
ataris atari; 
ezta ziudadean 
nior urrikari: 
Etxola zar bat zen, 
dio Mariari,
nai badu, arara goazen.

Goazen alegreki, 
mintzo da Maria, 
ura Jaunareki 
da leku propia; 
etxola zar gura 
gure jauregia,
non jaio Jauna mundura.

Fortunas etxola 
jendes utsik zegon, 
zarra naiz zegola, 
non utzirik egon 
bakar, nai bekala: 
Neretako da on; 
goazen arat bereala.

                Eldurik ordua

Antxe baraturik 
etxola utsean, 
naiz bai pasaturik 
otza gau otzean, 
amores guzia 
sua biotzean
ama antsia ta alegria.

Etxola zar gura
beira jauregia, 
non jaio mundura 
Jesus onegia, 
errege Jaun ona, 
iruzki berria
gure Jangoiko gizona.

Eldurik ordua,
baize gau erdia, 
Sanduen Sandua, 
Jangoiko andia,
ain nola aur txipia, 
ta nola eguzkia 
jaio da argi ta garbia!

Ama gelditurik
birjin; ez penarik, 
deus ez sentiturik,
ez mantxa, ez mellarik, 
kristale garbia 
nola duelarik 
argiak uzten argia.

Nola ama ondaturik 
zegon an gozotan, 
Jauna beiraturik 
aur bere besotan! 
Zein amorosturik 
apa amorosotan,
ta guzis admiraturik!

Ikusten zuelaik
amak aur andia, 
beiratzen duelaik 
bere hume txipia, 
ta ain graziosoa, 
o zer alegria,
zer amore amorosoa!

Ta ertxitzen duelaik 
bere besoetan, 
ta azitzen duelaik 
bere bularretan, 
eta maiolatzen 
oial garbietan,
ta ganbelan reklinatzen!

Ain andi ta txipi 
persona batean, 
ain goiti ta beiti 
zeru ta lurrean, 
Jesus, donzellaren 
azitzen esnean,
Jaun delarik guziaren!

Dabiltza aingeruak 
nola zoraturik, 
baitare zeruak 
alborotaturik, 
festejatu naies 
Jauna ala apaldurik 
lurrekoen onginaies.

Ikusterakoan
festa aingeruena, 
sentitzerakoan 
algazara aiena, 
ta aditzerakoan 
kantatzen zutena,
guzia ezauntzerakoan!

Ta etorri zirelaik, 
aingerua aiturik, 
artzaiak, zeudelaik 
an nola arriturik 
ganbelan beiratzen, 
o nola bozturik
zegon Maria admiratzen!

O Ama ditxosa,
emen ia munduan 
guzis gloriosa, 
ta nola zeruan 
gozatzen zarena 
guzien buruan,
baita zure Seme dena!

Belengo etxolan, 
arimen artzaiak, 
amaren eskolan 
segi jakin naiak, 
nola gaizken izan 
aur gonen aurzaiak, 
ta bieri plazer eman.

Maria ama sinez
fiel guziena 
zara, baña berez 
sazerdoteena, 
aurzai gu, ama zu 
Jesus berarena,
bien gustora in gaizazu.

Zirkunzisioaren

Zire zorzi egun, 
zirkunzidatzeko 
aur ona; guk tugun 
kulpak purgatzeko 
bere odolas, Jesus 
egiaz deitzeko, 
salbatus gu bere kostus.

Goizik padezitzen 
asi da axuria, 
ta konpadezitzen 
aldakan ardia, 
Jesus ona odola 
ixuris, Maria 
negar anitz dariola.

Epifaniaren

Ta ia amirur egun 
aurrak tuelarik, 
datoz irur lagun 
galdez urrunetik 
errege berria, 
izarrak gañetik 
mostratus nauten guzia.

Izana baratu
gañeko aldean,
ta aiek zire sartu 
etxola pobrean: 
Aurra an amareki 
opatu barnean,
perla bere kontxareki.

Belaurikaturik
adoratu zute
aurra paxaturik, 
eta ofratu zute
mira, inzensu ta urre: 
Dela agertu zute
gizon, Jangoiko ta errege.

Oh jaun erregeak, 
aur bati zergatik 
alako honoreak? 
Ganbel etxolatik 
mostratzen pobrea, 
da, baña au goratik 
guzien Jaun ta Jabea.

Iduri zaiote zer,
ama ain probea? 
Klaro da, diote, 
dela ezin obea 
ama Jaunarena, 
ta majestadea 
ezaun da erreginarena.

Purifikazioaren

Berrogei egunak 
zituenak legez 
emaste aurdunak, 
birjin ama berez, 
zitue guardatu 
bere borondatez 
egones eretiratu.

Egunak beterik, 
bereki erman zue 
Jesus amak botzik, 
presentatu zue 
tenplo sagratuan; 
reskatatu zue 
prezio señalatuan.

Simeon zartua, 
besotan arturik 
aur bedeikatua 
amaren eskutik, 
asi ze kantatzen 
despeida mundutik,
ta Jaunari bedeikatzen:

Orai, Jauna, nau ni 
despeitzen bakean; 
baitut begieki 
beiratu alzinean 
gure Jesus ona, 
mundu zabalean 
agertzera prest dagona:

Argia, argitzeko 
bai jende guzia; 
gloria, honratzeko 
bere jendakia 
Israelgo dena, 
baita au eguzkia 
desea daiken obena.

Anitz goratzeko, 
dago paraturik,
ta anitz erortzeko, 
berek kausaturik, 
jomuga bekala, 
kontra tiraturik, 
agertus gogoak ala.

Ta ezpata tzorrotza, 
heritzeko dena 
zeurorren biotza, 
oh ama, da pena 
ikusis penatzen 
semerik obena,
ta amorea malogratzen.

Ejiptora joatearen

Amaren biotza 
asi ze sentitzen 
ezpata tzorrotza, 
zeren persegitzen 
aur jaio-berria 
Herodes asi zen, 
edekinaiez bizia.

Josefek berri zen 
gura zion erran: 
Ejiptora goazen 
iges ta gauden an, 
Herodesek nai du, 
naiz dela lur-pean 
aurra billatu ta galdu.

Oh ama amantea!
Oh nolako pena! 
Bere hume maitea, 
Jangoiko ta aur dena, 
gure amores emen 
desegiten dena, 
il nautela len baño len!

Badoaz bidean,
ia desterraturik, 
soill eta luzean 
desanparaturik, 
beartsu ta gose
ta agitz nekaturik 
Jesus, Maria ta Jose.

Nola baizen ama, 
eta ama amantea, 
besotan zerama 
bere hume maitea; 
pizu gau zekio 
dulze eramatea,
ta arin iduri zekio.

Neke zirenetan 
bere deskansua 
Jesus, leku utsetan 
ze paradisua; 
nonnai eta noiznai 
ze bere zerua 
nai zuena ta nolanai.

Zerama bereki 
Josef onak ere 
aurra gustoreki 
aldiska berere, 
ziola amak: Tori, 
Josef, tori nere
ta zure gusto den ori.

Oh Josef, eginik 
aurtzai ta unidea, 
ezta ia nekerik, 
aisa da bidea; 
Jesus, niri idazu 
ala adiskidea, 
oneki Maria ta zu.

Ejipton sarturik 
Jesus ta Maria, 
iluna kendurik, 
asi zen argia: 
Fuera malizia, 
eldu da grazia, 
on guziaren azia.

An pobre bekala 
mantenatzen zire, 
biak bereala 
lanean ai zire, 
atratzeko ogia, 
biziko bazire,
uzteko exenplu andia.

Da sinestagarri, 
azken bearrean 
Josefek ekarri 
billatus eskean 
zuela eguneko 
lan eta nekean 
etzeikena bizitzeko.

Ta nork erran emen, 
amak aur berea 
nola azitzen zuen, 
nolako amorea 
zion amak aurrai, 
ta zer faborea 
iten zion aurrak amai?

Ta Josef on ona 
zenbat afanatzen 
bidezen gizona, 
kontent enpleatzen 
bai bere izerdia 
eta alimentatzen 
bere familia andia!

Nazareta itzultzearen

Josefek aiturik, 
Herodes il dela, 
ta biak arturik 
itzuli daiela, 
beira Josef eta 
Maria direla 
itzuliak Nazareta.

Antxe bizi zire 
bake ezin obean, 
sanduak baizire, 
irurak batean; 
zeruan Maria, 
dagolaik lurrean, 
imitatus kidaria.

Amabi urtetan 
Jerusalena zen 
bazkoa jaietan; 
biak lagun ziren; 
ebek itzulirik, 
Jesus gelditu zen, 
niork ere ez ikusirik.

Falta goarturik, 
zer pena artu zuten! 
Berla biurturik 
an billatu zuten 
neke pena andian, 
ala arkitu zuten 
erakustunen erdian.

Ama mintzatu zen 
amoreareki, 
zergatik in zuen 
orrela bieki, 
ezi zure billa 
bai ta ansiareki 
erman dugu pena milla.

Mintzo da amareki 
Jangoiko bekala: 
Ene billa ibilli 
nola zuek ala? 
Zuek nola etxakin, 
nik beartudala
ene Aitaren gauzak egin?

Itz gebek erranik 
amoltsu emeki, 
Nazaretha joanik 
Jesus ona aieki, 
an etxe probean 
bizi ze nobleki 
obediente eskupean.

Zureki, Maria,
neure bearrean, 
ama, dut porfia: 
Duzulaik etxean 
Jangoiko den bera 
bai zure eskupean,
zer ez dezaket espera?

Ogei ta amar urtes 
seme Jaunareki, 
Jaunaren birtutes, 
bere lanareki, 
nola agraziatu 
Jangoikoareki!
Nola zen jangoikostatu!

Jesusen predikazio 
ta gañarakoaren

Bada predikatzen 
Jesus zebilalaik, 
ama akonpañatzen 
atzetik zoeielaik, 
etze sollik bere 
on, aitzen zuelaik,
bai berze askoren ere.

Maestra goneki 
santa Magadalena 
atrazen obeki 
diszipula obena; 
gero konpañia 
berze sandaena, 
guzien ama Maria.

Zenbat on eskatu 
amak, anbat eman, 
eta anbat obratu 
semeak, nola erran? 
Ezta nion onik, 
eztateke ere izan 
bat ere eman eztionik.

Asko obra onetan 
milagro len lena, 
Kanako bodetan 
Jaunak in zuena, 
amaren amorez 
inzue zeikena
sollik beraren podores.

Konbit zutenean 
ardo faltaturik, 
oben obenean, 
eztutela ardorik, 
amak erran zio, 
naiz ez eskaturik,
bai aditzera eman zio.

Jaunak laster eder 
du bai entendatu: 
Niri ta zuri zer 
zaigu? da mintzatu; 
zer prisa zurea? 
Ezta ellegatu 
oraño ordua nerea.

Amak ikusten du 
Jaunaren barrena, 
eta abisatzen du 
jende etxeko dena: 
Zuek adi zaze 
manatzen duena,
dena dela kunpli zaze.

Ures betetzeko 
ur-onzia, zio;
ta andik ermateko 
berla atrarik, dio, 
maipurukoari. 
Akar iten dio
onek nobio jaunari:

Guziek paratzen
ardo ona lenean,
ta txarrena atratzen 
ase daudenean; 
baña zuk, gizona, 
orai azkenean,
nondik ardo gau ain ona?

Ardo ona amorea 
Jangoikoagana: 
Nor da faborea 
eginen didana? 
Ama liberala, 
au da zure lana, 
ikusirik eztudala.

Ama semearen 
lagun da onetan, 
baitare beraren 
gaitz eta penetan: 
Amore andiak 
guzi guzietan 
elkarrenak ditu biak.

Semerik obenak 
du gizonkietan 
pasatzea penak, 
emastekietan 
amarik obenak, 
kargatus bietan 
gure guzi guzienak.

Gizonki batetik 
gure perdizioa, 
emaste batetik 
aren prinzipioa: 
Jangoiko gizona 
gure salbazioa,
birjin ama lagun ona.

Pasio sanduaren

Bortitza Jaunaren 
da pasionea, 
bortitza da amaren 
konpasionea; 
gu naies libratu, 
redenzionea
biek baitute pagatu.

Zer pena amarena, 
Jesus beiraturik 
gure amanteena, 
aborreziturik 
ta blasfematurik 
ta persegiturik
ta iltzeko destinaturik!

Judas traidoreak 
saldu zuenean, 
o zer doloreak 
amak! Azkenean 
zer dilijenzia! 
Ta etsitu zenean, 
negar ta pazienzia!

Exzeso amoresko 
andiak eginik, 
prenda milagrosko 
señalea emanik 
Jaunak azkenean, 
nork duda, len lenik 
ama zela faborean?

Despeitzerakoan 
joateko sartzera 
itsas penaskoan, 
biek pena bera 
elkar konsolatzen, 
ta konformatzera
ta sufritzera animatzen.

                Jesus baratzean

Jesus baratzean
odol izerditzen, 
ama bere etxean 
kongojak berritzen 
ikusteareki
gogos, zena agitzen 
bere seme Jesuseki.

Ala ikusi zuen
Judas indignoa, 
nola apatu zuen 
Jesus dibinoa; 
señale gau baizen, 
—o desatinoa!—
nor arrapatu bear zen.

Ala zego ikusten 
apostoluena 
laster iges iten; 
ta axuri obena 
an inguraturik
—o pena amarena!—
otsoek, ta arrapaturik.

Zego ere ikusten, 
atzerat loturik 
eskuak, ermaten, 
ta atropellaturik 
Jesus ona erorka, 
ta ezin txutiturik
oius, golpe ta ostikoka.

Ala beiratzean, 
zer amaren pena! 
Ala tratatzean 
nola gaixtoena, 
on ta gaixtoeri 
egiten zuena 
on guzia guzieri!

                Kaifasen aurrean

Jesus pasaturik 
Kaifasen aurrean, 
non zeuden bildurik 
jaunak batzarrean, 
nautela alas olas 
egarri zarrean 
ase Jesusen odolas.

Naiz batere etzuten 
kulpadun progatzen, 
ala ere zuten 
blasfemo klamatzen, 
biloak tiratzen, 
begiak bendatzen,
milla modus maltratatzen.

Bada ama beiratus 
alako gaizkia, 
adora ta amatus 
amable onegia 
zego, ta admiratus 
gure erakeria, 
penatus ta lamentatus.

Gau penas betean 
etze deskansurik, 
peña muturrean 
kur kurra loturik, 
ondar ondarrean 
karzelan arturik, 
aiek irri abarrean.

Etze deskuidatzen 
ama deskitatzen, 
amatzen, honratzen 
Jesus ta adoratzen, 
ta bere peneki 
antsiak ofratzen 
ongi naiez zerueki.

                Pilatosengana

Bada nork explika, 
biramon goizean 
karrikas karrika 
Jauna beiratzean, 
zenbat pena zuen 
amak biotzean,
zenbat negar iten zuen?

Itxura gaizturik
eden ederrena, 
gaixto trataturik 
sandu sanduena, 
ta aborreziturik 
bere maiteena!
Beira ama zein penaturik!

Ta aitu zuelarik 
kulpatzen zutela, 
ta zekielarik 
fabore aitu zela, 
zer pena ikustea, 
beren kontra zela 
Jesusen kontra ematea!

Ala da mundua,
bere kontra iten du 
beti, ta Sandua 
ikusi nai eztu 
ondu nai duena; 
gaitza naiago du 
gaixtatus galtzen duena.

Baña ama fielak 
konsolu izan zuen, 
juez infielak
noiz klaro erran zuen: 
Kausarik batere 
nik eztut aurkitzen 
ontan, ez leberik ere.

                Herodesengana

Baña bereala
Jesus beiraturik 
tirano bekala 
ermaten loturik 
Herodesengana, 
berla berriturik 
negar egiteko gana.

Bitarteo penak,
zer ark inen duen! 
San Juan iltzuenak, 
au ere ilen duen 
Herodes eroak, 
bereki baizuen 
axuria bai otsoak.

Baña an trataturik 
ero daukatela 
Jesus, pensa aiturik 
ama arritu zela; 
ta zer, ikusirik 
burlas dakartela
ero bekala jaintsirik?

                Sentenziaturik

Eztu Pilatosek 
aurkitu kausarik, 
eztare Herodesek, 
bentzait ez graberik 
Jesus onarenik: 
Non bada legerik
da kondena dezakenik?

Ori deklaratu
zue berriz ere 
juezak: Goratu 
zeike bein berere 
biotza amarena, 
balitz bai batere 
fiatzeko gizonena.

Beira konparanzan
ia Barrabaseki 
Jesus, ta balanzan 
biak elkarreki: 
Zein bietaik beras, 
dio, duze obeki
nai, Jesus edo Barrabas?

Autan paratzea
da desatina, 
iago da autatzea 
ladron indignoa, 
utzis galdutako 
Jesus dibinoa, 
amaren lastimatako.

Ez au, bai Barrabas, 
juduek ziote 
oius: Biotza arras 
heritu ziote 
ama birjinari, 
gaitz nai baitiote 
beren amante obenari!

Bada azotaturik 
Jangoiko erreala, 
zatitu urraturik 
abre bat bekala 
amak ikustea, 
biotz birjinala
o zer penatan tristea!

Aranzes koroa
zuela buruan, 
soñetaik mantoa, 
kanabera eskuan 
beiratus dutena 
errege zeruan, 
amak, o nolako pena!

Adoratu zue
ala amak semea, 
bai ta ezaun duzue 
goren erregea, 
ta amore diguna 
mugarik bagea,
gaizki pagatzen duguna.

Baña ia azkeneko 
sentenziaturik, 
kruzifikatzeko 
zegola aditurik, 
goazen berareki, 
zio ia etsiturik, 
eutxi guruzeareki.

                Biak gurutzean

Eta beiraturik 
etxetik atratzen, 
ta zur gura arturik 
soñe an paratzen, 
oh zer pena! Nola 
beira bai beiratzen 
zio odola zeriola!

Beira Jesus ona 
odoles usturik, 
Jangoiko-gizona 
indargabeturik, 
guruzeareki 
sobra kargaturik, 
gañetik gure kulpeki:

Ezin ia pausurik 
eman, ta makurtzen, 
ta txoil akaiturik 
sobra aldis erortzen, 
ta jaikitzekotan 
niork ez laguntzen,
bai ronka ta zistakotan!

Ama triste atzetik 
doaie segitus, 
bereen gañetik 
arenak sentitus 
nekeak ta penak, 
Jaunai ofrezitus 
arimengatik bienak.

Jesus ta ama zire 
igan oianera, 
an ofratu zire 
lagun penatzera 
biak gurutzean: 
Au ariman, bera 
ariman ta gorputzean.

Zein sinez aldartez 
eman bide zinan 
semearen partez, 
ama, ta ilen zinan 
zu bai beragatik, 
baita gogotikan, 
agindu balitz goratik!

Eriozko penak 
pasatu zinduza, 
an ilen zutenak 
bai zure gorputza, 
Jangoikoak baldin 
zu ezpa zinduza 
guardatu milagroekin.

Golpe eman zirenak 
itzeen frinkatzen, 
entraña amarenak 
aldioro ikaratzen: 
Sollik ikustea 
Jauna ala penatzen,
ze sobra iltzeko tristea.

Hume maiteena 
dilindan josirik; 
ama amanteena 
non beira bizirik? 
Sollik da Maria 
dagona txutirik, 
iltzean bere bizia.

Ai-otsak aditzen, 
atsankak sentitzen, 
agonia ikusten:
Zer penak sinesten! 
Seme obenarenak! 
Nola ala irauten
sartus lanza arimarenak!

Ah nola goratzen
aldiska begiak, 
baña berla apaltzen 
ama onegiak! 
Ezin beiraturik 
pena geiegiak,
ta Jauna ain lastimaturik!

Ta aitu zuelarik
Jaun ona mintzatzen, 
iltzen zegolarik 
bai amas kuidatzen, 
san Juan semetako 
amai entregatzen,
san Juani bera amatako?

Artas esan zio:
Ona zure humea. 
Oni berla dio: 
Ona ama zurea. 
Naiz hume gau ona, 
o zenbat obea
Jesus iltzen zekiona!

                Biotzmina ta oñazea

Ordua eldurik,
Jesus despeitu ze: 
O zein ilundurik 
ama gelditu ze! 
ia bere eguzkia 
zena faltatu ze,
ta arreki den on guzia.

Itxuraik gabeko 
il gura ikustea 
ala, aflijitzeko 
ze biotz tristea: 
Arri beiratzea, 
berriro biztea 
biotz-mina ta oñazea.

Jautsizutenean
bada gorputz ila 
ta artu zuenean 
bai humil humila 
amak eskuetan, 
an urtzen ze milla
ai-ots, pena, negarretan.

O ama Maria,
guzia amargura, 
au seme andia, 
zure seme gura? 
Ain ederra zena? 
Ta non du itxura, 
zuk len emana zuena?

Zer gaizkiak intu,
edo zer bekatu? 
Jesus, ala baitu 
munduak tratatu? 
In eztu gaizkirik, 
baizik sobra amatu 
mundua ta ez merexirik.

Orrek onetsi du 
onki guzieki: 
Arrek gaitzetsi du 
gaizki gaizkiegi. 
Orrek in fabore: 
Arrek bizia edeki 
dionari sobra amore!

                Amoreak il du

Kausak nork dituen? 
Amoreak ditu. 
Jesus nork in duen? 
Amoreak in du. 
Ala nork il duen? 
Amoreak il du,
zeren sobra amatzen duen.

Jangoikoa asarre
ze gizonareki; 
gure Jesus erre 
amoreareki,
eta ilda Jaun ona, 
Jangoikoareki 
ajustatzeko gizona!

Agertu zeneko 
Jesus gau ain ona, 
in ze bitarteko 
Jangoiko-gizona, 
Jaunai ta gizonai 
egiten diona,
nola bear ta nola nai.

Betiro izan digu
guri sobra amore, 
Jesus, ta egin digu 
bai sobra fabore, 
atras fiadore, 
baita pagadore, 
redentore, salbadore.

Baña bere kostus
artu zor gureak, 
beregain, o Jesus, 
eman amoreak, 
eta tu pagatu; 
ta artzeko bereak 
Jangoikoak tu kobratu.

Dio gizonari
eman salbazioa, 
ta Jangoikoari 
bere estimazioa. 
Ama, semearen 
alako pasioa
da prenda on guziaren.

Ilik axuria
da gure bizteko; 
odol ixuria 
gure garbitzeko; 
golpe, llagak, penak 
dire salbatzeko, 
ezperen, galdu zirenak.

Eztire galtzeko 
alako exzesoak, 
baizik libratzeko 
betiko presoak; 
ez kastigatzeko 
Jaunaren besoak, 
bai bere zeruratzeko.

Gure amores, Jesus, 
ala zu iltzara, 
ala zure kostus 
salbo bizi gara.
Nor zu? Gu nor gara? 
ia gu zer ai gara, 
zureki iltzen ezpagara?

Jesus, zure iltzea
da gure biztea, 
zure penatzea 
gure libratzea, 
zure llagatzea 
gure sendatzea, 
sandutzea, salbatzea!

Odoles usturik
zu, gu betetzeko 
amores suturik; 
gu koronatzeko, 
zu kondenaturik; 
gu gozarazteko,
zu guzis maltrataturik!

                Urtus ama negarretan!

Jesusek nai badu 
gugatik penatu, 
baña ama nola du 
penatan paratu? 
Axuria ardiak 
nai du konpañatu, 
Jesus berea Mariak.

Oh! agitz andia
zure dolorea, 
o ama Maria, 
nola ere amorea, 
ikusis galdua 
zeruko lorea,
hume eder, garbi, sandua.

Baña semearen 
barin baze pena 
amaren penaren 
kausa, bada arena 
akabatu da ia, 
beras amarena 
akaba daien ordu da:

Bai, baña eriotza 
baño aratago, 
amaren biotza 
penaturik dago, 
eginas kruelki 
ta ezin kruelago 
Jesus onegiareki.

Ilik ere naiz bai
Jesus, arenganik 
etzeike ta etzenai 
aparta iadanik 
beñere biotza, 
amorea izanik
iago fuerte ezi eriotza.

Batek eman zion 
lanzas gorputz ilai; 
mellarik etzion 
in aren arimai, 
baizen berexirik; 
bai baña amarenai, 
baizego an beti josirik.

Semeak aman 
egin faborea, 
amak semeari 
eman amorea; 
ezin iagos ala 
zue dolorea
andi itsasoa bekala.

Jangoiko bekala 
estimatzen zue, 
nola hume erreala 
guzis maite zue: 
Artas gabeturik, 
non izanen zue
edo nola konsolurik?

Dolores prensatzen 
biotz amarena, 
negarres untatzen 
gorputz ilarena; 
ilik eskuetan 
humerik obena,
urtus ama negarretan!

Oñak an apatzen, 
eskuak, bularra
zego, ta aumentatzen 
penaren indarra; 
guzia ze pena, 
guzia negarra, 
ilik bakar maiteena.

Naiz ama penatzen 
agitz ilareki, 
zerbait ze animatzen 
idukis bereki; 
baña gero ortzirik 
ar-lauza garreki, 
triste zego soill etsirik.

Ama Birjinaren soiltasuna

Erretiraturik
an bere lekura, 
etze konsolurik; 
guzia ilundura, 
galdurik argia, 
bere Jesus gura,
bere maite ta on guzia.

An ze gogoratzen
bere Jesus ona, 
beñere ezin atzen 
fabore in ziona, 
guzien gañean 
Jangoiko-gizona 
beraren seme egitean.

Pintatzen gogoak
aren iduria, 
graziak, donoak, 
bera zen guzia: 
Aita, ama ta anaia, 
ta artzai onegia,
egin ongi ta egin naia.

Ta Jangoikoaren
alde, justizia, 
kontra gizonaren 
alde injustizia, 
ala ilarazteas 
Jaun onai bizia,
ta ainberze penarazteas!

Kontino pensatzen 
lengo ondasunean 
zego ama penatzen 
bakantasunean, 
ezin konsolurik, 
ah! soilltasunean, 
bere gura faltaturik!

Zeri konparatu
zu nik, o Maria? 
Nola konsolatu 
zure pena andia, 
ain nola itsasoa, 
baita arrigarria, 
amargo ta amorosoa?

Ekaitza badoa,
sarri itzuliko du 
atrazen usoa, 
arkara ekarko du 
oliba-erramua, 
mostratzen baitigu 
bakea ta kontentua.

Kristoren berriro
bizte ta bisitaren

Denbora ain iluna 
nekez pasaturik, 
argitu ze eguna, 
noiz Jesus bizturik, 
eguzki bizia, 
zen ama argiturik 
biztu bekala guzia.

Agertu zekio
aman len lenik: 
Nola bete zio 
gozos berladanik 
biotz nobleena, 
non da dezakenik 
explika an agitu zena?

Semea agertu ze 
guzis glorioso, 
amai mintzatu ze 
guzis amoroso, 
ta alegratu zue 
guzis piadoso, 
nola merexi baizue.

Regina coeli, lactare: 
Alleluia

Zeruko erregina, 
alegra zaite ia, 
zeren zuk egina 
semea biztu da, 
nola berak erran: 
Eska zuk, ordu da, 
berai gure faboretan.

Penen ariora 
zinduza gozoak, 
zu bere gustora 
Jaun amorosoak 
ama konsolatu, 
ta poderosoak
al guzia erregalatu.

Ea, pasatu da 
ekaitza ta andia, 
baña ellegatu da 
on eguraldia: 
Beira doloroso 
len Jaun onegia, 
orai beira glorioso.

Zer egunak aiek, 
noiz ama-semeak 
iten zuzten biek 
itzketa dulzeak, 
biak biotzetan 
guzis konformeak, 
eta gauza guzietan!

Zein diferente zen, 
odolestatuak 
llagak apatu len, 
gloriaztatuak 
orai apatzea, 
negar pasatuak 
gustoeki pagatzea!

Kristoren igatearen zerura

Baña ia badoa 
zure maiteena: 
O zure gozoa, 
edo zure pena, 
edo biak, zeren 
gozotako zena 
zerura altxatua den!

Ze zure gozoa,
ama, beiratzean 
hume amorosoa 
gora goratzean 
gorputz agerrian, 
ta zeruratzean
zuk eman gala berrian.

Baña naiz iganik 
errege zerura, 
apart beraganik 
zu baita tristura, 
ezin segitzea,
ta ez lengo modura 
beira, mintza ta aditzea!

ia bear etzue 
semeak amaren, 
ta ala utzi zue 
ama elizaren;
ta ama gelditu ze, 
bai ta amorearen 
esnes berla suplitu ze.

Elizaren Ama gelditzeas 

                «Ona ama zurea»

Nola ama propia 
zego mantenitzen 
eliza aur txipia 
esnes, eta azitzen 
fede ta grazia,
ta gero ofrezitzen 
gloria eta on guzia.

Amaren direnak 
egitentu beti 
Jesusena denak 
aieki gureki, 
baitaki beraren 
gu odolareki 
erosiak nola garen.

Au zure semea,
noiz ere erran zuen, 
bere ama maitea 
gure utzi zuen 
Sanduan Jaun onak; 
artan baizituen
kontatu berze gizonak.

Ona ama zurea,
berak agindurik, 
ia nola berea 
Sanduak arturik, 
guziok humeak 
gauzki kontaturik 
bere gure ama maiteak.

Hume onak sines
san Juan, san Tiago, 
san Pedro, san Andres, 
san Pablo, san Marko, 
martirak, birjinak, 
eta berze franko
sandu ta sanda eginak.

Bere esneareki 
guziok azitu 
ama gonek, ezi 
nola mantenitu 
nion kristio onik, 
eztare bizitu
nior amore eztionik?

Amak lan berbera 
egiten du beti, 
beti biotz bera 
gureki ta aieki; 
nola aiek, gu ala 
bagina amareki,
o! ginazke nai bekala.

Jesus despeiturik, 
konsolu bazuten 
aiek, gelditurik 
ama gau baizuten, 
ikusten, aditzen, 
konbersatzen zuten: 
Aman semea ageri zen.

Triste zirelarik,
zitue alegratzen; 
heri zeudelarik, 
zitue sendatzen; 
bear guzietan 
erremediatzen, 
aumentatzen onkietan.

O nola zen onei 
amoltsu mintzatzen! 
Ta sazerdoteei 
humil humillatzen! 
Ta san Pedro bera 
zue beneratzen, 
kurtus burua lurrera.

Ta bekatariak
nola tu tratatzen 
gure ama Mariak? 
Ote tu botatzen 
bereganik, nola 
berek oinpetatzen 
bere Jesusen odola?

Ez ez alakorik,
ezpaitu Mariak 
ira ta odiorik, 
bai bekatariak 
bere tu kontatzen 
humetto heriak,
ta ama bekala kuratzen.

Nola ama amantea, 
noiz aita sutzen den 
nai zurratu humea, 
erdira atratzen den, 
aita berazten den, 
ura libratzen den,
ta amak porfia on daien.

Amak semearen
jenio bera du, 
bekatariaren
ona berez nai du; 
semeak ala len; 
amak ikasi du,
mundua ala salba daien.

Ez naiz ez justoen 
billa etorri ni,
zio, bai gaixtoen, 
zeren ezi gaizki 
daudenek nai dute 
mediku, baña ongi 
daudenek bear eztute.

Jesus onegias
zute murmuratzen, 
iras ta inbidias 
trabeska beiratzen: 
Bekatarieki 
onek die tratatzen,
ta aiek barkatzen oneki.

Eztu nai ukatu 
Jaunak ala dela, 
baizik deklaratu, 
ongi naituela, 
aien ones bera 
billa jautsi dela,
ta galduen salbatzera.

Amak imitatzen
du Jesus onean, 
berex du mostratzen 
konpasionean 
bekatarieki, 
bere manto-pean 
guardatus salbo bereki.

                Amaren fabores

Oh! izanen ziren
ia kondenatuak 
anitz, ezpaziren 
izan guardatuak 
amaren fabores, 
eta salbatuak 
semeak dion amores.

Ama, zu ortako 
zinduzan autatu: 
Bear ziren asko 
izan kondenatu 
bere justizias, 
dezkizun salbatu
zuk amores ta grazias.

Ez dezala aipatu 
zure biotz bera, 
norbaitek eskatu 
badizu onera, 
bear duelarik, 
eta logratzera
izan ezpadu ditxarik

O Maria, oroitu, 
sekulan eztela 
beñerez aditu, 
bat berere dela 
zuregana joanik, 
gaizki itzuli dela 
despeitua zureganik.

Abogatu-buru 
Aitaren aurreko, 
Jesus ona dugu, 
ala barkatzeko 
bekatu gureak, 
eta logratzeko
an goratik faboreak.

Alzineko bada 
salbazalearen, 
alako abogada 
pensa non dateken, 
nola ama berea, 
zeintan beti duen 
bere gusto ta amorea.

Semeak Aitari
llagak presentatzen, 
amak semeari 
bularrak mostratzen: 
Prenda alakoeki 
guziek obratzen
on den guzia gureki.

Bien konpañian, 
Jesus ta Maria, 
dut nik alegrian 
esperanza andia, 
nautela grazian, 
naiz bekataria,
ni artuko ta glorian.

                Zein ongi aziak

Zein ongi aziak 
kristio berriak! 
Azitu guziak 
ama onegiak 
bere esneareki, 
baizire erosiak 
Jesusen odolareki.

Iten du oroat
orai bereeki, 
tiratus onerat 
amoreareki, 
lenean doaiela 
bere exenplueki,
nola ama amatzentuela.

Bere kondizioak
tiote apegatzen, 
bere orazioak 
baitare aplikatzen 
Jesusen oneki, 
ta santifikatzen 
exenplu ta doktrineki.

Delaik birjin ama, 
nior ez bekala, 
lenean baitama 
garbiaren gala, 
garbi naitu humeak, 
zeren plazer ala
berak baitu ta semeak.

Nola ama garbiak, 
baititu garbitzen 
aur bere txipiak, 
eta mantenitzen 
garbi ta luzitu, 
Mariak luzitzen 
bereak obeki ditu.

Da kastidadea 
tesoro andia,
bai, ta humildadea 
du aren guardia; 
nola den humila, 
ala da garbia, 
humilen billa dabila.

                Magnificat

Ene espiritua
nere Jaun onean 
dela alegratua, 
zeren amorean 
tu bere begiak 
ni bere probean 
paratu, dio Mariak.

Ta beti Jaunaren 
miserikordia
da jende denaren 
humil beldurtia: 
Suberrik nai eztu, 
aien jendakia 
bereganik botatzen du.

Beren antustetik 
suberrak botatu, 
ta beren autsetik 
humilak goratu, 
probeak beterik 
ones tu paratu,
ta aberatsak gabeturik.

Suberbiarena
da erxtea ataria 
seme ta amarena, 
bear den grazia 
ezin logratzeko, 
ta zen guzia
bai galtzera botatzeko.

Humilak du berriz 
biei quadratzea, 
ta biek bera agitz 
agitz amatzea,
ain nola aur txipia 
biek guardatzea, 
nola begien ninia.

Humila da Jesus, 
humila Maria; 
eznaike ni rehus 
ta bekataria
izan bano suber, 
nola alzindaria 
suberboena Luzifer.

Amak Jaunaganik 
ongi ikasi baitu, 
humil gu len lenik 
humeok nai gaitu; 
humil ezpazara, 
ezauntzen etzaitu 
hume beraren gisara.

                Emanes amore

Karidadea du 
esnerik obena, 
oneki azitzen du 
jende nobleena, 
emanes amore 
Jangoikoarena,
ta proximoen fabore.

Amatzen duenak 
Maria, amatzen du 
Jauna, ta duenak 
amore gau, badu 
bai proximoena, 
eta ala prenda du 
bere salbazioarena.

Amak du mostratu, 
Jangoikoa lenik 
bear dela amatu 
guzien gañetik, 
gero gure anaiak 
Aitaren atzetik
nola geurok, naiz etsaiak.

Trabaju pasatu 
Jangoikoagatik, 
eta trabajatu 
bai anaiengatik, 
ines dezakena, 
logra daiengatik 
Jesus onak in zuena.

Da sufrimentua 
beti bear dena: 
Oh! Zer exenplua 
den eman duena 
amak sufritzean 
erran eztaikena, 
semeak padezitzean!

Au guganik nai du, 
guri ongi naies, 
zeren gara galdu 
bai irur anaies: 
Batzuk andinaies, 
batzuk gukota naies 
ta guziok aisa naies.

Amak beretako
bear etzuelaik, 
hume gaiendako 
zen guzia zelaik, 
o zenbat trabaju 
zuen, naizuelaik 
Jesusen lana protxatu!

O ama amorosa, 
zenbat egin zuen! 
Eliza animosa 
eden azi zuen, 
fede ta legea 
edarazi zuen,
gaindus pena ta nekea.

                Ama gelditurik

Forma paraturik, 
Jesus zerura ze, 
ama gelditurik, 
falta suplitu ze; 
aren ausenzian, 
eliza altxatu ze
bai amaren presenzian.

Amak kuidatzentu 
ardi ta axuriak, 
berak kidatzentu 
artzai kidariak, 
ta berak argitzen 
ebanjelariak,
eta guziak azitzen.

Martirak tu sutzen, 
ta aien baloreak: 
Osoki sandutzen 
tu Konfesoreak: 
Eder mantenitzen 
Birjinen loreak; 
eztirenak tu garbitzen.

Ama zutenean,
ongi bizi zire, 
amaren menean 
on guziak zire, 
heriak sendatzen, 
ilak bizten zire,
ta guziak konsolatzen.

Etze Jangoikoa 
Maria, baña bai 
Jaunaren gogoa 
ze, nola berak nai; 
ilen ta bizien 
esku zio berai
eman, ta gauza guzien.

Noiz ellegatu zen
san Dionisio 
ikustera ama, zen 
guzia arrizio:
Au Jangoiko ote da? 
Baña berla zio: 
Jangoiko bat baizik ezta.

Baña, Jangoikoa 
salbo, oben obena 
aren gogokoa 
persona zukena 
berak sollik egin, 
da bere ama dena,
ta neurritu niork ezin.

Ama ain onareki 
zego ongi mundua, 
baña ia bereki 
zego bai zerua 
izan naiez bera, 
ia zelaik ordua 
ermateko gozatzera.

Ama Birjinaren zeruratzea

Zego bere Jesus 
erman naiak gora, 
amorearen sus 
bere palaziora 
bai ama berea, 
zeñek ariora
berai zion amorea.

Maria munduak 
zuena logratu, 
Trintate sanduak 
nai zue goratu 
beregana artzeko, 
eta, koronatu 
guzian erreinatzeko.

Alaba onetsia,
Aitak Mariari 
dio; ama propia, 
Semeak aman; 
baita Espiritu 
Sanduak berari,
esposa, ta agitz keritu.

Atoz, atoz, ea, 
negua joanda; 
o gure maitea, 
ekaitza atertu da, 
eldu primabera; 
atoz bai, ordu da, 
zatozin ia gozatzera.

Zure beira dago
bai zeru guzia, 
zureki dut iago 
nik konplazenzia, 
ezi guzieki; 
guzien bizia
da gozatzea zureki.

Ezta ongi egina, 
sobra desterruan 
uztea erregina, 
baizik bai zeruan 
gora goratzea, 
ta bere erreinuan 
betikos koronatzea.

Jakinik Jaunaren 
zen borondatea: 
Ama birjinaren 
biotz amantea. 
Nola? Semeari 
nai gusto ematea,
ez nai faltatu elizari!

Andik ia tiratzen, 
emendik ere bai; 
arat inklinatzen, 
ta gu ez utzi nai! 
Zen ala ajustatu: 
In gusto zeruai,
ta andik guri faboratu.

Andik alzina zen 
antsia guzia
gora, ta despeitzen 
emengo bizia.
Baña emen tristura, 
oh, nola eguzkia 
sartzen delaik, ilundura.

Usmatu zelarik
sarri izanen zena, 
ezauntzen zelarik 
falta ama gonena, 
oh zer penatzea 
kristio gaiena,
negar ta lamentatzea!

Kausa geiegia
zute penatzeko 
zeren ama andia 
zegon despeitzeko, 
berak konsolurik 
gabe gelditzeko
soill ta desanparaturik.

An zeruan zuten 
berriz alegria, 
ikusko baizuten 
erregina andia 
ia beti bereki, 
onen konpañia 
gozatzeko gustoreki.

Denborak urbildus, 
noiz bear zen igan, 
eldu zire bildus 
apostoluak an 
Jaunaren manura, 
nai bai zion eman 
amari konsolu gura.

Zeudelaik bildurik, 
san Pedro lenean, 
Maria humildurik 
aien alzinean, 
nola mintzatu zen! 
Oh nola azkenean 
ama ona despeitu zen!

Iltze Maria ez 
gaitzes ta dolores, 
bai eman biotzez 
Jaunaren amores 
arima alegreki, 
ta Jaunak fabores 
eraman gora bereki.

Agertu zelaik an,
ango alegranziak
nork pensa? nork erran? 
ta angoen ansiak 
erregina artzeko? 
ta ango festa andiak 
beraren festejatzeko?

Ango aklamazioak, 
ain. maitagarria; 
ango admirazioak, 
ain miragarria; 
beira arima gura 
Jaunak ezarria
guzis beraren itxura!

Trintate sanduak 
arima garreki 
egina, munduak 
nola miareki 
erran, ta pensatu 
gogakiñareki,
naiz fedeas informatu?

Besarka eternoan 
bereki uniturik, 
nola artu zuen an, 
ta nola ondaturik 
glorian gozotan 
daukan, ta amaturik 
betiko bere besotan!

Baña apostoluak 
gelditu zirenak 
lurrean doluak 
mostratzen ta penak: 
Ilda ama Maria! 
Ilaren direnak 
honrak iten ta ilaria!

San Pedro negarres, 
ta guziak ala 
penaren indarres, 
gorputz birjinala 
honratzen, altxatzen, 
nola arka erreala 
Jangoikoarena baizen.

Jaunak etzue nai 
galtzeien autsean; 
irur egunen bai 
zegola lurrean; 
berak biztu zue 
irurgarrenean 
ta gloriaztatu zue.

Zerua ze berriz
eder prebenitu, 
aparato agitz 
andiak berritu, 
erregina andia 
daien rezibitu
gorputz ta ariman Maria.

Asunzio ta Koronazioaren

Beira ia zeruak
zabal idikirik, 
Jesus ta aingeruak 
lurrera jautsirik; 
beira, ia darama 
iganen; iganik 
sartzen du Jesusek ama.

Oh! nola aklamatzen 
duten ta bibatzen, 
zer kantak kantatzen 
zer dantzak dantzatzen; 
sartzen da Maria 
graziak barratzen: 
Da gloriaren gloria.

Besarka eternoan 
Trintatek artzen du 
paratu thronoan, 
ta koronatzen du: 
Errege, dio, ni, 
niork ezin kendu; 
erregina zu nereki!

An dago Maria, 
guzis gloriosa, 
erregina andia, 
guzis poderosa, 
ama Jaun onaren 
guzis piadosa 
eta bekatarien.

Gizonen kasta ia 
goratu loietik, 
eta paratu da 
guzien gañetik: 
O fabore egina! 
Baitute guretik 
errege eta erregina!

Jangoiko Jaun ona, 
dugu milla esker, 
in baize gizona; 
ta baitu alaber 
guganik autatu 
ama guzis eder,
ta guzis gora goratu.

Zori-onak zuri 
ematentizugu, 
ama, baita guri, 
ezi plazer dugu, 
zeren zu zeruan 
gurea zaitugu,
ta guzia zure eskuan.

Gora egonagatik 
erregina andia, 
eztu nai orgatik 
izan suberbia; 
andik bai beiratzen 
du bekataria,
ta gaitzetik oneratzen.

Amak semearen
gisa guzia du, 
baitare beraren 
ona segitzen du, 
bera guregatik 
iltzela ikusten du:
Ama afanatzen orgatik.

Jesus humila zen, 
eriotzeraño 
humillatu baizen; 
andik onaraño 
Maria da apaltzen: 
Nior egundaño
aren faltaz ezta galtzen.

Balitz bat berere 
zuri eskaturik 
utzia beñere 
desanparaturik, 
zure piedadeak 
arrek mututurik
ez aipa miserableak.

Oroi zaite bada,
eztela ez aditu, 
o gure abogada, 
nior akuditu 
zugana duenik, 
duzula despeitu 
sekulan uts zureganik.

O esperanzaren
ona ta alegrea! 
Dena ama Jaunaren, 
dela ama gurea! 
Baitu podorea, 
baitare amorea, 
ezin falta faborea.

Salve Regina

Agur erregina,
ta ama piadosa, 
bizitza dibina, 
gozoa gustosa, 
esperanza segur 
gure gloriosa,
Jangoikoak bedeika, agur.

Zuri gu klamatzen 
desterru tristean, 
zuri suspiratzen, 
ai ta negarrean; 
Hebaren humeok 
negarren ballean,
ama, gu beira pobreok.

Ea, orai bada,
zuk zeure begiok, 
o gure abogada, 
beratx onegiok 
guregana biur, 
orreki guziok
kontent gauden eta segur.

Desterru gau gure 
delaik bukatua, 
mostra guri zure 
Jesus amatua, 
zure sabeleko 
fruitu sagratua, 
zerura gu manatzeko.

O klementisima!
O urrikaria!
Eta, o dulzisima 
birjina Maria! 
Jangoiko Jaunaren 
ama sanda andia, 
etxokandre zeruaren:

Eska zozu beras,
ama, guretako, 
in gaitzen egiaz 
digno beretako; 
dezkigun fruituak 
logra sekulako
Jaun berak ofrezituak. Amen.

                Zure amoretan

Zure amoretan
ura ardo biurtzen 
daki, ta azkenetan 
ladrona sandutzen, 
eta eman ziona 
lanzada itzultzen 
beretako martir ona.

0 Guzia ala izanik, 
guzioi guti da: 
Gizon zureganik 
Jangoikoa eginda, 
au baita ajitz gura, 
gorena apaldu da 
egones zure manura.

O Jangoikoaren 
prenda maiteena, 
bere biotzaren 
konforme zarena; 
berak nai bekala, 
zu nai zaituena,
zuk ere nai bereala.

Nik bada nai zaitut, 
zuk nai nazazu ni, 
nik izanen baitut 
nautena orreki: 
Orai graziaren
dut prenda zureki, 
ta geroko gloriaren.

Auxe da arrazioa, 
pensatzeko dela 
zure debozioa 
señale fiela 
salbazioarena, 
salbatuko dela
zure deboto ona dena.

Non da ia gizonik
bere buruari 
ongi nai dionik, 
alako amari 
amore eztionik? 
Balitz bat, berari
nondik dateke deus onik?

Ama birjinaren
amante itsuak 
orai dire ta len 
sandu jakintsuak, 
emen izateko 
albas doatsuak,
bera an gero gozatzeko.

                Ezta gizon ona

Ezta gizon ona,
da lizun gaixtoa 
amore eztiona, 
baitare tontoa, 
amorea arrazio 
delaik ta gustoa,
honra, protxu, obligazio.

Ezta doatsurik,
ezta jakintsurik, 
eztare sandurik, 
eztare presturik, 
ezta biotz onik, 
eztare bururik
amari amore eztionik.

Baita ama birjina 
guzis amablea, 
baitare erregina 
txoil admirablea, 
ta diguna amore: 
Onen señalea
milla ta milla fabore.

Orgatik noraño 
kristiandadea, 
dator araraño 
amaren fedea, 
Kristo onetsten bada, 
baita ama berea 
ere egiaz onesten da.

Eztakit nola den: 
Fede Kristorena 
txoil artu baño len, 
askok amarena 
afekto onareki 
dute, dela dena, 
biotz edo miareki.

Bentzait kristio onik 
ezta opatuko 
amore eztionik, 
eztare agertuko; 
ama birjinari 
bentzait mostratuko 
dio, naiz den bekatari.

Milla milla arrazio 
datoz gogoari, 
artzeko debozio 
ama birjinari, 
fede barin bada, 
ta agitu denari 
atenditzen barin bada.

Ama Birjinaren
debozioaren motiboak

      1

Motibo andia, 
zergatik bear den 
amatu Maria,
len lena da, zeren 
Jangoikoak lenik 
txoil amatzen duen 
bera guzien gañetik.

Balitz galdu bear 
bizi den guzia, 
edo galdu bakar 
bakarrik Maria, 
guarda, dio, nere 
bakar onetsia,
naiz galdu guziak ere.

Bada Jaunak eztu 
deustan uts egiten 
amatzean, baitu 
guzia xakiten, 
klaro señalea, 
nornaiek ikusten, 
dela Maria amablea.

      2

Berze motibo bat 
dignidade dena, 
bai dignidade bat 
den goren gorena, 
Jangoiko beraren 
urbil urbilena,
baita bere amarena.

Guzien artean
ama berak autatu, 
ez ustekabean 
zena fortunatu, 
autatzen obena 
etzen deskuidatu, 
zukena ta zekiena.

Erregeren amai 
guziek honore, 
Jangoikoarenai 
honore ta amore 
sinez nai dezagun, 
bi geben fabore 
andia logra dezagun.

      3

Ta sandutasuna 
biotzen delarik 
grillo ta erastuna, 
Maria sandarik 
obena klaroki; 
nola da arimarik 
maite eztuenik osoki?

Auxe da Maria
grazias betea, 
guzia grazia 
eta birtutea, 
Jangoiko beraren 
lan ezin obea,
oh! zein eder ederra den!

      4

Baitare elizaren 
konformidadea
da ama birjinaren 
nola señalea 
debozio artzeko, 
ta nola kidea 
beraren festejatzeko.

Beira Aita Sanduak, 
prinzipe ta andiak, 
beira artzai-buruak, 
artzai eta ardiak 
Maria maitatzen, 
andi ta txipiak
berari beira beiratzen.

Zenbat tenplo diren, 
imajina, aldare 
ama birjinaren; 
urteaz baitare 
festak; asteoro 
larun batak ere: 
Agur, otoi egunoro!

Baiki Jesus bada 
bitarteko lena, 
beraren ama da 
persona urbilena, 
humil, amoltsua, 
emen ta an duena 
nai duenaren eskua.

      5

Motibo ona dena 
Maria amatzeko 
da amore amarena 
gutas kuidatzeko 
humees bekala, 
ta zeruratzeko:
Au du gloria ta gala.

Oh! zenbat gaitzetaik 
gaituen guardatu! 
Zenbat galbidetaik 
amak legardatu! 
Nola bekatutik 
askotan libratu!
Ta askotan ere infernutik!

Zenbat kendutigun 
gaitz eta dolore! 
Zenbat on intigun 
mostratus amore! 
Eta alako milla 
millaka fabore 
egines ixil ixila!

Nola gaitu beti
onera tiratzen! 
Nola ere emeki 
Jauna du berazten! 
Nola gure onera, 
naiz gu ez goartzen, 
kuidatus milla manera!

Badire amoreak 
egiaz urreak, 
eta faboreak 
urresko kateak,
nork gu (Jesus berez) 
nola ama bereak
ala amatu gaitu sinez?

Nola ia biotza
loturik eztago 
grillos, eriotza 
baño fuerteago 
amaren amores? 
Bentzait, nola ez iago 
preso penas ta dolores?

O zenbat katea 
paratu didazu!
Ni preso ematea 
justo da, ar nazazu: 
Ona errenditurik 
ni, maitatzera zu 
sollik nago obligaturik.

Amore eztizunak 
amorea galdu, 
galdu triste egunak, 
bere galtzea du, 
eta kondenatu 
konta daike, ezpadu 
mugonez utsa emendatu.

Baña berze aldera 
dizunak amore, 
Jangoikoa bera 
du bere fabore, 
zeren ama zaren 
bai zu, salbadore 
Jangoiko gizon denaren.

      6

Berze kausa andi bat 
Maria amatzeeo, 
baita bai, zerurat 
arima ermateko, 
marka probatua 
bat zeruratzeko, 
dela predestinatua.

Ditxoso gizona
ni nauena aditzen, 
dio, ta dagona 
kontino segitzen 
ene atarietan,
noiz ere idikitzen 
diren beraren onetan.

Ditxa barin badu, 
nork ni nazan aurki, 
dio, opatuko du 
bizitza segurki, 
eta Jaunaganik 
logratu nereki 
salbazioa berladanik.

Ene kontra baña 
iten barin badu, 
bere arima daña, 
sinez dañatzen du; 
ni nai ez nauenak, 
eriotza nai du,
dio ongi nai gaituenak.

Mariarenak du 
abantalla andia, 
bere alde baitu 
ama amagarria, 
onek logratzeko 
bear den guzia 
arimaren salbatzeko.

Jangoikoak lenik 
Bear du salbatu, 
gero bigarrenik 
gizonak obratu; 
konforme elkarreki 
biek akabatu;
salbo da beras orreki.

      7

Len lena Jaunaren 
bear da grazia, 
gero gizonaren 
da dilijenzia; 
biok logratzeko, 
birjina onetsia 
arzazu bai bitarteko.

Jauna du berazten 
grazia emateko, 
gizona oneratzen 
ongi bizitzeko; 
biok erdetxirik, 
zeruan sartzeko 
dauka ataria idikirik.

Nola inposible den 
nior salbatzea, 
nori nai eztuen 
amak beiratzea, 
ala preziso da 
salbo atratzea
noren in den abogada.

Anaiak Kristoren 
predestinatuak, 
beras bere amaren 
hume amatuak, 
bere deboziko 
esnes bazkatuak,
nola Kristoren ondoko.

Nai bauzu progatu,
bere deboziak 
dezazke apegatu 
bere kondizioak, 
amaren humeak 
segi inklinazioak, 
prendak, onak, birtuteak.

      8

Karidadea len
lena ta erreala, 
zeñeki amatzen den 
Jauna, bereala 
proxima bere 
burua bekala, 
naiz etsai balitz ere.

Amak amaturik
bere etsai gaixtoak, 
zeudenak suturik 
ala nola otsoak 
Jesus maltratatzen, 
nola ez humettoak 
imitatzen eta amatzen?

Bada humildadea 
zimendua dena, 
nor da nor obea 
planta dezakena 
nola ama Jaunaren 
eskojitu zena,
zeren guzis humila zen?

Dionak Berboak, 
suberrak urratu 
Jaunaren besoak, 
banoak botatu, 
humilak goratu, 
pobreak betetu,
ta aberatsak uts paratu.

Maria humil eder: 
Bere humettoa 
eztaike izan suber, 
baizik humilttoa, 
egiaz ezperen 
ezta debotoa
ama birjin humilaren.

      9

Manso ta sufritu 
nai baduzu izan, 
asko progu ditu 
birjin amak eman 
birtutegebenak; 
ezta posible erran, 
bai eska bear direnak.

Ainberze penatan 
ama penaturik, 
milla maneratan 
gaizki pasaturik, 
alaere amatzen! 
Nola au beiraturik 
humeak ez imitatzen?

Ta kastidadea 
birtute ederrena, 
non den da galdea? 
Debozio on dena 
billatzen baduzu 
birjin amarena, 
lore goi izanen duzu.

Ama birjinaren 
etxean guzia 
bear da beraren 
gustora garbia; 
eztire bateko 
iluna ta argia,
ezta loia aren etxeko.

Garbiak direnak
garbi idukitzentu, 
zikindu zirenak 
amak garbitzentu, 
kastidadearen 
galas bestitzentu 
hume direnak beraren.

      10

Azkenik tu humeak 
amaran amores 
amatzen maiteak, 
betetzen fabores, 
eta azitzen nola 
Jesusen dolores 
kosta direnak odola.

Eta guzietan 
graziak itentu, 
eta kontuetan 
ongi kuidatzentu, 
ongi atatzeko, 
ta seguratzentu 
bereki zeruratzeko.

Bada ama nerea,
o ama onegia, 
konta ni zeurea, 
nola hume onetsia: 
Au nere bizia, 
au nere antsia,
ta au da nere on guzia.

O ama, amoresko 
beira begieki 
ni, ta piedadesko 
anpara entrafieki 
zeurea bekala, 
segitzeko ederki 
zeure humalde erreala:

Ni zure fabores
ongi bizitzeko, 
zeurorren amores 
ongi bukatzeko, 
ta zure grazian 
beti kantatzeko 
emengo ta ango bizian.

      11

Ea bada, arima, 
guzien gañetik
zuk ama ta estima 
Jangoikoa lenik; 
ta gizonkietan 
Jesus; berla atzetik 
Maria emastekietan.

Jesus amatzeko 
eta Jangoikoa, 
ona biotzeko 
sua ta zeboa, 
amore amarena, 
baita gogokoa 
Trintate guziarena.

Nik amatzen badut 
Maria birjina, 
berla amatuko dut 
bere seme egina 
Jangoikoa; oneki 
errege, erregina
ta on guzia dut nereki.

Bada bereala
nik errespondatu 
bai, bear bekala, 
nai dut, eta amatu 
ene amazaleak, 
baitare mostratu 
bear diren señaleak.

Egitea plazer,
iteko len lena
dut, ezperen alfer 
errezatzen dena 
kontatzen dut, zeren 
amorea dena,
egitean probatzen den.

      12

Amatu nai dut nik 
Jangoiko maitea 
betiko oraidanik, 
ta ama ta semea, 
eginala plazer 
egines betea
guzis, ta deustan desplazer.

ia bada len lenik 
au biotzean sar: 
Deus bekatu denik 
eztut egin bear; 
eta bein eginas, 
egin beti negar, 
iles biotzeko minas.

Au bigarrena dut: 
Onak in daizkenak 
ongi in bear ditut; 
manatzen direnak 
aiek len lenean, 
konsejus direnak 
ebek aieki batean.

Irugarrena biz:
Etsaiak onetsi, 
naiz sufritu anitz; 
guziak iretsi 
Jaunaren amores, 
garaitus oneki
gaitzak, pagatus fabores.

Finki laurgarrena 
dut trabajatzea, 
ta gaitz datorrena 
ongi pasatzea, 
auxe baita sinez 
Maria amatzea
ta Jesus amore-minez.

      13

Aiek enegatik
agitz penaturik, 
ta nik aiengatik 
guti pasaraturik, 
nai itzes kunplitu? 
Ni nola alketurik
ez naiz bear konfunditu?

Ezpanaiz artzeko 
penak alegreki, 
bentzait pasatzeko 
arimo onareki, 
errespondatzeko, 
ta amoreareki 
amorea pagatzeko.

Jesus ta Mariak 
oben nai dutena 
da, bekatariak 
ontzeko, daikena 
bat trabajatzea, 
ta galduko zena 
gal eztaien kuidatzea.

Bat kondenatzea, 
zenbat inporta den, 
edo salbatzea, 
nork jakin nai duen, 
pasioan pensatu, 
beira zer kosta den, 
balanza gartan pizatu.

Amak du pizatzen 
ikusi zuenak 
semea pasatzen 
ainberzeko penak: 
Beira trajedia 
deboto zarenak, 
beira Jesus ta Maria.

      14

Bi on egitentu 
zelo ona duenak, 
probetxaraztentu
bien neke-penak,
ta aldatus onera 
gaixtoak zirenak 
eztu nai utzi galtzera.

Iten da ala bien 
bai imitazale,
ta langin andien 
nola lagunzale; 
bai ta alokairua, 
ori du señale: 
Izain duela zerua.

Beras logratzeko 
Jesus ta Maria, 
biei quadratzeko, 
in bez alguzia 
kuidatus ardia, 
biek karestia
neke penas erosia.

Sano doktrinatus, 
onera kidatus, 
ongi konsejatus, 
baitare emendatus, 
daikelaik manatus, 
eta kastigatus,
nola daiken, oneratus.

Baña lena neurau 
nere menekoa 
naiz; lena beras au 
da nere itekoa: 
Egitea bien 
ni biotzekoa, 
bieki bizi nadien.

      15

Ea bada, Jesus,
ea zuk, Maria, 
amorearen sus 
ni brasa goria 
itzuli, nitzana 
ikatz itsusia,
nagon beti biengana:

Nagon beti bies
bai amorosturik, 
bien su andies 
beti inguraturik, 
ala bizi ta ala 
il akabaturik
naien, biena bekala.

Bien amorea
biz ene sukarra, 
biz au gaitz nerea, 
betiko gaitz zarra, 
su bat ain bizia
bai eta ain azkarra 
konsumi nazan guzia. Amen.

ia nere enplegua 
Jesus ta Maria, 
nere sosegua, 
ta nere alegria 
ta gusto eztia, 
ta ondasun guzia 
ta grazia ta gloria.

Baña Jangoiko ona
nik ofenditurik, 
Jangoiko-gizona 
gaizki pagaturik, 
nora ni, ia nora 
noake galdurik,
ezpada amaren mantora?

      16

Jangoiko Aitaren
dut nik alzineko, 
nere Jesus oben 
obena agertzeko 
abogatu; baña 
juez juzgatzeko
da bera, ta ezin engaña.

Jueztako dago
ni maite nauena 
niork baño iago, 
amores in dena 
anaia erreala, 
nigatik il dena 
amore sobra didala.

Baña Jaun ona nik 
ala agrabiatzea 
itsuskiro orañik, 
da kondenatzea 
neurau eta bera 
nola obligatzea, 
infernu doble ematera.

Aita asarraturik, 
humea badoa 
laster lotsaturik, 
amaren mantoa 
billa libratzeko: 
Nik zure anparoa, 
o Maria, salbatzeko.

Eskatzen eztut nik 
justizia ertxia, 
ez, baizik doaiik 
miserikordia, 
amak ta semeak 
suplitus guzia
bear dudana probeak.

      17

Amak amorea
darama izenean, 
du biotz berea 
mostratzen esnean, 
gutas lastimatzen 
da bear denean,
ta beñerez mendekatzen.

Ni semeaganik
nator amagana, 
berriz onenganik 
itzul arengana, 
betiro ingur ingur, 
zeren nai dudana
nion ez, bai emen segur.

O birjin amaren
seme Jangoikoa! 
O Jangoikoaren 
ama gogokoa! 
Biek ni salbatu, 
edo onagokoa 
berze bat niri mostratu.

Ez onagokorik
izan, ez izanen, 
eztare alakorik 
gero, orai edo len, 
iteko on guzia, 
dela an, dela emen, 
nola Jesus ta Maria.

Jesus juez bada,
ta dagokiola 
justizia, ala da; 
baña bere odola 
nigatik eman du: 
Bada nola nola
ura ta ni naiko galdu?

      18

Mariak du berriz 
miserikordia 
egitean agitz 
bere gala andia: 
Zenbatenas iago 
den bekataria,
amak antsia geiago.

Txoil justo nik ez nai 
merexi dudana; 
beratx amoltsu bai 
merexieztudana; 
orgatik antsia 
nik dut amagana, 
esne delaik eta eztia.

Zuk ama bekala 
zeure esne ta eztias 
ezin-konta-ala, 
Maria, grazias 
salbatu direnak 
tuzu, justizias 
kondenatuko zirenak.

Nik ama alakoa
bear eta nai dut, 
zu bekalakoa 
nior nion eztut, 
san Juani errana 
nere kontatzen dut,
ta ama Jesusek eman.

O ama nerea,
Jesusek emana, 
emazurz pobrea 
nator zuregana; 
ni zure anparoa 
naiak nabilana,
zabal da zure mantoa.

      19

Ea ama Maria,
ez ni desanpara, 
naiz bekataria, 
zeren ezpazara 
anparo zu nere, 
ni zeruetara
eznaike ellega beñere.

Nior eztuzu utzi 
desanparaturik, 
eznauzu utziko ni 
betikos galdurik, 
bai emen grazias 
beti guardaturik 
beteko nauzu glorias.

O nola zeureak,
ama, zuk kuidatzen! 
O zer faboreak 
dituzun barratzen! 
Baita admiratzeko, 
baratus pensatzen,
ta ama alakoa amatzeko.

Onen progu ona:
ia destinaturik 
iltzera zegona, 
Pedro libraturik 
otoi zureeki, 
utzis burlaturik 
Herodes jaun judueki.

San Juan zinduzana 
ama, zuk humea 
Jesusek emana 
bekala maitea 
zindue tratatzen, 
ta amore betea
modu guzies mostratzen.

Bada Magdalena, 
diszipula lena 
seme ta amarena, 
ta alaba andiena 
loietik goratu 
ta perla ederrena 
nola zindue moldatu!

      20

Nork erran sanduak 
tuzunak guardatu, 
baitare galduak 
zenbat oneratu? 
Zein ongi tratatu 
tuzu ta anparatu 
ta guzis erregalatu!

Testigo ona da bat 
Ildefonso, zeren 
zerutik beitirat 
jautsi ta zuk emen 
bera bisitatu 
amante zinduen
ta galas erregalatu.

Bernardok erran bez, 
Domingok alaber, 
ta alakoek berez 
zutenek maite eder, 
amak ere ederki 
eman aiei plazer 
azis bere esneareki.

Naiz pobre, maitea 
Juan de Dios zue, 
nola amak humea, 
ta kuidatzen zue 
zegolaik heria, 
bai txukatzen zue 
berak aren izerdia.

Zue ere Sandua
itzas konsolatu: 
Auxe da ordua, 
noiz nik ez faltatu 
beñere nereei, 
baizik faboratu
nai, ta duten beartsuei.

Ebek, diot, zire 
arima garbiak: 
Altxatuko dire 
non bekatariak? 
Edatzen du bere 
mantoa Mariak, 
dio: Betoz aiek ere.

Eta bekatari
on naien ama ni, 
zio Brijidari; 
elizak humilki 
eskatzen orgatik: 
Zuk eska Jaunari 
gu bekatariengatik.

Bada ama nerea
betikos Maria, 
zuk konta zurea 
ni bekataria, 
ia zure grazian 
biz nere bizia
orai ta beti glorian. Amen.

«Ave Maria», koplatan

                (Sacris solemniisen tonora)

Agur, o Maria,
grazias betea, 
o miragarria, 
Jaunaren maitea, 
Jauna da zureki, 
zu zara berea, 
emasteetan berexki.

Bedeikatua zu
zara guzietan, 
ta da bedeikatu
bai zure entrañetan 
fruitu logratua, 
Jesus zeruetan 
gora gora goratua.

Santa Maria Ama 
Jangoikoarena,
nola Ama zuk klama 
bekatariena
gure faborean
ta gero on dena
bearren bearrenean. Amen.

Oh! esperanzaren 
ona ta alegrea,
dena Ama Jaunaren 
dela Ama gurea! 
Baitu podorea, 
baitare amorea, 
ezin falta faborea.

Balitz bat berere 
zuri eskaturik 
utzia beñere 
desanparaturik, 
zure piedadeak 
arrek mututurik
ez aipa miserableak.

Oroi zaite bada, 
eztela ez aditu, 
o gure abogada, 
nior akuditu 
zugana duenik 
duzula despeitu 
sekulan uts zureganik.

«Salvea», koplatan

Agur erregina
ta ama piadosa, 
bizitza dibina, 
gozoa gustosa, 
esperanza segur, 
amante amorosa, 
bedeika zu Jaunak, agur.

Zuri gu klamatzen 
desterru tristean, 
zuri suspiratzen 
ai! ta negarrean; 
Ebaren humeok 
negarren ballean,
Ama, beira gu pobreok.

Ea, orai bada
zuk zeure begiok, 
o gure abogada, 
beratx onegiok 
guregana biur, 
orreki guziok
ongi gauden eta segur.

Noiz desterrua guk 
utzi bukatua, 
an guri mostra zuk 
Jesus ematua, 
zure sabeleko 
fruitu doatsua, 
zerura gu manatzeko.

Oh klementisima! 
Oh urrikaria! 
Eta oh dulzisima 
Birjina Maria! 
Jangoiko denaren 
Ama sanda andia, 
etxokandre zeruaren!

Eska zozu beras,
Ama, guretako, 
in gaitzan egiaz 
digno beretako, 
dezkigun fruituak 
logra sekulako
Jaun berak ofrezituak. Amen.

«Regina coeli», euskaras

Zeruko erregina, 
alegra zaite ia, 
zeren zuk egina 
semea biztu da, 
nola berak erran: 
Eska zuk, ordu da, 
berai gure faboretan.

Penen ariora 
zinduza gozoak, 
zu bere gustora 
Jaun amorosoak 
Ama konsolatu, 
ta poderosoak 
zinduzan erregalatu.

Ea, pasatu da 
ekaitza ta andia, 
bai ta ellegatu da 
on eguraldia, 
beira doloroso 
len Jaun onegia, 
orai beira glorioso.

Zein diferente zen, 
odolestatuak 
llagak apatu len, 
gloriaztatuak 
orai apatzea, 
negar pasatuak 
gustoreki pagatzea!

Ea bada, Jesus,
ea zuk, Maria, 
amorearen sus 
ni brasa goria 
itzuli; nitzana 
ikatz itsusia,
nagon beti biengana.

ia nere enplegua
Jesus ta Maria, 
nere sosegua 
ta nere alegria, 
ta ondasun guzia 
ta au nere bizia
ta grazia ta gloria. Amen.

Arrosarioa euskaras 

Misterio gloriosoak

V.        Iltze Jesus; beira berriro bizturik. 
R.        Jauna, ofendituas nago penaturik.

V.        Apal duze; beira gora goraturik.
R.        Jauna, ofendituas nago penaturik.

V.        Jangoikoaren suas gizonak beterik. 
R.        Jauna, ofendituas nago penaturik.

V.        Jesus onak Ama bereki eramanik. 
R        Jauna, ofendituas nago penaturik.

V.        Seme Jaunak Ama an koronaturik. 
R.        Jauna, ofendituas nago penaturik.

Misterio doloreskoak

V.        Odol izerditan Jesus ta loturik.
R.        Jauna, ofendituas nago penaturik.

V.        Jesus ona beira nola azotaturik. 
R.        Jauna, ofendituas nago penaturik.

V.        Arantzees korona beira paraturik. 
R.        Jauna, ofendituas nago penaturik.

V.        Gurutzearen pean Jesus akaiturik. 
R.        Jauna, ofendituas nago penaturik.

V.        Gurutzean Jesus beira akabaturik. 
R.        Jauna, ofendituas nago penaturik.

Misterio gozoskoak

V.        Jangoikoa beira gizon agerturik. 
R.        Jauna, ofendituas nago penaturik.

V.        Jesus Amareki Juanengana joanik. 
R.        Jauna, ofendituas nago penaturik.

V.        Birjin Amaganik Jesus da jaiorik. 
R.        Jauna, ofendituas nago penaturik.

V.        Jesus ta Ama beira Elizara atrarik. 
R.        Jauna, ofendituas nago penaturik.

V.        Zein kontent Maria Jesus aurkiturik. 
R.        Jauna, ofendituas nago penaturik.

II.— ZENBAIT KOPLA JESUS ONAREN
HONRA TA AMORETAN
(«Sacris solemniis» himnoaren gisara)

Nork kanta amoreak, 
Jesus, zuk izanak, 
eta faboreak 
guri zuk emanak? 
Ezin; ta alaere 
gogoan tudanak 
naitut aipatu berere.

Amore geiegi
zuk beti diguzu; 
izanes onegi, 
onetsi gaituzu: 
Gaizkiak oneki 
pagatutiguzu,
garaitus ala nobleki.

Guk ofenditurik
Jaun goren gorena, 
gina ia galdurik: 
Niork etzukena 
salbatu gizona, 
da nai ta in duena 
sollik Jesus guzis ona.

Traidore jaiki ze 
kontra, ta eroririk 
gizona bizi ze 
preso gal-etsirik: 
Baña errege bera 
beira bez jautsirik, 
etsaiaren libratzera.

Sollik barkatzea 
sobra fabore ze, 
bada alzinatzea 
zen batez gaindu ze? 
Ta Majestadea 
noraño apal duze? 
Nora igan karidadea?

Jangoikoareki 
gizona gaixtoa, 
ta gizonareki 
ona Jangoikoa: 
Izanes sobra on, 
sobra amorosoa,
in ze Jangoikoa gizon.

Eztu bekaturik, 
baña gizonenak 
bere gain arturik, 
pagatzeko penak: 
O miragarria! 
Jangoikoa denak 
iduri bekataria!

Gurea kulpa ze, 
gure bekatua; 
pagatzera atra ze 
Jaun agrabiatua, 
Jaun amorosoa, 
ditxaz opatua!
O kulpa fortunosoa!

Enkarnazioaren

Du gala iadanik 
zamarra gurea 
birjinak emanik, 
baña ezin obea.
O ama Maria!
O ama maitea!
O ama miragarria!

Bekaturik gabe
zen konzebiturik, 
ta kulparik gabe 
beti biziturik, 
nai bekalakoa 
guzis ederturik, 
Jaunaren gustorakoa.

Zego bere etxean 
erretiraturik, 
bere biotzean 
zein amorosturik 
Jangoikoareki!
Naiz beti atzendurik 
zeukan munduak bereki.

Zeuka admiraturik
bai zeru guzia, 
baita amorosturik 
Jangoiko bizia, 
beiratus persona 
ta ainberze grazia, 
nola amatako den ona.

Aingeru Gabriel 
Jaunak autatzen du, 
mandatari fiel 
onat bialtzen du: 
Au da mandatua, 
zoaz, manatzen du, 
bera dela eskojitua.

Eldu da aingerua
beiti bereala: 
Kurturik burua, 
iten du diosala, 
mintzatus emeki, 
manatu bekala,
Jaun beraren itz bereki:

Maria, adi zazu, 
Jaunak ama estima, 
eta bedeika zu, 
gorputza ta arima: 
Jauna da zureki, 
zara ta izan zina
ta izain zara berareki:

Bedeikatua zu 
emastekietan, 
parerik eztuzu 
zuk ez guzietan. 
Turbaturik emen 
zego gogoketan, 
diosale gau zer ote zen.

Aingeruak emen: 
Ez lotsa, Maria, 
erraten du, zeren 
aurkitu grazia 
Jangoikoan duzu, 
eta onen sana 
seme bat izanen duzu.

Izain da gorena
au ta deituko da 
bai gorenarena, 
bai ta jarriko da 
Dabiden ondoko, 
koronatuko da 
errege ta betiroko.

Birjinak aitzen du,
ta alkegorriturik 
errespondatzen du 
ongi pensaturik: 
Ori nola izanen, 
ezpadut gizonik 
beñere nik ezagutzen?

Emen aingeruak 
dio seguratus: 
Jaunaren eskuak 
eginen du obratus 
milagro berea 
zureki, argiratus 
bere ta zure humea:

Orra zure aidea 
seigarren ilean 
daukala semea 
bere sabelean, 
naiz zegon etsia 
ta zarra adinean; 
Jaunak dezake guzia.

Ta Mariak emen 
erraten du sinki: 
Ona ni Jaunaren 
esklaba beti ni: 
Jaunak beras ala 
egin bez eneki,
zuk erran duzun bekala.

Jaun andia emen
guzis humildurik, 
bai aragitu zen 
guzia bildurik 
sabel birjinean, 
ala gelditurik
Jangoiko gizon batean.

Gizon Jangoikoa, 
Maria ama-birjin: 
Lan bat alakoa 
solo zuken egin 
bere podoreak, 
amorearekin 
montiatus faboreak.

Mostratus iadanik 
podore ta amore, 
autatua izanik
san Juan prekursore, 
onen salbatzera, 
dena salbadore, 
joaten zaio bere etxera.

Prisa ama berriak 
senti du joateko, 
montañan Mariak 
bisita egiteko
bere humeareki, 
ones betetzeko 
Isabel bereareki.

Mariak diosala 
egin zuenean, 
san Juan bereala 
bere sabelean 
saltoka alegrias 
asi ze an berean 
alako miragarrias.

Bere ama Isabel 
agradeziturik 
mintzatu ze fiel: 
Nondik niri, nondik 
ikusten dudana, 
zeuroi etorririk 
Jaunaren ama enegana?

Zu bedeikatua
zara guzietan, 
baitare fruitua 
duzuna entrañetan; 
sinestatu duzu, 
ta bere erranetan
fiel Jauna ikusko duzu.

Agradeziturik
orduan Maria, 
humil ta suturik 
arima guzia, 
asi ze kantatzen, 
nola zen, egia,
Jauna amatzen ta estimatzen.

Magnificat 

Jauna nere arimak 
agitz amatzen du, 
orren ongi eginak 
beti laudatzentu, 
alegre, zergatik 
orrek beiratzen du 
pobre goni, bai orgatik.

ia zori onekoa 
deituko naute ni, 
zeren Jangoikoa 
bizarro nereki, 
nola indarra duen, 
gauza andiak niri 
egitera dignatu den.

Baitare beraren
miserikordia, 
nornai daienaren 
humil beldurtia, 
jendakis jendaki 
da betiro andia:
Zenbat, noraño, nork daki?

Agertutu bere
besoko indarrak, 
desegintu ere 
suber andi tzarrak, 
bota goratuak, 
ta goratu txarrak, 
entenda dezan munduak.

Aberats aundiak 
deus gabe utzi ditu, 
pobre gosetiak 
ones bete ditu: 
Israel berea
du, nai du kunplitu 
itz emana ta amorea.

Ala ama dibina 
kontentus beterik, 
berak nai adina 
bereas aserik, 
etzuke desea 
munduan berzerik, 
baizik Seme Jaun berea.

Jaiotzearen

Zoritus fruitua, 
urbildus denbora 
predestinatua,
noiz lur emengora 
agertu bear zen 
ain apal, ain gora 
dena Jauna guziaren.

O admirableak
bide Jaunarenak! 
Esposo amableak, 
utzirik berenak, 
naies aterbea, 
galde berzerenak,
non sar guzien Jabea!

Badabiltza eskean 
ataris atari; 
ezta ziudadean 
nior urrikari: 
Etxola zar bat zen, 
dio Mariari,
arara, nai badu goazen.

Fortunas etxola 
jendes utsik zegon, 
zarra naiz zegola, 
non utzirik egon 
bakar, nai bekala: 
Neretako da on, 
amak dio bereala.

Etxola zar gura
beira jauregia, 
non jaio mundura 
Jesus onegia, 
errege Jaun ona, 
ta iruzki berria,
gure Jangoiko gizona.

Nola ama ondaturik 
zegon an gozotan, 
Jauna beiraturik 
aur bere besotan! 
Zein amorosturik 
apa amorosotan,
ta guzis admiraturik!

Ain andi ta txipi 
persona batean, 
ain goiti ta beiti 
zeru ta lurrean! 
Jaun goren gorena 
etxola utsean,
gauza pasmatzen duena!

Dabiltza aingeruak 
nola zoraturik, 
baitare zeruak 
alborotaturik, 
festejatu naies 
Jauna ala apaldurik 
lurrekoen onginaies.

Amak maiolatzen
du: maiolaturik 
beira; du paxatzen: 
beira paxaturik; 
bularreratzen du: 
beira apegaturik,
eta nor den ez atzendu!

Non kuna erreala 
errege delarik? 
Al duken bekala, 
ganbelan bildurik 
an ziren agotzak, 
erreklinaturik
beira aurra gañean otzak!

Artzaiak zeuden an 
urbil inguruan 
ardien guardian: 
Aien gain buruan 
argia ilunbetan, 
ta ain nola koruan 
aingeruak kantaketan:

Jauna biz zueki: 
Adi gozo onaren 
mezua alegreki, 
zeren gaur jaio den 
salbazale dena,
bai Kristo Belenen, 
zuen ones jautsi dena.

Ezauntzeko, duze 
ona señalea: 
Aurkituko duze 
aurtto amablea 
an maiolaturik, 
o admirablea!
ta ganbelan paraturik.

Aiek bereala
progatus egia, 
aditu bekala 
beiratus guzia, 
aurkitus etxola, 
Josef ta Maria
ta aurra ganbelan dagola.

Adoratzen dute 
ganbela pobrean, 
admiratzen dute 
nolako goatzean 
agotzez eginik 
dagon, ta gabean, 
erregeen Jaun izanik.

Adoratzen zaitut
nik ere naiz rehus, 
ta estimatzen zaitut 
agitz, ene Jesus, 
nainuke abrasatu 
zure amoresko sus, 
ta ala bizi ta bukatu.

Orra Jangoikoa
eginik aurttoa! 
Throno zerukoa, 
kuna lastoskoa! 
Judako leona
ta axuri mantxoa, 
geiegi onetsis gizona!

Zirkunzisioaren

Jaio ta andik egun 
zorzigarrenean, 
nola balitz lagun 
guk zor dugunean, 
odola ematen du 
gugatik lenean,
ta gugatik pagatzen du.

Deitzen dute Jesus, 
baita salbazale, 
odolas firmatus, 
dela pagazale, 
gaitzen sendazale, 
guzien kenzale
ta on guzien emanzale.

Bortz letra izenean:
Bortz prenda izanean

Gaitz guziak kentzen, 
osoki sendatzen, 
grazias bisitatzen, 
bere eskus kuratzen, 
bere kostus emen 
erremedio bear den 
guzia berak paratzen.

Ta beñere nion
aditu eztena:
Berak, naiz sano egon, 
libre guzis dena, 
medizina artu du 
miña, purga, pena, 
orreki sendatzeko gu.

Jesus, izenean 
salbatzea duzu, 
zure nai zenean 
salbatuko nauzu; 
izenak, zer egin 
niri, erraten dizu; 
ukatu izena zuk ezin.

Eztuzu nai zuk ez,
ni kondena naien, 
eztuzulaik sinez 
nai malogratu daien 
zure odola eneki: 
Beras salba naien 
egin zazu ni zureki.

Beldur dut iltzeas, 
beldur bekatuas, 
beldur sentenzias, 
beldur infernuas, 
zure iras beldur. 
Zuk izen artuas 
karidades nago segur.

Epifania

Eguna argiturik 
amirugarrena, 
irur urrundanik,
errege berena
billa adoratzeko, 
datoz, ta dutena
kontent auspeska ofratzeko.

Kontent aurkiturik 
sinez billatuas, 
naiz bai arriturik 
etxola urratuas, 
eztute urrikirik 
neke pasatuas,
bai adoratzen kurturik.

Inzensu ofratzen,
mirra eta urrea,
ta ebeki mostratzen 
beren erregea 
Jangoikoa gizon 
dela ezin obea,
naiz pobre gisara dagon.

Nai badio kristioak 
egin honorea, 
ofratu afektoak: 
Urre da amorea, 
inzensu antsiak, 
mirra dolorea:
Ebeki bere irabaziak.

Purifikazioa

ia berrogeigarren 
eguna argitu ze, 
lengo legearen 
gisa kunplitu ze: 
Ama humeareki 
elizaratu ze
ixil, humil ta pobreki.

Ofrenda obeagorik 
ezta presentatu, 
eztare alakorik 
beñere ofratu: 
Jaunak bere berez 
irur tu kontatu,
Jesus, Maria ta Josef.

Ze Jerusalenen
zar benerablea, 
an justo zirenen 
bat prinzipalea, 
zegona esperatzen, 
noiz salbazalea 
mundura atrako ote zen:

Simeon deitua;
onek izan zuen 
zerutik mezua, 
etzela ez ilen, 
joateko zerura, 
ikusi baño len
nai zuen Kristo Jaun gura.

Orduan izanik
berriro abisua, 
doa berladanik 
tenplora etsitua 
bere antsiareki, 
noiz ta aur keritua 
amak zeraman bereki.

Besotan arturik
aur dibino gura, 
zarrak despeiturik 
ia lengo tristura, 
asten da kantatzen 
despeida zerura,
ta Jaunari bedeikatzen:

Orai despeitzen nau, 
Jauna, ni bakean, 
ni bere sierbo gau 
egungo egunean, 
zeren ikusten dut 
orai azkenean
ene Jesus ta eneki dut:

Nola zuen erran, 
jendeen aurreko 
ala baitigu eman, 
eben argitzeko 
argi bat bekala, 
baitare Israelgo 
gloria gora ta gala.

Simeonek emen 
mostratzen argia, 
zeñeki bear den 
izan alegria; 
despedidan berez 
billa konpañia
Jesus, Maria ta Josef.

Azken errana biz 
amari: Ona aur bat, 
onen kasos anitz 
goratzeko onerat, 
ta anitz erortzeko, 
nola jomuga bat,
onen kontra tiratzeko.

Onek ama zaitu;
zuk au seme duzu; 
herituko zaitu 
arimaraño zu 
ezpata tzorrotzak, 
daitzen ala agertu 
asko gaixtoen biotzak.

Herodesen...

Berri gau emanik,
asi ze progatzen 
ama berladanik: 
Dabiltza billatzen 
mundutik kentzeko 
Jesus, naiz ona zen,
ta goiz eder bukatzeko.

Herodes eroa, 
jakinik egia, 
dela ia jaioa 
errege berria, 
dabila zebatzen 
ira ta errabia,
aur guziak akabatzen.

O ero kruela,
eztuk zer pensatu, 
ire kontra dela, 
baizik sinestatu, 
euroi ta berzeak 
luzkela salbatu
nai guzien erregeak.

Naiz dabilan billa 
otsoa eraturik, 
naiz milla ta milla 
aur zatikaturik, 
oraño denbora 
ezta ellegaturik 
Jesus uzteko eriora.

Ejiptora...

Orai Ejiptora
Jesus iges doa, 
presentean nora 
den bere gogoa, 
onat itzultzeko, 
noiz den emengoa 
aldia, emen argitzeko.

O juizio justoak
ta barren barrenak! 
Uztentu aurttoak 
iltzera zukenak 
aisa debekatu, 
ta aiek il zuztenak
aisa ta aisa txatxakatu!

Ta desterraturik
bera pobre eskean, 
balego ezindurik 
bekala bearrean.
Nork pensa? Nork erran? 
Txarra bitartean 
kortean aisa jan ta edan!

Utzagun, utzagun 
Jangoikoa egitera, 
guk nola eztakigun, 
guzia da onera; 
aurrak tu bereki 
erman gozatzera, 
ura bota deabrueki.

Ejiptotik...

Nazaretgo etxean 
erretiraturik,
bakantasunean
humil biziturik, 
etzego gizones 
beñere atzendurik,
ta guk beartugun ones.

Beti orazioan
ta penitenzian, 
humillazioan
ta obedienzian, 
ainberze urtetako 
bai kontinenzian,
klaro da, ai zela guretako.

Berak etzuelaik
bear, eman zigu 
bear gu garelaik, 
zer modus bizitu: 
Bitarteo zenbat 
on logratu zigu!
Ezin erran millataik bat.

Predikazioa...

Ogeitamargarren
urtean mundura 
atra ze gaitz zarren 
mediku on gura, 
gu naiez eraman 
guziok zerura,
gaitzak kendu ta onak eman.

Jangoiko beraren
ona zein ona den, 
artan ageri zen, 
etzena ageri len: 
Zein on onegia 
Jesus ona zaren, 
eztaike erdetxi guzia.

Sinesten badugu
egi eta fedean, 
erran bear dugu 
dela kontu onean 
Jangoiko gizona 
persona batean 
Jangoikoa bezain ona

Nork pensa, nork erran 
gorputz ta arimaren 
prendak? Ta nork eman 
ageri zenaren 
mostra bat berere? 
Ez serafinaren 
mi garbienak ere.

Zein manso, zein humil, 
beratx piadoso! 
Zein sufritu ixil, 
afable, amoroso! 
Garbi eder amable, 
guzis grazioso, 
ezin iagos admirable!

Jaun gora beira emen, 
zein humano egin den: 
Guziak ongi artzen, 
ta alegre despeitzen, 
arresti beiratzen, 
amoltsu mintzatzen, 
ta guzieki tratatzen.

Ongi artzen guziak, 
gizon ta emasteak, 
andi ta txipiak, 
zar eta gasteak, 
sendoak ta heriak, 
abrats ta probeak, 
berexki bekatariak.

Eztaki gaizki iten, 
ongi iten bai beti, 
galduak aurkitzen, 
ilak ere bizi, 
erdi-ilak jaikitzen, 
leprosoak garbi,
gaizki guziak ongitzen.

Sortuek aditzen, 
mutuek mintzatzen, 
maingiak ibiltzen, 
itsuek beiratzen, 
ezinduak jaiki, 
ta soñan ermaten
beren goatzen alegreki.

Espiritu zikin 
gaixtoak atratzen 
gorputzetaik arin, 
itzas ikaratzen; 
nola den etxakin, 
ta ez errepugnatzen, 
ta naibalute ere, ezin.

Ofizio piadoso 
guziak itentu, 
errege ta esposo, 
artzai ta mediku, 
aita ama amoroso, 
kidari, maestru, 
salbadore poderoso.

Bekatarien barkatzea

Salbatzea du len
bai bekatariak, 
ebek naitu, zeren 
ebek dire heriak, 
sinez sendatzeko, 
baitire eroriak, 
ezperen beti erretzeko.

Jesus bekatuen
etsai andiena, 
ta bekatarien 
aixkide obena; 
ona gaixtoeki, 
ta onegia dena,
zein ona bide da oneki!

Bekatariak tu
deitzen ta billatzen, 
ebeki jaten du, 
ebeki tratatzen; 
orgatik juduek 
zute murmuratzen, 
guzis kontrako sanduek.

Jesusek ukatzen
eztu ala dela, 
baizik seguratzen 
bai etorri dela 
deitzera galduak, 
bear eztuela
ez medikurik sanduak.

                Artzaiaren lenik 
                kontua ontarat:

Zein artzai izanik 
eun ardi, ta bat 
aietaik galdurik, 
eztoaie atzerat 
guziak utzirik, 
dabil arat onat
aren billa nekaturik?

Eta aurkitzen badu, 
soñe an arturik 
bereki itzultzen du: 
Lagunak deiturik 
kontent kontatzen du: 
ia dut aurkiturik 
galdu zena, ta festa du.

Zeruan, diot nik,
ala izaten dela 
kontentu, jakinik 
konbertitu dela 
bekatariren bat, 
ta egiten dutela 
aingeruek festa andi bat.

Ni naiz artzai ona 
ezauntzentudana 
ardiak, nagona 
prest emain dudana 
arima aiengatik, 
ta maitetudana,
beti bizidaitzengatik.

                Prodigoarena

Erran ere zue 
Prodigoarena: 
Onek utzi zue 
bere aita zuena, 
ta bera galdurik, 
guzia ia pena, 
itzuli ze penaturik.

Aitak urrundanik 
ikus zueneko,
bide erdira atrarik 
errezibitzeko, 
zabaldu besoak 
bai besarkatzeko,
ala amoresko exzesoak!

Negar dariola 
semeak, bekatu, 
erraten diola, 
egin dut bekatu, 
aita, zeruaren 
kontra; zuk barkatu, 
aita, zeren aita zaren:

Eztut ia merexi 
hume deina zazun; 
nola mirabe ni 
bat artu nazazu 
zure zerbitzuko, 
nik ia betikos zu 
ongi zaitut amatuko.

Aitak bereala
galas jaintsi zue, 
ta seme bekala 
etxera artu zue, 
ta konbit aundia 
zelebratu zue,
festa guzia ta alegria.

Galdu ze seme gau 
ta orai aurkitu da, 
aitak zio, berau 
iltze ta biztu da; 
aita bat orgatik 
boztea justo da 
humearen onagatik.

Konfesatzen dena 
bera bekatari 
da ematen duena 
gusto ona Jaunari, 
Jaunak emateko 
barkazio berari,
ta grazian paratzeko.

                Magdalena

Biz Magdalena len, 
ikusteko egia 
klaroki, nola den 
Jesus onegia 
bekatarieki, 
garaitus gaizkia 
gurea bere onareki.

Munduan sarturik 
bizi ze atzendua 
Jaunas, zabarturik 
nola ardi galdua, 
noiz ta artzai onaren 
boza edo fixtua 
beingoas aditu zuen.

Biotza heriturik 
akorduratzen da, 
gaitza beiraturik 
negarres asten da, 
mediku onaren 
naies atratzen da,
ta sendadezakenaren.

Naiz konbit egonik 
berzeren etxean 
Jesus, ta jarririk 
naiz dagon maiean, 
beraren oñetan 
baratzen da atzean
ura, ta asten negarketan.

Oñak erregatus
bere negarreki, 
baitare txukatus 
bere biloeki, 
ezpañes apatus,
ta ungenduareki
oin sandu gaiek untatus.

Jesus beira dago
nola den ongitzen: 
Ark iago ta iago 
negarra segitzen, 
eta ala negarres 
ederki garbitzen 
itsustu zena kedarres.

Etxeko nausia
dago marmarketan, 
ala emastekia 
uzteas oñetan, 
bekatari dela 
banidadeetan, 
ta Jaunak eztakiela.

Onek in duena
Jaunak du laudatu 
iago ezi arrena, 
bai ta seguratu 
diola barkatu 
anitz, baitu amatu 
anitz onek ta mostratu.

Ta Magdalenari
dio Jaun sanduak: 
Naiz len bekatari, 
zure bekatuak, 
bazoazke bakean, 
dire barkatuak, 
salbo zarela fedean.

An urrun berze bat 
zebila galdurik: 
Artzai onak arat 
joan ta nekaturik 
esperatu zue 
butzuan jarririk, 
eta an oneratu zue.

Arata etorri ze
zena bakatari; 
andik itzuli ze 
inik predikari, 
berri ematera 
bere jendeari
Jaunas: Atozte ikustera.

                Zakeo

Zakeok nailuke, 
baña txipi izanik, 
ikusi etzuke, 
ta ala zego iganik 
arbole batean, 
ikusteko andik
Jesus ona pasatzean.

Jesus urrundanik
beira zegokio: 
Ea, Zakeo, ordik 
fite, erraten dio, 
jautsi, zeren ezi 
zure etxean, dio,
egun nai dut nik zureki.

Aitu ta ikusirik
ark estimatzen du; 
istante jautsirik 
bere etxeratzen du, 
non Jauna sartzean 
sartzen dela uste du 
ditxa guzia batean.

Jauna, dio arrek, 
ondasun nerea 
ia konta bearrek 
erdia berea,
ta in badut dañurik, 
nai dut in ordea
doble ta erredoblaturik.

Jaunak dio berla: 
Egungo egunean 
bai obratu dela 
salbazioa etxean, 
zeren au ere ia 
Abrahanen jendean 
hume on bat bekala da.

Hipokritek agitz 
ortas murmuratzen; 
Jaunak kontra berriz 
digu seguratzen, 
etor dela bera, 
etzena esperatzen, 
galduaren salbatzera.

Berze bat alaber 
Publikanoa zen; 
Jesus manso eder 
oni mintzatu zen: 
Jaiki, nai zaitut nik. 
Berla segitu zuen 
diszipulo on eginik.

                Pedro, Paulo...

Jaun gau naiz ukatu 
san Pedrok ere bai, 
Jaunak ez botatu 
bera, baizik berai 
giltzak zeruaren 
eman ta bera artzai 
egin bere saldoaren.

Paulok Jesus ona
zuen persegitu,
Jaun onak gizona 
zuen konbertitu,
egin zuen bere
baso eskojitu,
ontzeko berzeak ere.

Malkok Jaun onari 
eskuak botarik, 
san Pedrok berari 
bearria autxirik, 
Jaunak an berean 
ongi sendaturik 
utzi zion istantean.

Ilik ere Jesus,
barkatu etzekio: 
Batek ira itsus 
lanzas eman zio.
Ah lan gaixto txarra! 
Erdiratu zio
Jaunari bere bularra.

Ezta mendekatu?
Bai ta agitz nobleki: 
Bista du logratu 
odol ta urareki. 
O Jesusen ona! 
Zeruan bereki 
dauka lan gura in ziona!

Ala barkatzentu 
ofensak nobleki, 
ezi garaitzentu 
gaizkiak oneki: 
Merexi infernua, 
ta gloriareki 
zeruan eman pagua!

Bera gaixto dela, 
ladronak iltzean 
dio, ta ona dela 
Jesus, azkenean: 
Jauna, memorian 
ni izan doaienean 
errege bere glorian.

Berla dio baietz 
Jaunak gurutzean. 
Zuri diot sinez, 
ezi egun berean, 
au egia dela, 
bai gloria nerean 
nereki izanen zarela.

Zein den barkazale, 
nai baduzu jakin, 
au duzu señale, 
ta obegorik ezin, 
egina etsaieki, 
etzuke iago egin, 
ilarazi zuteneki.

Bere azken atsetan 
mintzatu zen lena 
aien faboretan: 
Aita, uts ebena 
barka, barkatu bez, 
zeren aidirena 
ezauntzen eztuten sinez.

Nai zuten juduei 
ziote barkatu 
eta asko galduei, 
naiz ez ere eskatu; 
baita galetsiak 
ere tu salbatu, 
nai zuten guzi guziak.

                Judas

Traidorea non da? 
Noren faltagatik 
desesperatu da? 
Bere txarragatik; 
Jesus da noblea, 
salbo beregatik 
nai zue miserablea.

Naiz ura traidore,
Jaunak egin zion 
millaka fabore; 
barkatuko zion 
Judas berai, baldin 
eskatu bazion
ta gaizkias negar egin.

Alako gizona
Jesus, Jangoikoa 
bera bezain ona, 
nola etsai gaixtoa 
munduak tratatu! 
Ah! Mundu zoroa 
neke penas akabatu!

Ira ta inbidia,
ta gaixtakeria 
ta odio andia, 
eta hipokresia 
etzire baratzen 
—o itsuskeria!—
onaren kontra goratzen.

Jesus dibinoa,
Judas, ik saldu duk. 
O desatina!
Merke eder diru truk 
berla entregatzeko, 
ta protxurik eztuk 
euroi berdin urkatzeko.

Gau gartan berean 
Jauna amorosturik, 
bai gure amorean 
zego okupaturik, 
uzteko geroko 
guzis supliturik 
gu bereok betiroko.

Eukaristiaren...

Azken arratsaren 
afari ondorean, 
Jesusek, beraren 
despeida zenean, 
onetsi bereak 
beti, ta azkenean 
amoresko primoreak.

Mantoa kendurik 
bere eskus asi zen 
belaurikaturik
bai oñak garbitzen 
diszipuloeri, 
baita prebenitzen 
erakutsis guzieri.

Gero maian sines 
in du milagroa 
amorez egines 
ogia ta ardoa 
gorputza ta odola; 
delaik Jangoikoa, 
dezake ta daki nola.

Ala utzi zigun 
sakramentu gura, 
fabore egintigun 
guzien bilgura, 
non on guziaren 
Jauna ain gure eskura, 
nola giltza jabearen.

Konbit sagratua,
non Kristo jaten den, 
non pasio sandua 
oroiarazten den, 
grazias arima 
bete ta ematen den 
gloriako prenda, estima.

Corpus Christiren 
festako himnoa

                («Sacris solemnus») 

Jai berri andias
biz alegranzia, 
ta biotz guzias 
kantatzeko ansia: 
Despei ia lengoak, 
berri biz guzia,
obrak, bozak ta gogoak.

Zelebratzen dugu 
azken afaria, 
non Jesus baitugu 
jaten axuria 
diszipuloeki, 
baizen iduria 
in denarena bereki.

Aren ondorean 
axuri bizia 
inik amorean 
Jesus onegia 
emanda amabiei, 
bakotxai guzia, 
eta guzia guziei.

Emanda pobreei 
gorputza janari, 
emanda tristeei 
odola edari, 
naiz iduriturik 
ogi ta ardoari,
Jesus bera da altxaturik.

Jesus bera emanik 
guziek ar zaze, 
berak ala erranik: 
Jan eta edan zaze; 
iten duzenetan 
betiro egin zaze
au ene memorietan.

Ta sakrifizioa 
ala fundaturik, 
onen ofizioa 
dago manaturik 
sazerdoteeri, 
ta berek arturik 
emateko guzieri.

Ogi zerukoa, 
donoen korona, 
inda mundukoa, 
Jangoiko gizona: 
Gauza admirableak! 
Jaten du Jaun ona 
pobre ta miserableak.

Trintate jauna, zu
Jesus onareki 
laudatzenzaitugu 
gogo sinareki 
oraiko bizian, 
segitzeko beti 
eternidade guzian. Amen.

«Pange lingua», euskaras

Kanta, mia, glorioso 
Jesusen onegia, 
gorputz odol prezioso 
emanen geiegia, 
bera eginik amoroso 
erregalo berria.

Guri emanda, guregatik 
Jangoikoaren Semea 
amaren entrañetatik 
jaiorik, gure aidea 
inda, bizi ta il orgatik 
gure amores betea.

Erakusten ta manatzen 
salbatzeko bear dena 
beti egonda, ta paratzen 
bere elizan ordena, 
faboreak beti obratzen, 
ta azkenean obena.

Azken arrats ta afarian 
jarririk bereeki, 
kunpliturik ia guzian 
lengo legeareki, 
bera emanda janarian, 
bera bere eskueki.

Ogi ta ardo len zirenak 
gorputz odol bereak 
itzulitu dezakenak 
Jaunaren podoreak: 
Gozatzentu emen direnak 
fedeak ta amoreak.

Sakramentu gau gorena 
guzis benera zagun, 
ontan gure amanteena 
Jesus ona ama zagun, 
sentidos ezin daikena 
fedes supli dezagun.

Trintate jaun andiari
biz denbora guzian 
kanta milla ta laudan 
beitian ta goitian,
ta esker milla biz berari 
emen eta glorian. Amen.

Orazioa

	O gure Jangoikoa, sakramentu miragarrian utzi diguna bere pasioaren memoria: Eman bezagu, otoi, alako maneran estimatzea bere gorputz ta odol preziosoen misterioak, ezi senti dezagun kontino geuren baitan berorren redenzionearen fruitua: O Jesus bizi ta erreinazen dagona secula seculorum. 
	Amen.

Pasioan sartzea

Goazen pasiora,
Jesus onak zio: 
Nola bere ariora 
kristio onak eztio 
akonpañatuko,
        (edo: konpañía eginen)
ongi nai badio,
ta konpasionatuko?
        (edo: ta  lastimas deseginen?)

Baratzera Jesus
bere oraziora, 
Judas gura rehus 
bere traiziora, 
Jesus anelatzen 
gure salbaziora,
kontra guk berriz obratzen!

Erretiraturik
irur obeneki, 
utzi manaturik: 
Alerta nereki 
egon orazioan, 
arimo onareki 
irauteko tentazioan.

An lurrean urbil 
Jesus postratzen da, 
eskatus zein humil: 
Aita, barin bada 
posible erdextea, 
dispensa bezada 
trago gonen irestea.

Baña kunpli bedi 
orrek nai duena 
egun eta beti
ez nik nai nukena: 
Baña naturala 
tristura ta pena 
sentitus gizon bekala.

Ilartaño nago 
triste, explikatu zen, 
ta progua dago 
guzis klaro, zeren 
penaren erdian 
guzia urtu zen 
odolesko izerdian.

Ala pena andies
naiz inguraturik, 
artzai ona ardies 
eztago atzendurik, 
bisitatzen ditu, 
ta lo aurkiturik 
amoltsu mogitzen ditu.

Pedro, lo zaude zu? 
Ordu bat nereki 
ezin iraun duzu? 
Judas berzeki 
eztago lo, sarri 
dire emen armeki:
Ots, ea, jaiki, idatzarri.

Bereak bildurik, 
bidera atratzen da 
Jesus; ta urbildurik 
trap-otsa sentida 
etsaiena armeki, 
ta ikusten ere ia 
linterna ta zuzieki.

                Judas alzindari

Eldu da len lena 
Judas alzindari, 
apostolu zena 
galduen kidari! 
Noraño daiken bat 
egin bekatari
utzis onetik gaitzerat!

Erran zio lenik
bere tropa garri: 
Apa bat nori nik 
eman zuek arri 
eutxi, ura arrapa, 
ta segur ekarri;
beira eztaien eskapa.

Ala alzinatzen da
hipokrita andia 
eta ellegatzen da 
—o zer ausardia!—
apatzera Jaunai; 
Jaunak aurpegia
—o zein ona!— ez ukatu nai!

Maestru Jauna, agur, 
ark erraten dio; 
Jesusek ez beldur, 
bai lastima dio: 
O adiskidea, 
zuk zer intenzio 
duzun, beira, zer idea.

Zertara ebeki zu, 
Judas, eldu zara? 
Apareki nauzu 
eben eskutara 
neurau entregatu 
ta aide guzietara 
zeuroi galtzera botatu?

Aiei galdeturik,
nor billatzen zuten, 
nautela, aditurik, 
Jesus; erran zuen: 
Ni naiz; istantean 
itzas bota zuen
tropa atzerat an lurrean.

Ta jaiki zeizkela 
fakultade emanik, 
Jesus ni naizela, 
berriz ere erranik: 
Emen ni nauzaze, 
libre ebek iadanik, 
diot, utzikotidaze.

Nola ladron banitz, 
arrapatzera ni 
etor zarate anitz 
arma ta gauzeki; 
au in eztuze len, 
negolaik zueki 
kontino ni doktrinatzen.

Orai da ordea 
denbora zuena 
ta potestadea 
infemuarena, 
kunpli daien ala, 
nik ere nautena, 
Jaunaren itz erreala.

                Malko jokatu zen...

Malko jokatu zen 
esku botatzera, 
san Pedro sutu zen 
armas ematera, 
ta tiratu zio 
ia burutik bera,
ta bearria ebaki zio.

Jaunak an berean 
eskus ukiturik 
itzuli amorean 
zio sendaturik; 
eta san Pedrori 
dio beiraturik:
Sar magian arma ori.

Nik bear dut edan 
didana Aitak eman. 
Eztakizu agian, 
nai badiot erran, 
millaka aingeruak 
nuzkela emen izan 
ta salbo gure buruak?

Kunplitu ze egia, 
ofrezitu zela 
Jesus onegia, 
berak nai zuela, 
ardi ta axuria 
bekala utzi zela, 
sufritus aien furia.

Otsoak bekala 
botarik, loturik 
axuri erreala 
guzis ertxiturik 
kate sokaeki, 
ta maltrataturik 
dabilate oin eskueki.

Emen ikusirik
au, apostoluak, 
Jesus ala utzirik, 
arras lotsatuak 
arat onat iges 
nola ardi galduak 
badoaz laster egines.

Presentazioa

Preso ona loturik 
etsaien eskutan, 
desanparaturik 
pena ta neketan, 
tropeliareki 
jaiki-erorketan 
aiek damate bereki.

Ta presentaturik 
gaixto bat bekala, 
bere oinperaturik 
Anasek daukala, 
suber iten dio 
kargu bereala, 
doktrinas galdetzen dio.

An preso sanduak 
arimo onarekin: 
Aitutu munduak, 
nai badu orrek jakin 
nik errantutenak, 
ez niri galdegin; 
galde aditu nautenak.

Matelekoa

Mintzatu zeneko, 
batek eman zion 
erru mateleko 
bat, eta erran zion 
Jaun onegiari, 
ia ala bear zion 
erran Pontifizeari.

Jaunak sufritzen du 
sereno zaflada; 
emeki erraten du: 
Gaizki errana bada, 
zertan, erran zazu; 
ongi barin bada, 
zergatik eman didazu?

Baña ongi naiz erran, 
nior fabore eztu; 
naiz guzis ona izan, 
guziak kontra tu: 
Orren aurpegia 
beiratus, heritu 
nau ni, Jesus onegia.

Kaifasenean

Andik erman zute 
Kaifasen etxera, 
eta an sartu zute 
beren batzarrera, 
inik zeukatela 
gogoa galtzera
Jesus ia, nola nai dela.

Andik eta emendik 
akusatzen dute, 
bai, baña niondik 
aurkitzen eztute 
nola kondenatu, 
ezin ere dute 
gezurketa konformatu.

Dago Jesus humil, 
aien maldadea 
beiratus, beti ixil, 
ta majestadea 
disimulaturik, 
ta potestadea 
orduan deteniturik.

Kaifas an suturik
da goratzen dena, 
bai, ta alegaturik 
Jaunaren izena, 
manatzen du emen 
erran dezan dena,
ia Kristo Jauna bera den.

Berorrek erran du, 
dio Jesusek an,
ta emen aurrean du, 
podore andian 
ikusko dutena 
lañuen gañean 
etorzen goren gorena.

Urratus mantoa
oius ark erran du: 
Onek Jangoikoa 
bai blasfematu du; 
testigo zeren da? 
Nornaiek aitu du 
blasfemia: Zer inen da?

Aiek, ildaiela,
guziek nai dute; 
ori guti dela, 
lixtukatzen dute, 
gaizki milla modus 
maltratatzen dute
eskus, oñes, irris, oius.

Biloak tiratus,
ta bera bulkatus, 
begiak bendatus, 
itsuki golpatus, 
baita galdegiten 
ederki burlatus:
Erran zak, nork emandiken.

Nork ikus, nork aitu 
alako festarik? 
Nork imajinatu 
alako burlarik 
Jaun gorenareki? 
Berak ez irarik 
orreki guziareki!

Bitartean pena 
berze bat ere du: 
Niork Jaun obena 
defendatzen eztu; 
maiteenak bere 
maestru ukatzen du, 
eztuela ezauntzen ere.

Nork pensa, nork erran 
berze neke penak 
zituenak izan 
gure Jaun obenak? 
Erman karzelera, 
ta an ere eztutenak 
uzten errepausatzera!

Pilatosenean

Ortzilare eguna
noizbait argitu ze, 
egun triste iluna, 
noiz Jauna agertu ze 
guzia ilundurik: 
Ain deslustratu ze! 
Nekez ezaun beiraturik.

Sobra Jaun sanduak 
pasatuareki 
ez ase juduak, 
ez oraño orreki; 
Jaun maitagarria 
il ta odolareki 
ase nai dute egarria.

Presentatzen dute 
Presidenteari: 
Entregatzen dute, 
ez justiziari 
atenditu naiez, 
bai beren irari 
asetzera eman naiez.

Lekuan sartzeko 
eskrupulo dute, 
ona ilarazteko 
pixkarik eztute, 
sandu kontrakoak, 
marka goi baitute, 
direla infenurakoak.

Juezak aiturik
aiek ta presoa, 
klaroki ezaundurik 
aien exzesoa 
inbidiarena, 
ta arren on osoa
ez dezakela kondena:

Publikatu zuen
askotan atrarik, 
etziola aurkitzen 
batere kulparik: 
Jangoikoareki 
doaiela penarik 
deus gabe edo gutireki.

An aiek oiuak,
an alegazioak, 
eta an arroituak 
eta turbazioak, 
eta gezurketak 
eta akusazioak,
irak, inbidiak, kejak.

Onek nastekatzen
duela jendea 
galtzera botatzen; 
ta potestadea 
deserrespetatzen; 
au dela erregea 
Kristo bera seguratzen.

Alako gauzeki
Pilatos turbatu 
ze, ta berareki 
sollik barneratu, 
galdetzen ziola: 
Errege zara zu
agian? Nondik ta nola?

Errege naizela, 
orrek dio, ta nik 
diot eztutela
nik ori mundutik; 
egia errateko, 
mundura jaiorik 
nago, ta seguratzeko.

Jesusek au erran,
ta Pilatos bera 
atra ze berriz an 
sinestaraztera 
kausarik eztela, 
ta palakatzera 
jende bat ain errebela.

Ta bazkoagatik 
libertatzen zuten 
bat presoetatik, 
zein ere nai zuten: 
Preso bat deitua 
Barrabas bazuten, 
ladron agitz famatua.

Karzelean dago,
zio, gaixtoetaik
bat preso; emen dago 
Jesus ez aietaik: 
Biz zuen eskura, 
zein nauzen bietaik, 
Jesus edo ladron gura.

Gauza arrigarria, 
autan paratzea! 
Iago izigarria, 
ladrona autatzea 
Jesusen aldean! 
Iago imitatzea
guk juduak maldadean!

Juezak ez galdu
nai gizon sandua, 
ezta desgustatu 
nai jende judua, 
eztare arrixkatu 
nai bere burua: 
Eztaki nora jokatu.

Herodesenean

Herodesengana
Jesus biali zue, 
ikusteko gana 
Jesus arrek zue; 
ta ikusirik arat, 
eroak nai zue,
in zezan milagroren bat.

Zego arren aurrean 
Jesus humil grabe, 
begiak lurrean, 
itzik atra gabe, 
zeren ura baizen 
urde ta alkegabe, 
il zuena Bautista len.

Au galde ta galde, 
juduek porfia, 
guzia debalde, 
Jaunak ixil mia: 
Herodesek ala 
zeuka Jaun andia 
ero ta sinple bekala.

Soñetaik paratu 
manto bat txuria, 
ta zue jokatu 
nola ero iduria 
bere guardieki 
—o erokeria!—
burla ta irri guzieki.

Ala bestiturik 
habitu garreki 
Jesus ta loturik 
lengo lokureki, 
juduen gogora 
zekarten bereki 
Pilatosen palaziora.

Azotatzea

Au miragarriro 
zegon turbaturik, 
lan gartan berriro 
enbarazaturik, 
lakiotik ezin 
atra ia sarturik, 
eztakiela zer egin.

Jendea deitzen du 
juduen jauneki, 
an itz egiten du 
modu obeneki: 
Ekarri didaze 
gizon gau zeureki, 
ta kausak errantidaze:

Ni naiz informatu 
zeuren alzinean; 
deus eztut opatu 
kulpa diozenean, 
Herodesek erez, 
an zinatenean, 
eriozkorik bentzait ez.

Utziko dut beras 
eskarmentaturik 
bear den maneras, 
jaiai beiraturik. 
Guziek boz batez 
ziote uniturik:
Barrabas utzi ta au il bez.

Juezak orduan 
diskurritu zuen, 
nolako moduan 
herituko zuen,
aien beraxteko, 
ta zer inen zuen, 
Jesus ez akabatzeko.

Azotarazten du 
eskarmentatzeko 
Jauna, ta heritzen du 
lastimarazteko: 
O juez gaixtoa! 
Ez azertatzeko, 
bai utsiteko jaioa!

Jesus gorrek lenik 
kulparik ezpadu, 
berorrek erranik, 
zer pena bear du? 
Beraxtu juduak 
gero nola nai du, 
gogor guzis ilunduak?

Azotatzen dute 
denbora luzean, 
zatikatzen dute 
manera tristean, 
odoles usturik,
ta eriozko oñazean 
il-kolore paraturik!

O jende kruela,
nola ez lastimatzen! 
Beiratzen dutela
ain gaizki tratatzen 
gizon Jangoikoa, 
ain nola izan bazen 
tzakur edo otso gaixtoa!

O kulpa gureak, 
zeñen penak ala 
erredentoreak, 
zor balu bekala, 
pagatzen baititu!
O gizon mortala, 
nola zuk agradezitu!

Gorputz gaixtoaren
zure tentatzean, 
gorputz sandu garren 
pensa penatzean,
ta naiak Jauna erran 
azote-oñazean:
Aski da ia, ez iago eman.

Aranzes koronatua

Naiz ala paratu 
zeruko axuria, 
etzen akabatu 
etsaien furia,
naiz ez ia gelditu 
gizon-iduria, 
badute zer añaditu.

Errege nai zuen 
onek izan; egun, 
ziote, guk emen 
errege egin zagun, 
ta koronaturik, 
bai adora zagun
emen guziek kurturik.

Aranze ta larres 
uztai bat forjatu, 
ta beren indarres 
buruan frinkatu, 
manto zar zatar bat 
soñetaik paratu, 
eskuan kanabera bat.

Ta ala jarri zuten
alki txar batean, 
gur ta agur in zuten 
irri-abarrean, 
banaka ellegatus 
beraren aurrean, 
belaun bat an inklinatus.

Errege jauna, agur, 
agoas diote, 
ta gogoa makur, 
irri iten diote 
keñu meñueki, 
ta ematen diote 
buruan kana garreki.

Batak zaflada bat, 
lixtua berzeak 
tiratu aurpegirat, 
noranai golpeak, 
nork bere gogora, 
nork iago torpeak, 
guziek irria gora.

Oh! Nola zeruak
zeuden arriturik!
Oh! Nola aingeruak 
ilun ilundurik! 
Beira ezin beiratus 
ala trataturik
Jauna, ta ezin mendekatus.

Orai denbora da 
pazienziaren, 
noizbait izanen da 
bai potenziaren 
justizia egiteko, 
ta lizenziaren,
errege mendekatzeko.

«Ecce homo»

Pilatosek ala
Jesus beiraturik, 
erdi ila bekala 
itxura gaizturik, 
uste du naski bai, 
bistan paraturik, 
beraxtu zirenak etsai.

Mantoa soñetan,
buruan korona, 
ta kana eskuetan 
daukala Jaun ona, 
atra ta erraten du: 
Ona emen gizona,
nola dagon, agertzen du.

Ekar dut onela, 
entenda dezazen 
batere eztutela 
kausarik aurkitzen. 
Juez insulsoa, 
itzas ongi erraten; 
obras nola ala justoa?

Ala beiratzen du 
Jaunak zerueki, 
ala adoratzen du 
amak bereeki: 
On guziek dute 
biotz guzieki
au errege, ta nai dute.

Juduek aiturik,
ondu bearrean, 
diote itsuturik 
oiu-abarrean:
Ken ken, kruzifika, 
ta il bez guruzean, 
porfia eta erreplika.

Alako gizona,
zena Jangoikoa 
bera bezain ona, 
biotz onekoa, 
gure salbadore 
nai bekalakoa,
baitu podore ta amore:

Niori gaizkirik
egin eztuena, 
naiz ez onetsirik, 
onesten duena, 
etsaien on naiez 
bizi ta il nai dena
aiek tema galdu naiez!

Juezak etsirik:
Or zeurek ar zaze, 
dio, nik utzirik, 
kruzifika zaze; 
nik erran bekala, 
diot, adi zaze,
kausa aurkitzen eztudala.

Eskurik eztugu
guk nior iltzeko, 
diote; ta badu, 
bizia galtzeko, 
onek kausa, zeren 
da trebe deitzeko
seme berau Gorenaren.

Juezak aiturik
au, lotsarritzen da; 
barrena sarturik 
galdetzen asten da: 
Nongoa zara zu? 
Jesus gelditzen da 
ixil; mintzatu nai eztu.

Ark: Eztidazu nai
zuk niri mintzatu? 
Bada dut esku bai, 
il edo libratu 
zu nai bazaitut nik; 
beras informatu
nai dut emen zureganik.

Ene gain, ia dio, 
etzuke orrek izan 
esku, ezpalekio 
an goratik eman; 
ala ekar nauena 
berorri, naut erran, 
da kulpa iago duena.

Pilatosek ia nai 
presoa libratu, 
andreak ere bai 
zion gastigatu 
mandatuareki, 
etzeien pasatu 
alzina justo garreki.

Juduek segitu
tema ta porfia, 
ta zuten izitu 
arimo heria 
bai Pilatosena, 
manatus gaizkia
zeiken gaixto gaixtoena.

Au libratzen badu, 
enperadorea 
kontra, diote, du; 
arren amorea 
galtzen du nai denak 
egin erregea,
ta permititzen duenak

Zer inen dut, arrek, 
nik zuen erreges? 
Il bez, il bez, aiek, 
guruzifika bez. 
Zuen erregea, 
dio, ongi ezta, ez, 
nik guruzifikatzea.

Guk ez erregerik, 
enperadorea 
dugu, ta berzerik 
nai badu, honorea 
edekitzen dio, 
deitus erregea 
traizio egiten dio.

Non bada baratu 
Kristo deitzen dena? 
Guruzifikatu.
Zer gaitz da in duena? 
Guruzifika bez. 
Ala nai zuena
etzuke errekabatu, ez.

Ala ia etsiturik, 
kargutus juduak, 
baitare itsuturik, 
garbitus eskuak, 
zio: Ni garbirik 
nagola, munduak 
jakin bez, odol ontatik.

Erran zue berriz 
jendeak batean: 
Orren odola biz 
bai gure gañean
ta geuren humeen; 
gelditurik pean 
betiko maldizioaren.

Kalbariorat

Ala ia azkenean 
juezak kurturik 
Jesusen iltzeko 
kruzifikaturik 
dekretatu zuen; 
guzia ilundurik 
galdu zen ta gal duzuen.

Notifikaturik 
admititu zuen, 
humil renditurik 
ofrezitu zuen 
bai bere bizia,
ta berla eman zuen 
bereki zuen guzia:

Jangoiko andiaren 
honra ta gloriatan, 
gizagendearen 
protxu ta onetan, 
inik bitarteko,
naiz bere kostutan, 
guziei ongi egiteko.

Guruzea arturik 
besarka soñean, 
doaie akaiturik 
indarka: Gañean 
gure bekatuak; 
erorka bidean,
ezin emanes pausuak.

                Isaak dibinoa

Isaak dibinoa
segitus Aitaren 
bere destinoa, 
obedienziaren 
hume onegia, 
kunplitus beraren 
karidade geiegia.

Isaak lenekoak 
aitaren atzean, 
biotz onekoak 
zerama soñean 
egurra, ta sua 
eskuan; lenean
aitak arma prestatua.

Semea bidean
humil mintzatzen da 
aldapa igatean: 
Ona damagu ia 
egurra ta sua, 
baña erresa non da 
bear dena, aita amoltsua?

Aitak uste zuen, 
seme bera zela, 
baña erran etzuen, 
baizik baduela 
Jaunak emateko 
ta emanen duela 
erres sakrifikatzeko.

Isaak ia loturik 
erres bat bekala, 
aitak goraturik 
arma, bereala 
zerutik oiu bat, 
il ura ezdezala,
bai arren partes ari bat.

Jesus on obena
da abantallareki, 
arreki in etzena 
egin zen oneki: 
Arri ze keñatu; 
oni herioareki
gaitz guziak gañeratu.

                Badoa ezin joanes

Badoa ezin joanes, 
gorputza kurturik, 
pausu ezin emanes 
indargabeturik, 
ta banbaleatzen 
kargak garaiturik, 
auspeska maiz lurreratzen.

Burua heriturik, 
odoles usturik, 
izerdis urturik, 
atsa goraturik, 
kolore gaizturik, 
ezin txutiturik, 
erdi ila iduriturik.

Bizirik eltzeko, 
alokatzen dute 
bat eramateko 
karga; beldur dute 
il daien bidean, 
zeren nai baitute 
ilarazi guruzean.

An amak semea 
beiratu zuena:
Ah! Zer dolorea! 
Zer pena biena! 
Pensa zenbat negar! 
Baita erranzirena 
biotza aditus elkar.

Andre batek zuen
izan ausardia, 
pasatus guzien 
erditik guardia, 
fiel txukatzeko 
Jaunari izerdia,
ta fineza mostratzeko.

Estimatu zion 
in zuen onkia: 
Betiko utzi zion 
Jaunak iduria 
inpreso oialean, 
nola memoria, 
amoresko señalean.

Ain lanze tristean 
daude lamentatzen 
batzuk, ikustean 
ala maltratatzen 
Jesus onegia,
ta ain gaizki pagatzen 
in zuen on geiegia.

Ez ala negarrak,
dio, neregatik, 
jerusalendarrak, 
nola zuengatik 
tristaturik egin, 
ta zeurenengatik, 
nai barin ba duze jakin:

Ezi zur ezean
au egiten bada, 
inen earrean 
dela zer uste da? 
Eztuena humerik 
noizbait izanen da 
izatea obekienik.

                Kalbarioan

Kalbarioan ia: 
Goatze prestatzeko 
ordu da, ta heri da, 
etzin ta an artzeko 
erioaren loa, 
ta ala bukatzeko 
artu zuen itekoa.

Goatze gurutzea 
itze gogorreki, 
ta konfortatzea 
mirra ta hozpiñeki; 
oraño bizirik, 
baña ats gutireki, 
il-kolore ta erdi ilik!

Guzien aurrean 
Jesus biluxirik; 
bere guruzean 
dena edarazirik; 
oñak itzeeki 
ta eskuak josirik:
Ah nolako oñazeeki!

Gero goraturik 
gurutzeareki, 
Jauna gelditurik 
bere kargareki 
dilindan airean, 
beira arimareki 
ondaturik dolorean!

Pensa bidanabar, 
bere ama amanteak 
zer pena, zer negar, 
zer aiots tristeak, 
nolako agoniak! 
Ta zer ikusteak 
an alako sobraniak!

Alare juduak
ez urrikaritzen! 
Ain nola deabruak, 
eztare urrikitzen, 
baizik blasfemiak 
oraño berritzen, 
aomaturik beren miak!

                Lurra ikaratu ze

Baña ia munduak
ezin aguantatu, 
eztare zeruak 
alzina beiratu 
ala maltratatzen 
Jauna; mendekatu
nai ta ez utzi kidatzen.

Pena mostratu ze, 
mostrak egin zire: 
Luna ikaratu ze, 
eta elementuak 
nastekatu zire,
ta idiki monumentuak.

Belztu ze zerua, 
mostratus tristura; 
ilundu mundua, 
guzia ilundura; 
lutos bestiturik 
iruzki eder gura, 
eguna gau biurturik.

Nork bada, nork erran, 
amarik obena 
nola txutirik an 
beiratzen zuena 
ango trajedia 
zegon, ta zer pena 
iltzean seme andia!

                Nainuke nik emen

Nainuke nik emen 
Jesusen gogoa 
ikusi nola zen: 
Juduen gaixtoa 
beira berareki, 
ta zer kastigoa 
nai zuen egin aieki!

Ikus ta ikasagun 
birtute guzia;
len lenik ar zagun 
exenplu bizia 
karidadearen, 
ta modu berria 
txarkerien ordearen.

Jaunak jendeari 
millaka onkiak, 
jendeak Jaunari 
millaka gaizkiak, 
ta orai azkenean 
eztitu urrikiak, 
iltzen ala duenean.

Ori baño iago: 
Iltzen dagonari 
agitz gaizkiago 
ezi ladronari 
errabiareki 
daude Jaun onari 
ozka ta ozka mieki.

Jaun onak oraño
aien ona nai du 
iago berek baño; 
ta iago pena du 
aien galtzeas bai, 
ezi iltzeas baitu;
eta oraño barkatu nai!

Gurutzetik itzak 

        1

Ala gurutzetik
lena zue eskatu: 
Aita, biotzetik 
eberi barkatu, 
zeren ezi eztuten 
ez ongi entendatu 
eneki zer iten duten.

O nobletasuna
Jesus onarena! 
O itsutasuna 
judu gaixtoena! 
Gaixtoek gaizkies 
inala in dutena,
garai Jaun onak onkies!

        2

Barkatu nai zion
nai ere etzionai 
eskatu; eman zion 
eskatu zionai: 
Ala itz bigarrena 
dio ladron onai 
ofrezitus nai duena.

Kruzifikaturik 
Jesusen aldean, 
lenik itsuturik
zego maldadean, 
laguna bekala; 
gero ia fedean 
argiturik etzen ala.

Lenik lagunari
akar ona eginik: 
Guk, dio berari, 
ongi merexirik 
pagatzen dugu bai, 
baña onek gaizkirik 
batere eztik len ta ez orai.

Alako lanzean 
errege diolaik 
Jesus gurutzean:
O Jauna, ala delaik, 
ni izan memorian, 
dio, doaielaik
bere erreinura glorian.

Jesus onak enzun 
ori nai zuela: 
Seguro zaude, egun 
kunplituko dela; 
nik diot firmeki, 
egonen zarela 
paraisoan nereki.

        3

Amari emanes 
despeida berea, 
dio san Joanes: 
Au zure semea. 
Ta oni bereala: 
Ona ama zurea.
Ta beti izan ziren ala.

        4

Laugarren itza zen 
Aitari erran zena, 
mostratus nola den 
sobra bere pena, 
ezin logratzea 
berak nai lukena, 
ez nior malogratzea:

Nere Jangoikoa, 
Jangoiko nerea, 
nere gogokoa, 
nola ni berea 
desanparatu nau? 
Ni bere amorea
nola ain utzirik utzi nau?

        5

Bortzgarren itza da 
duela egarri: 
Kentzeko, egiten da 
kruel arrigarri 
hozpiña billatus, 
agoan ezarri
ta ala Jauna erregalatus!

Gaixtoek egarri 
zuten gaizki iteko, 
Jaunak miragarri 
aien salbatzeko,
ta pena anitz ta anitz 
iago pasatzeko
bai, ortako bear balitz.

        6

Seigarren itza da, 
bukakidatu da: 
Guzia eginda, 
deus faltarik ezta 
Jaunaren aldetik, 
salbatu nai bada 
nornai egines beretik.

        7

Azken itza nai dut
nik azken atsetan: 
Aita, entregatzen dut 
orren eskuetan 
ene espiritua: 
Ta nik bienetan;
ongi biz admititua. Amen.

Ala Jesus iltzen
gure onagatik, 
ala bizitu zen 
beti guregatik: 
Geurok bukatzea 
guzis beragatik
da deus guti pagatzea.

Ain Jaun amablea, 
ta ain amazalea, 
ain admirablea,
ta ain ongi inzalea, 
bardin nola amatu? 
Nola aun señalea 
bear adiña mostratu?

Guzien Jabea,
guziak tuena 
bere, ezin obea, 
eder ederrena, 
gure amores ala 
desegiten dena,
nork ama bear bekala?

Nor dire amatuak? 
Nor faboratuak? 
Nor estimatuak 
ta erregalatuak? 
Atzendu zutenak 
eskergaitz itsuak 
bera ofenditu dutenak.

Gu nork ala amatu 
zeru ta lurrean? 
Nor ala akabatu 
da gure amorean, 
ezpada bakarrik 
eztuena onean 
beñere bere parerik?

Beraren aldean 
amatzen badugu 
berzerik bidean 
guk, egiten dugu 
agitz txarkeria, 
ta gañetik tugu 
kalteak ta urrakeria.

Etzen akabatu
orren amorea, 
Jesus, ta ez baratu 
bere ongi egitea 
bere iltzeareki: 
Arima amantea
etzen il gorputzareki.

Il eta bizturik
ta zerura iganik, 
dauka firmaturik, 
ezin bereganik 
digun amorea 
kendu, naiz izanik 
guk sobra desamorea.

Naiz neke penetan 
bizia pasatu, 
naiz tormentuetan 
guzia akabatu, 
nola aiek berritu 
beti, du pensatu,
ta bere tema segitu.

Mezaren...

Or dugu meza, non 
sakrifikatzen den 
Jangoikoa gizon, 
ta presentatzen den 
ain nola axuria,
ta manso ofratzen den 
guzia guti iduria.

An presentatzentu 
pena pasatuak, 
an erakustentu 
llaga markatuak, 
an bere on guziak 
dauzki prestatuak, 
ontzeko ilak ta biziak.

An quadratzen dio
Semeak Aitari;
an beiratzen dio
Aitak Semeari:
Ta au da ene Semea,
dio zeruari,
guzis niri quadrablea.

Jakin meza zer den, 
nauzu, ta zertako: 
Da gauzarik oben 
obena onerako, 
lurrean, zeruan, 
guzietarako, 
ta purgatorioko suan.

Zeruan Jaunari 
honra, plazer, esker; 
Ama Birjinari 
asko gloria eder, 
ta du sandueri 
ematen alaber 
nai dutena guzieri.

Daudenei pagatzen 
susko penaeki, 
emen presentatzen 
diote, zereki 
aisago pagatu, 
ta axuriareki 
alibiatu ta libratu.

Bada munduari 
datorkion ona, 
ofratus Jaunari 
Jangoiko gizona, 
eztaike pondera, 
zeren on zaiona 
emateko, dago bera.

                Gizonen amores

Gizonen amores
guziak itentu, 
gizonak fabores 
andik betetzentu, 
faltak suplitzentu, 
onak ekartzentu,
ta gaitzak desterratzentu.

Jauna an aplakatus 
digu piedade, 
zeñeki barkatus 
ainberze maldade, 
zirenak galduak, 
ines karidade,
itentu onak ta sanduak.

Kulpak baikaturik, 
ezpa daude penak 
ongi pagaturik, 
axuriarenak 
dezazke suplitu 
faltatzen direnak,
ta ala gu kitto gelditu.

Grazian daudenei 
diote aumentatzen, 
birtute dutenei 
geiago oberatzen 
axuri humanoak, 
heriak sendatzen,
ta sendotzentu sanoak.

Au dela medio, 
gaitz guziendako 
bada erremedio, 
baitare onendako 
bada emanzalea, 
zergatik ortako
da Jesus salbazalea.

Emen gorputzaren, 
emen arimaren, 
emen bizitzaren, 
emen eriot zaren, 
nai barin badugu, 
on den guziaren 
giltza ta jabea dugu.

Atozte enegana,
zio zegonean 
agerri; du gana 
bera dagonean 
estali, itzultzeko 
gaizkiak onean,
ta on guzies betetzeko.

                Zer inen ginduke

Zer inen ginduke 
desterru tristean 
guk, ezpaginduke 
Jesus aldarean, 
memorialeeki 
doaiena lenean,
ta mereximentueki?

Estado tristea 
desterratuena, 
baldin Jaun maitea 
desegiten dena 
sakrifikaturik 
gure amores dena 
ezpagindu altxaturik!

Aitak beiraturik
Seme guzis ona, 
sakrifikaturik 
ofratzen zaiona 
an gizonagatik, 
maite du gizona,
ongi egines beragatik.

Lan gau egunoro 
Jesusek iten du, 
eta ala aldioro 
penak berritzentu 
lengoak ederki, 
ta presentatzentu 
guziak emen bereki.

O meza sandua, 
Jesusek egina; 
mundua galdua 
ze, zu ezpazina; 
orai ia zureki 
dugu nai adiña: 
Jangoiko bera gureki.

Sakramentu presenzia

Ona nondik dugun 
presente ere Jesus, 
kontino gau ta egun 
gure amoresko sus 
gureki dagona, 
naiz guk ezin ikus, 
Jangoikoa ta gizona.

Gaizki trataturik 
Jaun ona gizonek, 
ones garaiturik 
gizonak Jaun onek, 
alare azkenean 
bera amore gonek 
geldiarazi gutartean!

Ala despeiturik 
zerura igateko, 
guri antsiaturik 
ongi egiteko 
zion: Eguneki 
mundua deneko
ona ni nago zueki.

Ene deliziak
dire gizoneki, 
ene kariziak 
tratatus ebeki, 
erran zuen lenik: 
Ta guk berareki
ez egiten bear denik!

Nork ez admiratzen 
orren egotea? 
Nork ez estimatzen 
orren onestea? 
Nola gu orreki, 
o Jesus maitea,
ez amorosten obeki?

Zeruan berean 
uste dut etzela 
kontentu betean 
egonen berzela, 
ezpalitz gelditu 
gure lagun dela,
ta ala gureki unitu.

Oh zer amorea
guri ta norena! 
Oh ditxa gurea, 
Jaun oben obena 
alaxe gureki 
egotea dena
gorputz eta arimareki!

                Ikusten eztela

Ikusten eztela,
baduzu atxekia, 
ori kausa dela, 
sinesta egia 
geiago amatzeko 
Jesus onegia,
ta injenioa admiratzeko.

Agerri balego, 
zeruan bekala, 
balore non zego, 
pobrettoek ala 
emen tratatzeko 
podore erreala, 
ezta ere beiratzeko?

Bada bekatari,
duena sumindu 
bera, ia berari 
ez leiken urbildu, 
burua kurturik 
bai sines ixildu,
ta egon urrun lotsaturik.

Orai beragana 
naike nautelarik 
joan, nai dudana 
eske, dutelarik 
bera, nai bekala 
noiz nai, dagolarik 
estali ta apal apala.

Emengo erregeak 
eztitu tratatzen, 
bentzait ez pobreak, 
noiz nola nai duen; 
Jaun soberanoa 
du nornaiek emen 
ezin iagos humanoa.

                O zer ilundura

O zer ilundura
len zen ju duena! 
O zer atzendura 
orai kristioena! 
Erdian dutena 
Jesus Jaun obena, 
ezauntzen ere eztutena!

Desterru tristean 
erremedio zute 
Jesus ikustean, 
naibarinbalute; 
baña an atzendurik, 
onak uztentute
galdurik, gaitzak gaindurik!

Lengo dilubio 
unibersalean 
arka bat in zio 
onen señalean, 
Noe salbatzeko, 
ta guri batean 
salbatzen erakusteko.

Otsorraia gero 
andik bialdurik, 
gelditu zen ero 
zikin zebaturik 
il ta loietara, 
betiko galdurik,
ez retiratus arkara.

Berriz usottoak, 
naiz andik egatu, 
loian gaixottoak 
non oña frinkatu 
ezin aurkiturik, 
laster retiratu 
arkara zen egaturik.

Arka Jesus duzu 
sakramentatua; 
onara, nai badu 
izan salbatua, 
ega ega arima, 
emen du zerua;
au billa, au ama, au estima.

                Zuk, bekataria...

Zuk, bekataria, 
nai baduzu izan 
Jaunaren grazia, 
eztuzu nora joan, 
ez, baizik onara, 
non nai dizun eman 
ermateko gloriara.

Duzuna grazia, 
nai bauzu guardatu 
len irabazia, 
baitare aumentatu, 
onara beauzu,
non zaizken salbatu 
salbazaleak, nai bauzu.

Zarena zarela, 
nai bauzu on guzia, 
naiz indarra dela, 
naiz dela bizia, 
atoz bai onara, 
non den iturria
abasto eder eskunara.

Egarri duena
betor enegana, 
len erran zuena 
ta berriz errana: 
Atozte guziok: 
nik inen dudana, 
arindu zuen nekeok.

Baña deskuidatzen 
dire bai tristeak; 
ebek tu billatzen 
Jesus amanteak, 
etxes etxe joanes, 
ta eskuak beteak 
ondasunes eramanes.

Bein bisitaturik 
Juan sabelean, 
biak zeudelarik 
beren amenean, 
grazias bete zue, 
eta antxe barnean 
gozos saltarazi zue.

Zakeori bera
len konbidatu ze, 
beraren etxera 
nai eta sartu ze: 
Berla aren etxea 
ta bera aurkitu ze, 
zeruko donos betea.

Lazaro onetsia 
zegolaik ortzirik 
betikos etsia, 
oiu bat eginik 
Jaunak, «atoz, ea» 
jaiki ze bizirik
sano, sendo ta alegrea.

Martak ta Mariak 
emanik ostatu, 
abasto sariak 
zituen pagatu, 
zeren Jaun andiak 
munduan goratu, 
ta zeruan ditu biak.

Gloria munduan 
ezin osoki izan; 
al daiken moduan 
digu Jaunak eman, 
egones gureki, 
gu naiez eraman 
gora erregaloreki.

Kontino bi zida
iri ta errioro; 
sakrifikatzen da 
mezan egunoro; 
gu bere maiera 
goazen aldioro, 
bera, ematen da jatera.

Komunionea

                Nori gogoratu?

Nori gogoratu, 
Jesus bazeikela 
guri barneratu 
janari iten dela? 
O Jaun onegia, 
nork duda du dela 
on onago ezi ogia?

Gugatik anitz da 
bera ofratzea! 
Anitz baitare da 
gureki egotea! 
Petxora sartzea 
ta alimentatzea,
au baita besarkatzea!

Ditxa kontatzen zen, 
noiz ta etxe batean 
jaun ona sartzen zen; 
besoen ertean 
iago bat artzea: 
Bada zer barnean 
da guri bera sartzea?

Non aitu da fama 
kontatzen duela, 
artzai edo ama 
ain ona izan dela, 
bereak nobleki 
ala azituela
berak bere odolareki?

Ez aitu niondik;
bai launak egin du, 
bizia gugatik 
ta guzia eman du; 
ez kontent orreki, 
mantenitzen gaitu
bere gorputz odoleki.

Artzai, aita ta ama 
guzieri sines 
Jesusek darama 
abantalla, egines 
fabore ta amore 
trabajus ta mines, 
neke pena ta dolores.

Arimen esposo, 
Jangoiko gizona 
eden amoroso! 
Egin du lan ona, 
iltzea paloan 
kosta zekiona 
ematen erregaloan.

Amen preziosoa, 
ongi kostaturik, 
Jaun amorosoa 
dauka prestaturik 
erregalatzeko, 
petxoan sarturik, 
biotza ta amorosteko!

Naiz enpeñaturik 
zeruko Jaun bera 
an duen donorik 
obena ematera, 
an erregalorik, 
naiz trebe erratera, 
au gabe ez luke alakorik!

                Mai bedeikatua

Mai bedeikatua,
non prestatzen den 
konbit sagratua, 
zeintan ematen den 
Jesus amablea,
bai ta gustatzen den 
duen gusto admirablea!

Lengo bazkoaren 
zuten axuria, 
ez oraikoaren 
baizik iduria: 
Orai aldarean 
Jesus, ta guzia
itzala da onen aldean.

Jaunak euritirik 
manna deitu zena, 
beira admiraturik 
ikusten zutena! 
Au zeruko ogia, 
bai ta aingeruena, 
gusto guziak tuena!

Manna da propia,
zeruko erauntsia, 
aldareko hostia, 
esne ta eztia 
beti dariona, 
Jesus onetsia,
ango ta emengo Jaun ona.

Testamentuaren
arka famatia: 
Dabid santuaren 
beira alegranzia, 
ta arren aizinean 
dantzatzeko ansia, 
ponpan zeramatenean.

Ura zen itzala,
ta au aren egia; 
ura zen azala,
ta au aren mamia: 
Guk au barneratzen! 
Arima guzia
nola gozos ez zoratzen?

Dulze den bekala, 
Jangoiko delarik, 
konbit erreala 
dauka paraturik 
pobreai maiean, 
ez dezan faltarik 
senti zeruko bidean.

                Indartsuaganik

Indartsuaganik 
dulzura gozoa:
Zer den, zuenganik 
explika, gogoa 
niri deklaratu, 
ta koropilloa
au emen niri lazatu:

Au zio Sansonek; 
baña nork pensatu? 
Leoi bat len onek 
bakarrik urratu 
zuen, ta gero an 
eztia gustatu 
aurkitua aren agoan.

Leoi famatua,
penas ta dolores 
Jesus urratua, 
baña gure amores 
ematen zaiguna,
ta goxo zapores 
emen gustatzen duguna.

O Jesus, zer nai du 
exzeso gebeki? 
Beñik bein nai gaitu 
iduki bereki 
sines beretako, 
ta erregaloreki 
azi bere zerurako.

Jesus tratatzeak 
nornai sandutzen du; 
barnean sartzeak 
zer eginen eztu? 
Jangoiko bekala 
jangoikostatzen du,
ta egiten du eginala.

Jaunak ongi janik
bizi bizkortzen du, 
bizi bizkorturik 
arima azitzen du, 
bizi bizkorrazis 
indar ematen du,
gusto obenak gustarazis.

Arima sandua
iago santutzen du; 
entendamentua 
sines argitzen du; 
memoria ernatzen, 
eztaien atzendu; 
naikundea oneratzen.

Du fedes argitzen, 
esperanza azitzen, 
amorea erretzen, 
dolorea errutzen, 
garbiak galantzen, 
humilak barnatzen, 
pazienzia apegatzen.

                Manso nai baduzu

Manso nai baduzu
izan, ona emen 
axuria duzu 
exenplu ematen, 
errana len itzes, 
ikasteko izaten
manso ta humila biotzes.

Nor den on guzia 
sarturik barnera, 
Jesus onegia
mintzo biotzera,
bat ezpada emendik 
ematen onera,
nola dateke edo nondik?

Esne eta eztia 
txoil gozo gozoa 
da eukaristia: 
Nola da gogoa? 
Ez senti gustorik? 
Señale gaixtoa, 
eztuela obeagorik.

Eldu zaizu Jesus 
barnera beterik 
bere amoresko sus: 
Zuk ez amorerik, 
ez deboziorik: 
Non da señalerik
ori baño txarragorik?

Bekatariaren 
aixkide obena, 
ta bekatuaren 
da etsai andiena; 
señale txarrena 
ez artzea pena
gaizki len eginarena.

                Lore lilietan

Lore lilietan
da axuria azia, 
biotz garbietan 
da bere bizia, 
gozanderik eztu 
non den luxuria, 
begiak apartatzentu.

Gaixto barin bada 
biotza nolanai, 
nola bera baita 
gaizkiaren etsai, 
an gustorik eztu, 
ira ta pena bai,
eta ala kastigatzen du.

Pedro komekatu, 
komekatu Judas; 
ura zen protxatu, 
au galdu zen arras, 
Jauna artan gozatu, 
ontan zen Satanas, 
nola biotzak opatu.

Amen batek berak
ona salbatzen du, 
ta kontra berberak 
gaixtoa galtzen du, 
ala da eguzkia, 
loia gogortzen du,
ta beratzen argizaria.

Zara prestaturik,
laur gauza eginik: 
Gorputza barurik, 
arima garbirik, 
debozio arturik, 
zer den ikasirik:
Ona non tuzun bildurik.

                Maitatzen geiegi

O Jesus on ona, 
baita ezin obea, 
Jangoiko gizona, 
orrek ni probea 
maitatzen geiegi, 
ta nere amorea 
orrengana gutiegi!

Guzis poderoso,
zer iago egin zuke? 
Naiz den ta amoroso, 
zer iago eman zuke? 
Emanik bizia, 
Jesus, nola zuke 
eman emen den guzia?

O Jesus, dirudi
maite nauela ni 
iago ezi berori, 
zergatik libreki 
ilda gurutzean,
ni izan naien ongi
orai ta eternidadean. Amen.

Lurreko gizona,
zer iago nai duzu? 
Zeruan dagona 
errege, emen duzu 
ango giltzaeki; 
faltarik eztuzu,
non ta zauden berareki.

Ezin konta ala
egin faboreak, 
amante bekala 
erman doloreak, 
guzien korona, 
orren amoreak
emen eman, Jesus ona!

Saeta tzorrotzak 
dire egintuenak, 
bai gure biotzak 
heritzentutenak; 
emen azkenean 
barneratzentuenak 
aiek bereki batean.

Zein gogor biotza 
berazten eztena 
dateke, ta ain otza, 
berotzen eztena 
susko golpeeki, 
urtzen ere eztena
su ta sutegi goneki?

Amatzen nauela,
o Jesus, orrek ni, 
amatzen dutela 
nik ere berori, 
diot, ene Jesus: 
Erre ta il banedi
ojala amore gonen sus!

Emen desterruan 
maite barin badut, 
an bere erreinuan 
seguro izanen dut; 
ona señalea, 
dio: Maitatzen dut 
nik nere maitazalea.

Grazia opatu
Jaunaren begian, 
gloria arrapatu 
bere jauregian
nai nik: bera ematen 
zaida, nik egian
dut artzen, ofratzen, jaten.

Jesusen amores 
emen gozatzen naiz, 
Jesusen fabores 
gozoso bizi naiz 
esperanzareki, 
noizbait izanen naiz 
an ditxoso berareki.

Eukaristia

                Ango errege emen

Ango errege emen 
dagona altxaturik 
duenak amatzen, 
an gero agerturik 
ikusko duela 
bego fiaturik, 
ta gozatuko duela.

Nai bauzu lurrean 
gozatu, gizona, 
ama bitartean 
ama Jesus ona, 
iturri bizia, 
beti darraiona
gusto, gozo ta on guzia.

Emen estalirik 
Jesus amablea, 
dela sinetsirik 
zure amazalea, 
goza zaite, dela 
ori señalea, 
salbatuko zaituela.

Uztargia ze len 
paratu zuena 
mostra bakearen:
Dateken obena 
emen uztargia 
dugu Jesus, dena 
guzis garbia ta argia.

Jaun bera beira emen, 
aita, ama ta esposo 
gurea nola den 
guzis poderoso, 
altxaturik ala 
ta txoil amoroso, 
berze nior ez bekala.

Txuri, gorri, eder,
ain gora ta ain apal 
batean, ta alaber 
abrats ta liberal 
gureki sines bai 
erreal ta leal,
nola duen esku, du nai.

Beira ta entenda: 
Nola prisionari 
emen ematen da 
Jesus arimari, 
naiz ura gorena, 
naiz au bekatari:
O amore sobra dena!

Beira nola hostian 
zeruko Jaun bera 
uzten den humil an, 
nola gora bera 
noiznai ermatera, 
baitare sartzera 
gaixtoaren barrenera!

                Preso Jangoikoa

Preso Jangoikoa, 
kautibo bekala! 
Nork lan alakoa 
in zuke, nork ala 
paratu? Amoreak, 
ines eginala
guri sobra faboreak!

Nere prisionari
Jesus emen eman! 
Nola bekatari 
naike ni ia izan? 
Nola ia bizi naiz 
kontentus ariman?
Nola amores iltzen ez naiz?

Judas traidorea, 
zergatik diru truk 
Jaun ezin obea 
entregatu nai duk? 
Apa falsu gura 
baño len, berez duk 
eman bera gure eskura.

Ain andi ta txipi,
Jaun ta prisionari 
Jesus, ta klaroki 
ongi naies niri! 
Nola ia ni ez naiz 
emanen berari,
naiz bizi, naiz iltzen banaiz?

Noraño, noraño 
Jesus apaltzen da! 
Eztena egundaño 
aditu, estaltzen da 
dena amen batean, 
janari sartzen da 
probearen barrenean!

Len reklinaturik
ganbela probean, 
ta gero loturik 
erru pilarean; 
guzia bildurik 
orai aldarean
manso beti ta humildurik!

                Nola eguzkia

O Jaun onegia, 
nola ala altxaturik? 
O! nola eguzkia 
belos tapaturik? 
Iten du bai naski, 
Jauna, amorosturik 
amorosteagatik ni.

Eguzki gau bada
nik ikusten eztut, 
baña bai flamada 
batzutan senti dut: 
Biotz gau erre bez, 
Jesus, eskatzen dut,
otoi, erre ta erraustu bez.

Nork in du alakorik? 
Nork ere zuke egin? 
Niork ez gogorik 
orren izan ezin: 
Au in du nereki 
Jaunak; bada mezkin 
ez izan ni berareki.

Baldin milletatik
bat nik in banue 
ala beragatik, 
kontatuko zue 
berak bereala, 
pagatuko zue
ongi Jangoiko bekala.

Zein diferentea
da nik beragatik 
al guzia egitea, 
berak enegatik? 
Nik zor faboreak, 
berak eneganik
ez baizik deshohoreak!

Maite gaituela, 
barin badakigu 
batek, nornai dela, 
biotza ia dugu 
berla arren fabore: 
Suak su bizten du,
bai, ta amoreak amore.

Baña barin bada
errege edo jaundi, 
ta enpeñatzen bada 
faboratzen guri,
zein da biotz txarra,
non ezten itxeki- 
tzen amoresko sugarra?

Non da ezaumentua? 
Non nobletasuna? 
Non biotz prestua, 
kristiotasuna? 
Berze nornaieki 
egiten duguna,
ez egiten Jesuseki!

Errege da bera,
ta jaundi gorena
an gora, emen bera 
manatzen duena, 
zein gabe deus ezin, 
zeñeki txarrena 
daiken poderoso egin.

                Nork ez bekala

Jaun gonek badigu 
bai sines amore, 
egin ta iten digu 
millaka fabore, 
niork ez bekala, 
naiz garen traidore, 
onean du bere gala.

Aguantazea gu
nola guti balitz, 
ones garaitzen du 
gure gaizki anitz: 
Merexi azoteak 
guk, ta berak berriz 
ematen guri dulzeak!

Merexi sua guk,
ta amores pagatzen! 
Infernuaren truk 
zerua brindatzen! 
Merexi paloak, 
eta emen gustutzen 
gloriako erregaloak!

Nola bada nola
Jesus ez amatzen, 
beiratus dagola 
beti faboratzen? 
Guk nola itsuturik 
eztugu beiratzen
gutas bera amorosturik?

Zer du, zer falta du 
Jesus onegiak, 
nai ezpaititugu 
goratu begiak, 
beiratzeko bera, 
bere geiegiak
ta moduak gure aldera?

Quadratzen bazaizu 
podore erreala, 
au guzien duzu 
errege kabala; 
egin ta desegin, 
nai duen bekala, 
dezake, ta gaitzik ezin.

                Eman ta eman

Aberats nai duzu?
Jaun eta jabea 
guzien au duzu; 
au gabe probea 
da mundua guzis; 
au itsas betea
eztena probetzen utzis.

Nauzu liberala? 
Liberal sobra da, 
nior ez bekala, 
eman ta eman ai da, 
ta eman naiak dago 
eta kejatzen da
ez guk eskatzeas iago.

Emanik guzia,
guti zekiola, 
eman du bizia, 
gorputza ta odola, 
an guregatik len, 
orai on dagola
guri jan-edanarazten.

Edertasuna nai?
Ederra da sines: 
Zerukoak berai 
beira beira egones 
kontino gozatzen 
dire ta beñerez
aspertzen, beti admiratzen.

Baita iago dena, 
edertzen ere du 
beiratzen duena, 
komunikatzen du 
beretik, argiak 
nola argitzen baitu, 
beraren ala aurpegiak.

Nai bauzu gozoa, 
gozoa ematen du 
ta alegria osoa, 
ta konsolatzen du 
arima tristea, 
gustos bañatzen du 
zegona dolus betea.

Osasun eta indar 
berak ematen du, 
eta zirenak zar 
gaste eder itentu, 
heriak sendatzen, 
sendotzen ere tu, 
bekatariak sandutzen.

Zara beldurtia? 
Zaude lotsaturik? 
Arimo gutia, 
Jesusek arturik, 
bere biotzean 
zaude guardaturik 
bizitzan ta eriotzean.

Neke nik dudana
ta pena, nork kendu? 
Atozte enegana, 
Jaunak oiu iten du. 
Inen eztu gezur, 
itza kunplitzen du; 
nagoke ni beras segur.

Llano, humil, afable 
nai zuk erregea: 
Ontan da admirable 
bai ta ezin obea 
Jesus guzieki, 
ain nola probea
iten txipi ta andieki.

Ta sufrimentua 
bear ta nai duzu: 
Or sakramentua 
testigo ona duzu 
sufritutuenen, 
ta progu ikusazu 
beti sufritzentuenen.

Ofenditu duzu; 
miserikordia 
bear ta nai duzu: 
Andi bai andia; 
andia du egiaz; 
in duen gutia 
pasatzen du geiegias.

                Ezta bekaturik

Ezta bekaturik,
ezpaitu barkatzen, 
non ta penaturik 
duzun konfesatzen, 
naiz andi eta anitz, 
guziak tu atzentzen, 
nola deus izan ezpalitz.

Onen progutako 
Jaun bedeikatuak, 
anitz urtetako 
gaixtofikatuak
ta etsiak gaitz zarres, 
uzten sendatuak
ordu bateko negarres.

Ta kulpes beteak, 
bein ia purgatuak, 
nola inozenteak, 
daude estimatuak 
Jaunaren aurrean, 
ta faboratuak 
zeruan eta lurrean.

Orra Magdalena, 
naiz len bekatari, 
sandaen len lena 
orai, ta alzindari 
penitenziaren, 
iteko arimari 
esperanza graziaren.

San Pedro ikusazu,
naiz ark ukaturik 
Jesus, Jesusek du 
gora goraturik; 
eman itz ta eskua: 
Zer zuk lazaturik
den emen, da an lazatua.

Ikusazu Saulo
len persegizale 
eginik san Paulo 
ia predikazale 
mundu guziaren, 
ta karraiazale 
zerurako jendearen.

An publikanoa 
beira merkatari: 
Jesus humanoa 
da mintzatzen ari; 
ura bereala 
bere ebanjelari
ta apostolo du leala.

Jaun maitagarria 
Malkok arrapatu 
nai; ta belarria 
zion lurreratu
san Pedrok an arri; 
Jaun onak sendatu
ta buruan berla ezarri.

Berant naiz bai, zion 
eskatu ladronak; 
berla agindu zion 
grazia Jaun onak, 
bai ta arimareki 
gozatu gizonak 
egunartan berareki.

Jesus il zelarik,
batek ondorean 
lanzas idikirik 
bularra an berean: 
Orren mendekuan 
Jaunak amorean
artu ta dauka zeruan.

Judas ta juduak 
etziren logratu; 
baña Jaun sanduak 
sobra trabajatu 
zuen bai ortako, 
ta deus ez ukatu 
gaixto gaien onerako.

Nor da, nor munduan 
eskatu dionik 
bear den moduan, 
eman eztionik? 
Eskatu ez izanik, 
bada eman dionik
asko ta asko bereganik.

Non majestadea
bera ellegatzen den, 
bere piedadea 
ezin duda baden, 
purgatzeko suan, 
goiti ta beiti emen, 
baitare naski infemuan.

                Aita amoroso bekala

Birtute guziak 
tuelarik bardin, 
miserikordiak
tu iagotan egin, 
ezin konta-ala, 
berex gizonekin, 
aita amoroso bekala.

Au bere gloria,
ontas iten gala, 
nobleza propia 
du au ta erreala: 
Piedade obratzea, 
ta guk pensa-ala 
baño iago barkatzea.

Ontasuna nauzu? 
Jesus guzis ona, 
fede barin bauzu, 
Jangoiko gizona, 
prinzipio eta fin, 
buru eta korona
on guzien iago ezin.

Ezta nion onik
zeruan, lurrean, 
baizik beraganik; 
beraren aurrean 
on dena bildurik 
guzia batean,
iñar bat da itsas anditik.

Nori eman dion,
ura da ditxas on; 
nori eman iago, 
ura da onago; 
nori eztion eman, 
au eztaike on izan, 
naiz gora ta gora igan.

Eztu nai gaizkia,
ez niolatere,
ez andi, ez txipia, 
eztu nai batere; 
eztaki alakorik, 
eztu posible ere,
ez falta edo exzesorik.

Zein ona den ori,
nere Jesus ona, 
gaizkirik niori 
egin eztiona, 
ongi bai guziei 
beti iten dagona, 
prinzipalkiro gizonei.

                Gizonen fabore

Izanik fedea
segur denarena, 
nork karidadea 
Jesus onarena 
gizonen fabore 
ponderatu dena
inik gure redentore?

Tronotik jautsi ze 
gure onagatik; 
zamarra jaintsi ze 
gurea gugatik; 
emen bizitu ze, 
gu bizteagatik,
ta gugatik finitu ze.

Milagro obratzea 
ta milla fabore, 
heri kuratzea 
ta milla dolore, 
eskatzea Aitari 
gugatik ze amore, 
inik onera kidari:

Bai ta erakustea 
zeruko bidea 
ze gu onestea, 
ze karidadea; 
eta barkatzea 
gure maldadea, 
guzia ze gu amatzea.

Arritzen duena
iago gizonaren 
ezaumentu dena, 
da Jesus Jaunaren 
pasio alakoa, 
ta naturalaren
dena guzis kontrakoa.

Nori gogoratu 
zeruko Jaun bera 
zeikela entregatu 
pena pasatzera, 
berak naizuelaik, 
ta ala akabatzera 
bizia, bear etzelaik?

Nolako amorea, 
mogitu duena 
erredentorea 
pasatzera pena! 
Erragun egia, 
dela berorrena 
amorea geiegia.

Berori baño gu
iago onetsi gaitu; 
onen progu dugu, 
zeren erman baitu 
pena anitz gugatik, 
bai ta etzena aitu:
Il, nola, nor, norengatik!

Non zute munduan 
indarrik iltzeko, 
iltzuten moduan 
ta penarazteko 
Jesus? Amorea 
kausa, renditzeko 
berak bere podorea.

                Amoreak il du

Nork penarazi du? 
Amoreak in du.
Nork il zur gartan du? 
Amoreak il du. 
Nork dauka gureki? 
Amore berak du
lotu urresko kateeki.

Gau artan berean,
noiz preso in bear zen, 
berori amorean 
suturik prestatzen 
erregalo obena 
guri ta pagatzen
ones gaizki gizonena!

Nork, oh, beiraturik 
orren goraberak, 
eztu admiraturik 
ikusko manerak 
nola nai dituen 
bere etsaiak berak 
salbo ta salbatzentuen?

Goiti goraturik
goren gorenean, 
beiti paraturik 
gaixtoen menean! 
An errege ta emen 
modu txarrenean
preso golpeka eramaten!

An gora adoratzen 
dute ta laudatzen, 
ta beira beiratzen 
dire eden gozatzen 
Jesus onegia;
baña emen golpatzen 
bofetadas aurpegia.

An gora aingeruak
daude kortejatzen 
kurturik buruak; 
emen blasfematzen 
txarrek, akusatzen, 
begiak bendatzen
ta anitz modus ultrajatzen.

Errege dutena an
ta enperadorea, 
preso da bera eman: 
O zer amorea! 
Beira azotaturik 
—o zer dolorea!—
ta aranzes koronaturik!

Proklamatzen dute 
sandua zeruan; 
emen deitzen dute 
gaixtoa munduan; 
ta ala trataturik, 
guzien buruan 
iltzen kruzifikaturik!

Guzis poderoso 
delarik, uzten da; 
guzis amoroso 
dela mostratzen da: 
Ez gaitzen galdu gu, 
amores iltzen da, 
bere bizia galdu du.

Ta nola aingeruek 
iltzera utzi dute? 
Ta nola zeruek 
libratu eztute? 
Jesus Jauna bera 
obeditu zute,
naizena eman eriotzera.

Amore alakoa
nork estimatzen du? 
Nork gañarakoa, 
Jauna, pagatzen du? 
Nork, diot oraño, 
pensatzen ere du, 
zenbat den eta noraño?

Eukaristia 

                Egin du aratago

Uste bai gizonak 
etzeikela iago 
pasa, ta Jaun onak 
egin du aratago 
iago faborea; 
oraño emen dago 
kunplitzen bere amorea.

Emanik bizia,
zer iago zuke eman? 
Eman du guzia, 
zerura zen igan: 
dago sandueki; 
nai du, naiz ongi an, 
emen bateo gureki.

Injeniatu du
nola emen bizitu. 
Nola? Pensatu du 
len inak berritu, 
zeruan eta emen 
batean aurkitu:
Beira zein gure amante den!

Naiz eman bazigu 
berak dezakena 
bera gabe, etzigu 
emanen obena: 
Orai berareki 
badugu daikena 
izan Jangoikoareki.

Bere amorearen
au dugu señale, 
bere pasioaren 
au memoriale, 
atzen ez gaitzela, 
gure maitazale
beti Jesus ona dela.

Nai badugu lagun 
munduan gureki, 
berak erran zigun:
Ona ni zueki.
Ongi beras emen 
gaude berareki,
san Pedroren errana zen.

Emen eman digu 
tesoro andia, 
eman utzi digu 
giltza agitz propia 
Jesus onareki; 
ona ia guzia,
arka bere giltzareki.

Berak gu amatzeko, 
ama zagun nai du; 
ori logratzeko, 
beira zer egin du! 
Gauza preziosoa! 
Injeniatu du 
amen bat amorosoa.

                Lotzaki bat ona

Gureki uniturik
unione onean 
nai du, ta loturik 
firme daikenean: 
Lotzaki bat ona 
bere señalean
Jesus Jangoiko gizona.

Nai du guretako
daukan gloriaren 
guri prendatako 
zerbait eman emen: 
Prenda ezin obea 
Jesus bera, zeren
baita ango Jaun ta Jabea:

Ez prenda utsa dena, 
gloria parte da; 
an gozatzen dena, 
emen txastatzen da; 
an agerri oso, 
emen ematen da 
emengo gisa amoroso.

Nai gaitu alaber 
sustentu onareki 
azi bizkor eder 
erregaloreki; 
errege bekala 
eman du bereki 
erregalo erreala:

Jesus onak bere 
gorputza ta odola 
emen oraño ere 
presente dagola 
janari ta edari, 
berak daki nola, 
ematen du arimari.

Nai gaitu bereki 
Jesusek alako 
sustentuareki 
azi zerurako, 
aita amorosak 
bere entrañetako 
hume gu preziosoak.

Len erosi gaitu
gorputz odoleki, 
mantenitzen gaitu 
aieki bereki: 
O hume onetsiak, 
nola ta zereki
paga aita gonen antsiak?

                Nai nuke desegin

Au dela medio,
dugu gaitz guzien 
bai erremedio, 
baitare bizien 
alimentatzeko, 
ta ango delizien
maia gero logratzeko.

Ederki kostarik 
guzia eman digu: 
Eztugu faltarik, 
ez ia, nai badugu 
Jesus onareki: 
Zer ia, zer eztigu 
inen bere eskuareki?

Guk ama diguna 
guri sobra amore, 
ama iten diguna 
millaka fabore, 
pasatu duena 
gugatik dolore,
ta gure guzia dena.

Amatzen dut Jesus 
ene arimareki,
ta amore gonen sus 
erre nai dut beti, 
nik maitatu nai dut 
indar guzieki, 
guziak orreki ditut.

Onetsitzen nik dut 
afektos on naies, 
amatu ere nai dut 
efektos ongi ines, 
maite estimatzen dut 
perfektos il naies,
ta orgatik bukatu nai dut

Amatus nik plazer 
dut, ama dezaten, 
desplazer alaber, 
ofendi dezaten; 
guziek, deseo 
dut, ezaundezaten 
Jesus eneki bateo.

Ofenses dut pena: 
Nainuke desegin 
orren kontra dena, 
ta orri plazer egin 
guzi guzietan 
indar guziekin,
naiz bizi pena neketan.

                Borz proguak

Amante bekala 
errespondatzeko, 
ta amore erreala 
Jaunai mostratzeko, 
bortz dire proguak, 
eben obratzeko, 
in bez arima prestuak.

Da lenbizikoa
ez ofenditzea 
deustan Jangoikoa, 
eta atenditzea 
obras, gogos, agos 
ez deus utsitea 
iagos edo gutiagos.

Gauza bigarrena, 
ongi guzietan 
egin on daikena 
berain amoretan, 
baitare alaber 
anaien onetan,
in naies Aitari plazer.

Biz irurgarrena, 
sufri Jaunareki 
gaitza datorrena 
arimo onareki, 
eta daikenean 
baitare alegreki 
Jaun onaren izenean.

Laurgarrena gauza biz, 
proximoenganik 
naiz sufritzen anitz, 
barka berladanik, 
pagatus oneki: 
Jaunak on izanik
ori iten gu gaixtoeki.

Borzgarren ta azkena, 
guzien korona, 
in daiken obena, 
quadratzen zaiona 
Jaunai agitz agitz, 
izan zelo ona, 
logratzeko arima anitz.

Ala mostratzen da 
karidade dela 
fiña, progatzen da 
Jauna amatzen dela, 
ta anaia gurea, 
ta imitatzen dela 
Jaun onaren amorea.

Ala estimatzen da 
iltzen axuria, 
ongi logratzen da 
odol ixuria, 
arimen on naies: 
Onen du iduria 
zelo duenak anaies.

                Zer ai gara?

Bi gauza on itentu 
zelo ona duenak: 
Armak atratzentu, 
Jaun onaren penak 
logratzeagatik,
ta ain kosta direnak 
arimak ontzeagatik.

Zer ai gara bada, 
malogratzen dela 
uzten barin bada,
ta oinperatzen dela 
Jesusen odola, 
ta biotz epela
sutzen penas eztagola?

Orai ain nola len 
Jesus ultrajatzen; 
ori nik ikusten,
ta ezpata ez atratzen, 
san Pedrok bekala: 
Nola dut pensatzen 
Jesus amatzen dudala?

Guziei, o Jesus, 
guzia zuk eman; 
bizi zure kostus 
guziok, jan ta edan; 
eta, o zer egia!, 
zure defensatan
ez atra nai aurpegia!

Ta ardi logratuak
zure odolareki, 
eta markatuak 
zure markareki, 
infernuko otsoak 
ermaten bereki!
Non artzai il oziosoak?

Gorputz odoleki 
erreskatatu len, 
aieki bereki 
bere ardiak emen 
mantenitzen ditu 
artzai onak, zeren 
agitz estimatzen ditu!

Zuk maite baduzu 
Jesus, ajolarik 
iago nola eztuzu, 
dezakezularik 
ardies kuidatu, 
ainberze ez kostarik,
ta artzai ona kontentatu?

                Biotz bat berria

Nork logratzen duen 
Jesus ezauntzea 
egiaz bai emen, 
ta kontentatzea, 
ark logratuko du 
elkar amatzea,
ta betiko fortuna du.

O Jesus, ona nik 
kontentatu nai dut, 
betiko oraidanik 
nere kontatzen dut, 
nereak orrenak, 
biok eskatzen dut 
izan gaitzen elkarrenak.

Jesus, in bezada 
biotz bat berria, 
itxeki bezada 
bere su bizia, 
in daien orreki 
argi ta garbia 
konforme orrenareki:

Orrek nai bekala, 
guzis atra daien 
noble ta erreala, 
bizi eta il naien 
sollik orrendako, 
guzia izan daien 
berorren gloriatako.

Kontrizio...

Denbora ah nereak, 
gaizki gastatuak! 
Orren faboreak 
ah malogratuak! 
Nai dut negar egin 
ta ala bekatuak 
al badezaket desegin.

Bear nue eman nik 
ene denboretan 
neurau deseginik 
orren amoretan, 
ta al nuken guzia 
egun guzietan, 
gorputz, odol ta bizia.

Lan gau egin zue 
orrek enegatik, 
doble bear nue 
nik berorrengatik; 
kontra nik egin dut 
txar izanagatik,
ta ala guzia galdu dut.

Bentzait al nukena 
bear nue obratu, 
manatzen duena 
fielki guardatu, 
naiz zela neketan, 
naiz ere akabatu 
neurau orren amoretan.

Baña trabajatu 
kontrako aldera 
naiz, ta dut botatu 
guzia galtzera 
beroi ofensatus, 
ta arima erretzera 
betikos sentenziatus.

Naiz anitz beñere 
Jauna ez zerbitzatu, 
biotzas berere 
bear ze estimatu, 
agoas aipatu, 
gogoas pensatu, 
borondateas maitatu.

Etzen lan errua 
maitatzea, ez agitz 
biotza prestua 
baldin izan balitz, 
ain amable delaik: 
Amatzen dire anitz 
gauza, banoak direlaik.

Jauna eztut amatu
nik bear bekala, 
bai agrabiatu, 
naiz maite dudala 
askotan nik erran, 
amore erreala
ez izan, bai itzak eman.

Gauza arrigarria! 
Biotza zertako, 
Jaun maitagarria, 
ezpada orrendako? 
Eztuena amatzen, 
gusto gaixtotako
ta galdua da kontatzen.

Ni naiz alakoa,
ta ia zer inen dut? 
Ene Jangoikoa, 
negar egin nai dut 
orren alzinean, 
ta konfiatzen dut 
berorren ontasunean.

Atrizio...

Alde bat pena dut 
neurau nik galdua; 
orai ezauntzen dut, 
baneike sandua 
izan ta Jaunaren 
hume estimatua
ta heredero zeruaren.

Obe emengo ere, 
Jauna amatu banu: 
On denik beñere 
deus ukatzen eztu 
bereai; nobleki 
bai regalatzen du 
esku ta biotz oneki.

Nola neiken izan! 
Ah ta nola naizen! 
Jaunai banitz eman, 
Jauna nerea zen! 
Ta ni Jaunarena! 
Tratu ona baizen, 
enetako bai obena.

Ongi berareki,
zer etzeike espera? 
Guzia bereki, 
on guzia bera! 
Ta bera prest zego 
nere betetzera,
ta ni nai bekala nego!

Ongi negokelaik, 
gaizki paratu naiz; 
fabore nuelaik
Jauna, ni kontra naiz, 
ezi intutenetan 
gaizki, gaindu da gaitz 
guzia nere kaltetan.

Kontrizio...

Baña pena iago
dut ofendituas 
berori, ta nago 
nere bekatuas 
sines penaturik, 
gaizki pagatuas 
berorri txoil alketurik.

Orrek amatu ni! 
Nik ori ez amatu! 
Orrek ongi niri! 
Nik gaizki pagatu! 
Orrek ni salbatu 
nai, nik malogratu 
eta galtzera botatu!

Orri nik zor diot
didan amorea; 
ordaña eman diot, 
ah! desamorea;
ta konfesatzen dut: 
sobra faborea
esker gaixtos pagatu dut.

Ori da onegia, 
liberal prestua; 
ni txar itsusia 
ta mezkin itsua! 
Orrek eman ta eman, 
nik orren eskua 
ertxitu neure kaltetan.

Jaunaren fabore 
zenbaiten oroipena

Orren on emanak
nola nik kontatu! 
Gogoantudanak 
beartut aipatu, 
naiz ezin guziak, 
eta konfesatu
nere esker-gaitz itsusiak.

                Nil mali

Benik bein beñere
niri in eztidala 
gaizkirik batere, 
merexi bekala, 
nik, diot, ta diot, 
alke dakidala, 
motibo sobra eman diot.

                Praedilectio

Bai beti onetsi nau 
eternidadetik, 
ta faboratu nau 
beti biotzetik; 
berez on izanik, 
guzia beretik,
ez nuke deus nereganik.

                Continuatio

Gerostik onat du 
kontino segitu 
ongi iten; nai eztu 
beñere gelditu
niri ongi itetik,
naiz errezibitu
sobra gaizki nere aldetik.

                Creatio

Orrek egin nau ni, 
berori ezaundurik, 
ta guzis onetsi, 
ta zerbitzaturik 
emengo bizian, 
gero goraturik 
gozarazteko glorian.

Ditut potenziak, 
orren logratzeko, 
ta gauza guziak, 
niri laguntzeko, 
orrek manaturik; 
zeruko lurreko 
direnes ni inguraturik.

Ebek erakusten
niri zerbitzatus, 
ta nik ez ikasten, 
gaizki bai usatus 
Jauna ofenditzen dut, 
ala malogratus
ni, ta guzia galtzen dut.

                Conservatio

Kriatu duena
bein, sustentatzen du 
beti, bear dena 
orrek suplitzen du, 
ta bere barnean 
bai mantenitzen du,
nola amak aurra berean.

Guti ze argitzea 
eguzkiareki, 
ta mantenitzea 
munduko gauzeki, 
berak berak nai du 
den guziareki 
mantenitu, ta ala iten du.

Gorputz ta arimaren 
beras nik tutenak, 
eta munduaren 
zortiot direnak, 
baitare istanteak 
nik bizitutenak,
ta bere beso amanteak.

                Praeservatio

Bada plaga, pena, 
gaitz milla millataik, 
baita, iago dena, 
oh zenbat kulpataik 
nau ni preserbatu 
agizeizkenetatik, 
ezpanindu ni maitatu!

Zenbat ere diren 
kulpak eta penak 
gorputz ta arimaren 
izan eztutenak, 
onenberze dire 
doai Jaunarenak,
ta estimatu bear dire.

                Expectatio

Bada esperatzea, 
zukelaik bukatu, 
ta ez kondenatzea, 
zukelaik bulkatu, 
oh zer amorea! 
Nola nik pagatu? 
O nolako faborea!

Milla aldis nindue
ilta galduko ni, 
nai izan bazue
bai ta agitz justoki: 
Orai libraturik 
bere eskuareki,
nagoke humil renditurik.

                Redemptio

Nork aski estimatu 
Jauna guzis ona, 
zeren reskatatu 
baizuen gizona, 
etsaien eskura 
sujeto zegona
manaturik (etsiturik) infernura?

Barkatzea sollik
ta reskatatzea, 
nolanai izanik,
ze sobra amatzea: 
Baña aren modua 
sollik pensatzea
da admiratzeko mundua.

                Incarnatio

Zerutik jautsirik 
ango erregea 
mundura, jaintsirik 
zamarra gurea, 
artzai ona eginda, 
ta Majestadea 
guregatik desegin da.

Bazuke bai obra 
egin itz bateki, 
baña amatus sobra 
nai zuen obeki 
erremediatu 
gu ta exzesoeki 
honratu ta erregalatu.

                Conversatio

Beira gizoneki 
tratatzen, diola: 
Ona ni zueki, 
laguna ala nola 
bere laguneki. 
Erragun dagola
ia Jangoikoa gureki.

Artzentu guziak, 
gizon ta emasteak, 
andi ta txipiak, 
zar eta gasteak, 
sano ta heriak, 
abrats ta probeak, 
baitare bekatariak.

                Praedicatio

Beira predikatzen 
egietafedea, 
baitare mostratzen 
zeruko bidea, 
guzien kidatzen, 
ta gizagendea 
oneratzen ta salbatzen.

                Operatio

Milagroak iten,
heriak sendatzen, 
gaitzak desegiten, 
gaixtoak botatzen, 
ilak ere bizten, 
erremediatzen
mundua bai, ta berritzen.

                Curatio

Bekatuen etsai,
ta bekatariak 
egiaz ongi nai; 
ala nola ardiak 
artzen artzai onak, 
kuratzen heriak,
ala Jangoiko-gizonak.

Atozte enegana 
gaizki zaratenak; 
ni kentzentudana 
zuen nekepenak; 
ni zuen atzean,
ezi ongi daudenak 
eztaude ala bearrean.

Guziak barkatzen, 
nai barin badute, 
ditu, ta libratzen; 
berek ezpadute
nai beren gaizkia, 
progatuko dute
guziek au den egia.

Orren amorea,
Jesus onegia, 
eta faborea 
guzis geiegia 
itsatzen duena 
guzien begia
ta admiratzen gaituena:

                Passio

Da ageri geienik 
pena pasatzean, 
ez bear izanik, 
ta ala penatzean 
ah! nor norengatik, 
eta akabatzean 
Jangoiko dena enegatik!

Sanduen sandua 
gu gaixtoengatik! 
Jaun ofenditua 
gizatxarrengatik! 
Emanes bizia, 
emateagatik 
guri bera ta guzia.

                Ecclesiae aedifcatio

Mostratu du ere,
eliza plantatus, 
baitare ontan bere 
doktrina paratus, 
ta sakramentuak,
ta ainberze pasatus, 
tuen mereximentuak.

Emen da fedea,
guri argitzeko; 
emen da legea, 
zuzen ibiltzeko, 
ta sakramentuak 
grazia izateko,
laguntzak gauza santuak.

                Vocatio

Bokazioaren
ona nola aipatu? 
Ni bere elizaren 
barnean paratu, 
nola eztakitela, 
bai nau, ta kontatu
bere etxeko hume naizela.

		        Cognatio

Ala dut aikoa 
dateken obena 
Aita Jangoikoa, 
ta Ama berarena, 
anaiak Sanduak, 
ta bear dutena,
aide lagun aingeruak.

Anaia andiena
Jesus, ta burua; 
egiasko aiena, 
ta ni zarmendua; 
Jesus artzai ona, 
ta ardi markatua
ni bere odolas nagona.

Ardi goni dio
eman bere izena: 
Deitu du Kristio, 
baita Kristorena, 
kontino oroi daien 
betiro, norena
den, eta konforma daien.

Lengo dilubio 
unibersalean
zen erremedio
arka admirablean, 
oraiko elizaren 
klaro señalean,
ta Salbazale sollaren.

Zer gure fortuna 
Jesusen piedades 
aurkitu duguna, 
ta gure maldades 
merexi eztuguna, 
sollik karidades 
Jesusek eman diguna.

Zenbat itsuturik
doaz ilunbean 
betiko ondaturik; 
ta gu ustekabean, 
o Jesus, gozatzen 
orren egalpean
emen, eta an esperatzen.

                Ordinatio

Ez ori sollik, ez,
bai egin nau bere 
Ministro ni berez, 
atzendurik nere 
deusgutitakoa, 
ezpaitut beñere 
merexi ditxa alakoa.

Nondik goratzea 
ni dignidadean? 
Nondik paratzea 
guzien gañean? 
Nondik gozatzea 
ni bere maiean,
ta ala erregalatzea?

Ta administratzea
nik sakramentuak? 
Eta barkatzea 
nondik bekatuak? 
Nondik tratatzea 
nik gauza sanduak, 
eta arimak kidatzea?

Gero jendearen 
erreberenzia, 
ta alimentuaren 
duten dezenzia: 
O nere nausia 
Jesus, da au grazia 
orrena, orrena guzia.

                Revocatio

Berze grazia bat 
egin dida askotan: 
Itzuli atzerat ni 
neure kaltetan, 
billatu, deitu nau, 
eta artu soñetan
ardi galdua ekarri nau.

O nere artzai ona,
o aita onegia, 
emen ni nagona 
negoke, da egia, 
galdua ososoa 
betikos guzia, 
ezpalitz ain piadosoa.

                Justificatio

Itzuli deneko
berla admititurik, 
penatu deneko 
berla barkaturik, 
naiz den infinito, 
utzi atzendurik! 
Konfesatu eta kitto.

Zenbat aldis kendu-
tidan bekatuak, 
ta tuen atzendu 
Jaun bedeikatuak! 
Ain aisa, ain doaiik 
arras borratuak, 
gelditu gabe errestorik!

Egin du nereki 
nola Sauloreki,
ta ladron garreki 
ta Lonjinoseki, 
Magdalenareki 
ta Zakeoreki
ta infinizio bateki.

Baña proprioki 
seine galdu gura 
bekala artu nau ni 
bai lengo lekura 
aitak besarkatus, 
eta bestidura
berea berriz paratus.

                Communio

Aren itzulian
aita alegratzen da, 
konbit bat andian 
ala explikatzen da: 
Seme gau galdua 
ze eta aurkitu da, 
ila ze, ta da biztua:

Oh! zer konbita emen, 
konbit erreala, 
Jaunak iten duen 
Jangoiko bekala; 
non ematen dago 
niork pensa-ala 
baño iago ta geiago!

Nork pensa beñere, 
emanen ziola 
Jesus onak bere 
gorputza ta odola 
janari ta edari, 
ematen den nola 
aldarean gizonari?

O zein artzai ona, 
ona ta onegia, 
Jangoiko-gizona 
inik axuria! 
O karidadea! 
Ta ezta au iduria, 
bai errealidadea!

Sinezten badugu, 
guzien gañean 
dagona artzen dugu 
guk naidugunean, 
sustentu bekala 
geuren barrenean 
erregalo erreala!

                Cohabitatio

Beti izan dezagun 
presente, emen dago 
kontino gau ta egun, 
ain nola lenago, 
naiz belo garreki, 
diola: Emen nago 
ona ni beti zueki.

Nola bizi gara
beti lazerian? 
Jautsirik onara 
dago gure erdian 
errege gorena 
emen atarian
eman naiak bear dena.

O zer okasioa, 
nai dena eskatzeko! 
Aski da orazioa, 
on dena izateko: 
Norat doaz, norat, 
erremendiatzeko?
Onat betoz, betoz onat.

Len Noen arkatik 
usoa egatu zen, 
nion loiengatik 
ezin baratu zen: 
Itzuli ta biur, 
arkara sartuzen, 
kontent egoteko segur.

Atendi zer dion 
Jangoiko humanoak: 
Gorputza non dagon, 
arara arrañoak: 
Ala bere aldean 
arima sanoak, 
nola zeru-pokalean.

                Inmolatio

Egon, ta ematen da 
nauten aldioro; 
sakrifikatzen da 
baitare egunoro 
milla aldis amores 
beti ta errioro,
gu betetzeko fabores.

Zer da an ikustea 
axuri obena 
ala, ta ikastea 
motibo duena 
sakrifikatzeko, 
baita, bear dena
gure partes suplitzeko?

Jaunai ematen du
plazer ta gloria; 
gozos betetzen du 
bere ama Maria; 
zeruan direnei 
honra, ta saria,
an sartzeko, zor dutenei.

Lurrean gaixtoei 
piedade logratzen; 
on eta justoei
grazia aumentatzen; 
pena zor dutenei 
paga, ta barratzen 
guzia berak guziei.

                Communicatio

Beira ia fortuna 
komunikatzeas 
ain aisa duguna, 
ta konbersatzeas 
guk erregereki, 
ta ala tratatzeas,
nola adiskide bateki.

An dago apaldurik, 
ez gaitzen lotsatu, 
ta dago altxaturik, 
ez gaitzen altxatu, 
baizik ellegatu 
noiznai ta mintzatu, 
ta naitugunak eskatu.

An dago aditzeko 
noiz naidugunean, 
beti tratatzeko 
humore onean, 
eztaki punturik 
artzen, dagonean 
gure biotza kurturik.

An bada orazioan 
komunikatzen da, 
komunikazioan 
ona apegatzen da, 
Jesus onareki 
jangoikostatzen da, 
Jangoiko gizonareki.

Gaixtoak an ontzen 
negar dolorosos, 
justoak an artzen 
sugar amorosos, 
guziak protxatzen, 
biotz piadosos
guziak baitu tratatzen.

Entendamentua 
emen argitzen da, 
Doktore Aingerua 
emen egina da, 
esperanza azitzen, 
fedea bizten da, 
karidadea goritzen.

Arima edertzen
eta sandutzen da, 
biotza bizkortzen 
eta alegratzen da, 
gaitzetaik sendatus, 
ones betetzen da,
Jaun onak komunikatus.

                Gubernatio

Ta probidenzia, 
nork konsideratzen, 
zeñeki guzia 
duen gobernatzen, 
ta aitaren gisara 
humeok kidatzen 
betiroko bizitzara?

Aitak humeari
aldiska dulzeak 
maite duenari, 
aldiska azoteak 
ematentio bai, 
zeren amoreak
alas olas ongi in nai.

Jangoiko onak ala 
onak eta gaitzak 
tu nasten bekala, 
gogorrak, beratzak, 
on naiez guziak, 
gozoak ta latzak, 
ontzeko bere onetsiak.

Ala naiz paloak
artu beraganik, 
dire erregaloak, 
amorez izanik, 
salbatu naiez gu: 
Zeruan iganik 
eskerrak emanentugu.

                Custoditio

Berze fabore bat 
iten dida andia, 
ango aingeru bat 
da nere guardia, 
Jaunak manaturik: 
Kuida nere ardia, 
eztaien joan galdurik.

Sinezten badugu, 
ditxosoak gara, 
prinzipe bat dugu 
jautsirik onara,
nola aur geben aurtzai 
—fedea, non zara?—
ta nola ardi gonen artzai.

Beira bada beras, 
ar miserablea 
fedesko begias 
aingeru amablea: 
Argi eder garbia, 
ona, admirablea 
egiten zuri guardia!

O aingeru ona, 
Jangoikoarena, 
eneki dagona, 
guardatzen nauena: 
Argi ta kida ni, 
nola Jaunarena,
ta salba benaza beti. Amen.

                Filiatio Mariae

Guardia ematea 
guti bazekigu, 
ama ta amantea, 
bai ama eman digu: 
Ta ama nolakoa? 
Gogos eztakigu 
pintatzen ere alakoa.

Amaren izena
da guzis gozoa, 
mostratzen duena 
piedade osoa, 
ama gau duenak 
du poderosoa, 
emateko naituenak.

O ama Jaunaren
eta ama nerea, 
mostra bez amaren 
eneki amorea, 
bizitzan, iltzean, 
eta podorea
Jaunareki il ondorean.

                Cognatio

Ama ta erregina 
au bere duenak, 
bere da jakina, 
tuela an direnak 
goiti bereala, 
ongi nai dutenak 
anai arrebak bekala.

Maite barin badut 
guzien burua, 
beraren ordes dut 
fabore aingerua, 
ta ango guzieki 
fabore zerua
beren erreginareki.

                Inspiratio

Zenbat eta zenbat 
fabore egin dida! 
Oraño berze bat 
kontino iten dida: 
Bera dago obratzen, 
bera dagokida
barnetik beti inspiratzen.

Zer da au, Jauna, zer da? 
Bere Espiritua 
komunikatzen da; 
nerea argitua 
bere argis edertzen, 
eta goritua
bere suan da erretzen.

Ala biotzera
da amoltsu mintzatzen 
tiratus onera, 
eta erretiratzen 
gaitzetik, eta ala 
zerura kidatzen 
txar gau tiraka bekala.

                Cooperatio

Jangoikoan bizi
ta mogitzen gara, 
beragatik ezi,
deus ere ezpaikara, 
beraren menean 
gu garena gara,
nola amaren barrenean.

Berak ez emanik, 
deus ezin obratu 
geurek geurenganik, 
ez nai ta ez pensatu: 
Onik barin bada, 
ez ni, bai laudatu 
bera, berak egina da.

Onean da lentzen, 
berak du prestatzen, 
berak du laguntzen, 
berak du bukatzen, 
graziaz guzia, 
ta alare kontatzen 
guretako irabazia.

Konta naituzunak
obra on biziak, 
zuk egintuzunak, 
andi ta txipiak, 
egintu zureki 
berak, ta guziak
zuk baño berak obeki.

Ala in eztuena
bego penaturik; 
anitz in duena, 
naiz alegraturik, 
berai begokio 
agradeziturik;
nork iago, iago zor dio.

                Protectio specialis

Baña nik, Jauna, nik 
nola agradezitu 
dutena orrenganik 
bai errezibitu 
berex? Ezi eneki 
anitz egin ditu 
eztuenak anitzeki.

Eneki zenbat den 
ona, ta noraño 
ni jaio baño len, 
ta andik onaraño, 
eztut nik oraño, 
eztutegundaño 
pagatuko araraño.

Oh! zenbat gaitzetaik 
atra nau onera! 
Heritasunetaik 
ez nau utzi iltzera! 
Zenbat peligrotan 
ez utzi galtzera,
ez sartzera ere askotan!

Gaitz ineztudanak
orren faboreak, 
on egintudanak 
orren amoreak
ditut, ta in nuzkenak 
orren mertxedeak: 
Kulpak sollik neuronenak.

Oh! nere pausuak 
zein ongi kidatu, 
nolatropezuak 
tuen apartatu 
orrek; nik guzia 
kontra malogratu, 
gaizki pasatus bizia!

Ongi pasatzeko,
zer dida ukatu? 
Sandu atratzeko, 
zer zaida faltatu? 
Berorren aldetik 
guzia sobratu, 
faltatu dut nik neuretik.

                Provissio

Kanpotik, barnetik 
baditu medioak, 
zerutik, lurretik 
ere erremedioak: 
Gizonak nai badu, 
nonnai auxiloak; 
guzia Jaunak eman du.

Duzu ia, kristioa, 
Kristok prestaturik, 
daiken prebenzioa, 
bidean sarturik 
grazia izateko, 
ta ontan firmaturik 
bere glorian sartzeko.

Fedea duzu len, 
argia bekala, 
ikusteko zein den 
bide erreala,
nor den Jangoikoa, 
Kristo bereala,
eben gauzak ta gogoa.

Gero da legea 
ibiltzeko zuzen, 
bai zuzen bidea, 
beiratu, eztaien 
eskui edo ezker 
makurtu, ta daien
egin Jaunai guzis plazer.

Ta sakramentuak
tuzu graziaren
on instrumentuak, 
zeñeki Jaunaren 
odola aplikatu 
daien, ta arimaren
ona logra ta aumentatu.

Or tuzu orazioak
eta predikuak, 
kantak, bedeizioak, 
libru sagratuak, 
persona sanduak, 
eben exenpluak, 
artzaiak ta artzai-buruak.

Guzia eman zaizu, 
nai barin baduzu. 
Zer ia falta zaizu? 
Egin bear duzu 
zeure dena, orreki 
Jauna lagun duzu: 
Salbo zara Jaunareki.

                Praedestinatio... 
                Salvatio... Glorificatio...

Badire fabore
irur sekretoak, 
Jaunaren amore 
onen efektoak, 
jakin eztaizkenak 
segur, ta afektoak
nai ta esperatzentuenak:

Predestinazioa
da eternidadeko 
determinazioa, 
berex atratzeko 
bere eskojituak, 
ta koronatzeko
Aitak hume kerituak.

Salbazioa bada 
grazian da artzea, 
ona barin bada, 
ta besarkatzea 
Jaunak onetsia 
ta segurantzea,
naiz ez ageri guzia.

Glorifikazioa
betiko glorian 
da koronazioa 
bere konpañian 
ditxosorena, 
Jaunak an goitian 
errege egiten duena.

Predestinaturik
naukan ni, grazian 
emen firmaturik, 
sartzeko glorian, 
eztutseguranza, 
bai nik memorian
orren ona, ta esperanza.

Ortako, Jauna, nik 
señalerik ere 
eztut neureganik, 
mostra bat berere, 
nik konfesatzen dut, 
eztut nik batere;
orrenak bai kontatzentut.

Diot nik dutela
Jesus amazale, 
onek dio dela 
nere salbazale 
orrek bialia;
dut au nik señale;
au dakidala balia. Amen.

Berorrek emana 
dut nik señale gau, 
berorrek errana 
dut ere itz andi gau:
Mundua ain maite du 
bai, ezi seme gau 
bere bakarra eman du:

Sinezten duena 
enebaitan, ori 
eztaien kondena, 
bai bizi eternoki, 
zeren billatzera 
galduak etorri
nitzan ni, ta salbatzera.

Bai san Pablok ere 
zion orrengatik:
Karidade bere 
geiegiagatik, 
zeñeki maite gu 
gaituen, orgatik 
bere semea biali du.

Seme propiari
etzion barkatu, 
baizik munduari 
zuen entregatu 
gu guziengatik, 
guziak ia emantu
guri oneki onengatik  (Rom. 8).

On zaida erratea 
Jesusek Martari:
Berriro biztea
ta bizitza naiz ni: 
sineztatzen bada 
nibaitan firmeki, 
naiz il daien, bizikoda:

Bizi ta sinezten
duena nibaitan, 
ori ezta ilen 
betikos sekulan. 
Sinezten duzu au? 
Bai bai gogotikan, 
Jauna, ni berea bainau:

Sinezten dut, ta asko 
progu da egiaren, 
Jangoiko egiasko 
bakar biziaren 
dela ori semea, 
mundura etorri den 
Kristo Jaun ezin obea.

Nik betiko onaren
au dut señalea, 
Jesus arimaren 
bai salbazalea, 
orai graziaren 
baita emanzalea 
emen, eta an gloriaren.

Ditut señaleak 
exzeso obratuak 
ain admirableak, 
orrek pasatuak, 
orren amoreak, 
orren trabajuak, 
nekepenak, doloreak.

Ditut señaleak
Belengo ganbela,
sokak ta kateak
kolumna kruela
azote, aranzeak
eta kanabera,
gurutze, lanza ta itzeak.

Sakramentua dut
Señale andia
Presente non baitut
Jesus den guzia
Inik enetako
Janari edaria
Azi ñaies zerurako.

Juizioren...

                Berorren aurrera

Lotsatzen nautenak
Neure bekatuak
ezauntzentutenak
baitare altxatuak,
kontuak, karguak,
nola ajustatuak!
Kontra nere deskarguak.

Deitzen nautelarik
kontuen artzera
naramatelarik
berorren aurrera,
Jauna norako naiz?
Nola an agertzera
ikar ikar egonen naiz?

Ta agertzen naizelaik
zer lotxa ta alkea!
Beiratzen naizelaik
preso ni probea
ertxi inguraturik
nere eskergabea
lengoa gogoraturik!

Bizitza da labur;
eriotza da segur
Kontuak an ertxi,
sentenzia segi,
dela zerurako,
dela infernurako,
dena dela, sekulako!

Juez Jauna goiti
infernua beti,
aingeruak andik,
deabruak emendik.
Kanpotik, barnetik,
aurretik,atzetik,
presoa arrixkos beterik!

Librua atrako da
non dagon guzia;
antxe leituko da
on eta gaizkia
andik eginen da
zuzen justizia,
nori berea emanen da.

Libru gau da bere
jakinde argia,
justiziasko ere
deitzen da eguzkia
an oja batean
leitzen da guzia
ta guzia bat batean.

Guzis agerturik
an nere guzia,
an nik beiraturik
neure itsusia,
oh! Zer lotsadura!
oh! Zer agonia!
oh! Zer nere ikaradura!

                Salba benaza ni

Sentenzia aditzeko
ia ia nagolarik,
ta kondenatzeko
peligros beterik,
nora naiteke biur, 
apenas delarik
justoa doi doia segur?

Errege gorena,
salbo naituenak
sabatzentuena
graziaz obenak
salba benaza ni
ontasun orrenak
Jesus onaren oneki 

Oroi bedi nola,
Jesus, eman zuen
gorputz eta odola,
ta pasatu zuen
ainberze enegatik:
nik merexi nuen
pena kitto biz orgatik.

Egin zen orreki
daiken gogorrena,
orrek ez merexi,
nik bai zor nuena:
Ah! Zer justizia!
Merexi eztutena
eneki in daien grazia.

Nor nai nuken juez,
balekida eman,
ez nuke nai nik ez
berberik, bai izan
berbera dutena,
eta kontent erran:
Ene Aita da juez dena.

Aita ain onegia,
ni maite nauena
iago ezi bizia,
nigatik il dena,
egin ta desegin
ene amores dena
sobra sobra; iago ezin.

Nola konfiatu
bear dut ez nautela
nai ni kondenatu,
bai salbanaitela
bere gau, ain nola
malogra eztaiela
bere pasio ta odola.

Ainberze preziotan
erosi nau bada,
orren atenziotan
Jesus, in bezada
grazia atratzeas
salbo, bada ezpada
atenzio nere eskatzeas.

Orrek atra zue
salbo Magdalena,
ta salbatu zue
ladron izan zena,
baitare bai lanzas
heritu zuena:
Bete nau ni konfianzas.

Grazia eskatzen dut
nik in dezadala,
baña merexi eztut;
ona den bekala,
bere onagatik
in bez; ez nazala
galdu neure kulpengatik.

                Ez utzi galdua

Konta benaza ni
ardi markatua
bere markareki,
ta regalatua
sakramentueki:
Ez utzi galdua
infernuan otsoeki.

Otoi otoi, Jesus,
ni bere artegian
iduki naiz rehus,
ta bere grazian
eskuiekoeki,
ta gero glorian
bere bedeikatueki.

Bada, Jesus, ea,
tratu gau biena
biz, —ori nerea,
ta ni berorrena—
bien firmaekin:
Jesus Joakinena,
eta Jesusena Joakin.

Eskatzen dutena
nik eztut merezi, 
merezi eztutena 
ongi in bez eneki, 
bada du padezi 
gaizki ina bereki, 
etzuelarik merezi.

Merexi etzuen
pena, ala iltzeko, 
baña amore zuen, 
Jauna, sobra iteko, 
merexi dudana 
niri ez emateko,
bai merexi eztudana.

Exzeso egin du 
amores; bizia 
emanes, emain du 
aisa ia guzia; 
oraiko grazia, 
geroko gloria, 
guzia du irabazia.

Amore erreala, 
deshonre andian 
ladrona bekala 
ladronen erdian 
bizia ematea! 
Orren izerdian,
Jesus, gure ongi izatea.

Gal dezan eztut nai 
bizia ta odola 
berriz, bai arimai 
protxa dakiola, 
artas biz daiela, 
orrek daki nola, 
senda ta salba daiela.

Ainberze dolore 
kostatu zaiona
eta ainberze amore 
oraño diona 
salbatuko du bai 
orrek, Jesus ona, 
aisa dezake nolanai.

Ainberze kostarik 
erosi nauena, 
eztut ia dudarik, 
naizelaik orrena, 
atrako nauela 
salbo nazakena 
salbatu nolanai dela.

                Sanduen glorian

Ene salbatzea
gauza andia bada, 
kruzifikatzea 
berori iago da; 
au du permititu 
salbatu naies; ia
ura naiko du kunplitu.

Sanduen glorian 
nola ni goratu? 
Ladronen erdian 
Jesus ze paratu: 
Zeruko erregea 
naizen beitiratu, 
goratzeko ni probea!

Merexi baditut
pena infernukoak, 
nola nik nai ditut 
gusto zerukoak? 
Ona diotena: 
Nola Jangoikoak 
zuke padezitu pena?

Inpasible dena
beira aragiturik, 
pasatzeko pena; 
beira azotaturik; 
penas ta dolores 
beira akabaturik, 
onetsis ni sobra amores!

Biok naituenak,
zein iago, pizatu, 
edo Jaun gorenak 
ainberze pasatu, 
edo nik beautela 
zeruan gozatu, 
errain du, ura iago dela.

Ea bada Jesus
Jaun maitagarria, 
ona zure kostus 
ni bekataria 
bidean bizi naiz, 
ta zu kidaria
zarela, zerurako naiz.

Mendia oreñaren 
omen da egokia, 
ta sagarroiaren 
arria tokia: 
Du txoriak ere 
aurkitu kaña;
zure llaga dut nik nere.

Nik mereximentu 
zureak kontatu 
naitut suplimentu 
nereen; juntatu 
zuk aiek ebeki 
batean; kantatu
nik biktoria zureki.

Ni zure menean 
utzirik bizi naiz, 
llaga barrenean 
kontent altxatzen naiz: 
O Jesus, zureki 
betikos salbo naiz, 
gozatzeko sandueki.

                Betiro kantatus

Zure gurutzeas
zerua agertzen da, 
zure eriotzeas 
arima bizten da, 
zure llagaeki 
ongi sendatzen da,
eta indartzen penaeki.

Zu preso uztea
ze gu libratzeko, 
Jesus itsustea 
ze gu edertzeko, 
azoteen pena
ze dispensatzeko 
guri guretako zena.

Zure deshonreak 
honratzen gaitu gu, 
korona zureak 
koronatzen gaitu, 
ta pasio samiñak 
seguratzen gaitu 
goratzeas atsegiñak.

Emen ni naukazu
nitas etsiturik;
o Jesus, inzazu 
nagon firmaturik 
zure faborean 
beti, ta alhaiturik
fede, esperanza, amorean:

Orai altxaturik
zu nik ala amatus, 
an gero agerturik 
gozoso beiratus 
zure eder andiak, 
betiro kantatus
zure miserikordiak. Amen.

		(Misericordias Domini in aeternum cantabo.)

III.— KOPLA-GISA BATZUK GOZATZEKO
SAKRAMENTU SANDUAREN LAUDARIOETAN

(Eginak gerra-denboran etsaien ertean,
naigabeen ta tristuren arintzeko ta ematzeko)

Jesus, orren amorea

Jesus, orren amorea 
niork ezin aski estima: 
Mostratu naies berea 
emen dago nere arima.

Nola nola estima nik 
Jesusen karidadea, 
beiratus deseginik 
nigatik Majestadea!

Jesus, ori enegatik 
ain andia ta ain txipi! 
Badakusat zergatik: 
Amorosteagatik ni.

Jesus nai dut ilartaño, 
barin badut biotzik, 
iago ori guziak baño, 
ori nai dut bakarrik.

Jesus onak maite ni, 
nik ere maite Jesus: 
Erre ta il banindedi 
ojala amoresko sus.

Amoresko su andia, 
Jesus or itxekirik: 
Enegana su txindia 
sar baledi bizirik.

Axuri eder onegia
da Jesus ene maitea,
ni naiz naizen antxumea, 
Jesusena naiz guzia.

Nola nola eguzkia

Nola nola eguzkia 
ala dago altxaturik? 
Ala ere ni guzia 
ala nauka suturik?

Orgo suak, orgo garrak 
ene entrañak erretzen, 
aiotsak eta negarrak 
orrek orrek atratzen.

Gloriako errege bera 
emen ala altxaturik: 
Jautsi da zerutik bera 
gutas amorosturik.

Nola dauka apaldurik 
ain apal Majestadea? 
Ain gora goraturik 
gure zamarra probea!

Beira errege zerukoa 
gure lurreraturik,
beira gizon Jangoikoa 
zamarras bestiturik.

Antxume-larruareki 
beira gero axuria,
gu gaixtoen kargareki 
gure gisa ta iduria.

Beira preso gure amores 
asko gisas loturik, 
beira penas ta dolores 
azkeneko galdurik.

Bere amaren sabelean 
beira lenik bildurik; 
ganbelaren agotzean 
txipitto paraturik.

Beira preso baratzean, 
geroxago pilarean, 
andik berla gurutzean, 
ta betikos aldarean.

Naiz iganik zeruraño
ta jarririk goienean, 
emen dago preso oraño, 
beira preso aldarean.

Zergatik ala ori preso, 
Jesus ona, zergatik? 
Gugatik ainbeste exzeso, 
Jesus ona, gugatik.

Nola du bekatoreak?

Nola du bekatoreak 
amante gau amatzen? 
Amore ta faboreak 
nola ditu pagatzen?

Ai Jesus, amatu eztugu 
nola duen merexi, 
atzendu bai sobra dugu 
ta ofenditu geiegi.

Amantea ta amablea
da Jesus on onegia: 
Ni pobre miserablea 
esker-gaitza naiz guzia.

Naiz izanik alakoa 
amatu nau orrek ni:
Ta nik, ene Jangoikoa, 
ez amatu berori!

Guzis amatu nai dut; 
bear nue beti amatu; 
kontra eginas damu dut: 
Barkatu, Jauna, barkatu.

Nora nora joanen naiz, 
Jesus, orrek utzirik? 
Guziek utzia naiz, 
atariak ertxirik.

Orren atarietara 
itzultzen naiz, Jesus ona, 
ez nazala desanpara,
o! Jangoiko den gizona.

Berze nion lekurik, 
nion ez anparorik, 
zeren ezta sandurik, 
ori bekalakorik.

Amore du ta podore 
iteko limosna gau; 
Jesus, egin bez fabore 
salbatzeas pobre gau.

Jesusen izena da 
prenda salbazioaren, 
ezi Jesus deitzen da, 
zeren salbatzen duen.

Zergatik arimak du 
ainberze ainberze beldur? 
Jesus onak nai badu 
salbatzea du segur.

Dakit, Jesus, dezakela, 
baita guzis poderoso; 
dakit ere nai duela, 
baita guzis amoroso.

Enegatik jautsi ze

Enegatik jautsi ze 
zerutik Jesus nerea; 
enegatik jaintsi ze 
gure zamarra probea.

Enegatik bizi ze 
betiro penaturik, 
enegatik ere iltze 
penas akabaturik.

Ilda, ta iltzeko in du 
len testamentu berria; 
guretako an utzi du 
bera ta bere guzia.

Berzerik ere ezpaze,
ene Jesus amablea, 
sobra bai bai sobra ze 
Sakramentu admirablea.

O Sakramentu gorena, 
non Jesus ematen den, 
pasioaren oroipena 
eta prenda gloriaren.

Ilta berriz bizturik, 
bere zerura iganik, 
dago emen altxaturik, 
ezin kendus guganik.

Etze kontent Jesus ona 
naiz guziak emanik, 
gelditus bere gizona 
bera gabe bakarrik.

Goiti dago poderoso 
ene Jesus agerrian, 
bai emen ere amoroso 
manera miragarrian.

An sanduak gloriastatzen, 
nauten guzies ornitzen; 
emen gure graziastatzen 
ta ararako prebenitzen.

Ez solamente gureki 
Jesus ona egoten da, 
bera bere donoeki 
gure baitan sartzen da.

Inik arimen esposo 
ta erregalo geiegia, 
grazioso ta amoroso 
ematen da den guzia.

Aditzen ta mintzatzen

Aditzen ta mintzatzen, 
bizi zelaik, zutenek, 
ditxa andia kontatzen 
zute bai zekitenek

Bada sarzen zen etxean 
Jesus, an ze ditxa obena, 
grazia ta gloria batean 
mundu gontan al daikena.

An salbazioa bateo,
an bizitza ta alegria: 
Testigo ona da Zakeo, 
progu Marta ta Maria.

Zakeo gizon txipia 
zego iganik arbolean, 
ikus naies Jaun andia 
bidanabar pasatzean.

Jaunak arri alzinetik 
dio, agertu deneko: 
Ea berla jautsi ordik; 
egun nai dut zure etxeko.

Ark etxean artzen du 
Jesus ona gustoreki; 
Jaun onak betetzen du 
ones bera bereeki.

O Jesus, zein ona den 
arturik etxeetan: 
Pensa zer izanen den 
sarturik entrañetan.

Ezin pensa, ezin erran
nik alako faboreak: 
Egin zuzke, zuzke eman 
sollik orren amoreak.

Nork alako amanterik 
sekulan ikusi du?
Nork ala bere humerik 
sekulan onetsi du?

Amak hume maiteena 
azitzen bere esneareki: 
Jesus onak probeena 
bere gorputz odoleki.

O Jesus, au zer fines? 
Zer nai ote du logratu? 
Nai du bai nai du sines 
gu bereki bateratu:

Besarka miragarrian 
ertxitu gu beretako, 
berareki orai bizian 
gauden, eta sekulako.

Zerurako azitzen gaitu

Zerurako azitzen gaitu 
Jesus onak ederki, 
ala erregalatzen gaitu 
an den obenareki.

Jesus bera amen batean 
ematen da altxaturik, 
agitz realidadean, 
naiz guti iduriturik.

Naiz aingeruek munduan 
nai ones gu suplitu, 
ez lezakete zeruan 
onagorik aurkitu.

Aiek gozatzen dutena 
osokiro ta agerrian 
da nik txastatzen dutena 
manera miragarrian.

Desterruan nai badugu 
ango erregalorik, 
o Jesus, nion eztugu 
ori bekalakorik.

Erregalo zerukoa 
emengo gisatu du; 
banu nik ona gustoa, 
gloria-urrin ta gusto du.

Berze fabore bat iago 
egotea altxaturik 
kontino, zeren baitago 
gutas amorosturik.

Nainuke Jesus gozatu 
emen daiken diña nik: 
Bear nuke ortako amatu 
ori guzis ta sollik.

Amoreak amorea, 
suak sua biztu bez, 
orrenak, Jesus, nerea 
amatzeko nik sinez.

O Jesus, amatzen nau 
segurki, amatzen badut; 
elkarren amore gau 
gloriarako prenda dut.

Nola Jesus su bizia 
enebaitan sarturik 
ez nago ia ni guzia 
amoretan urturik?

Beti presente aldarean, 
ta jatera ematen da 
Jesus, nauten egunean, 
ta egunoro ofratzen da.

Zer den Jesus beiratzea

Zer den Jesus beiratzea 
an sakrifikaturik, 
nola axuri ezin obea, 
ain manso ta humildurik!

Loturik, golpaturik 
len, eta azotaturik, 
guruzifikaturik 
eta odoles usturik.

Nork ala paratu du? 
Eta zer kulpagatik? 
Eztu kulparik, eztu: 
Guzia da enegatik.

Kulpak izanik nereak, 
Jesus ona nork il du? 
Niri didan amoreak, 
amoreak egin du.

O amore geiegia, 
guruzean il duzu 
gure Jesus onegia: 
Aldarean zer nauzu?

Onegiak gaixtoagatik 
bizias pagatu du: 
Bere burua zergatik 
berriz or paratu du?

Guk merexi baño iago 
ta iago len egin du: 
Emen berriz zertan dago? 
Jesus ona, zer nai du?

Agertu amore duena 
gugatik, bear balitz, 
iltzeko, ta artzeko pena 
iago ta iago berriz.

O amorea noraño? 
Klaroki mostratzen du, 
bere bizia ere baño 
iago gaituela gu.

Ta emendik segitzen dena, 
gure arimen galtzeas 
lukela geiago pena 
ezi berriz iltzeas.

Il eztaike, ta eztu iago 
penarik ia sentitzen, 
alaere oraño dago 
pasatuak berritzen.

Emen Jesus onegia

Emen Jesus onegia 
presentatzen da aldarean, 
nola bakesko uztargia 
Jangoikoaren alzinean.

Presentatzentu zauriak, 
neke, pena, tormentuak, 
eriotz, odol, izerdiak 
eta mereximentuak.

Alako miragarriak, 
Jesus on, zergatik? 
Zar eta berri guziak 
guziak guregatik.

Ofratu ze guruzean 
Jesus beterik dolores: 
Orai berriz aldarean 
ofratzen da gure amores.

Sustanzian guzia oroat, 
naiz diferente manera, 
zeren ofrenda da bat 
ta ofrazalea berbera.

Berritzeko len eginak

Lograturik arren finak, 
onek orai zer du iteko? 
Berritzeko len eginak, 
bakotxai aplikatzeko.

Fruituak ezin pondera 
ontatik eldu direnak: 
Barraturik gora bera 
gozatzentu naituenak.

Jangoikoaren ta gizonen 
Jesus ona bitarteko 
da len lenik, bake onen 
elkarrekin egiteko.

Da Jangoiko ta gizona, 
ala iteko, agitz propia, 
Jangoikoai plazer ona 
ta gizonei on guzia.

Ta pagazale emanik 
justizia aplakatzen du, 
eta ala beraganik 
gizona libratzen du.

Gero berriz Jaun andia 
honratzen du ta estimatzen, 
ala gure txarkeria 
berak errekonpensatzen.

Baita guri ongi eginak 
ditu korresponditzen,
gure eskergaiz mezkinak 
esker ones suplitzen.

Ala zeruko iturria
zegona guk ertxirik, 
erauntsteko on den guzia, 
dauka beti idikirik.

Zerukoek an berean 
gozo ta gusto berria 
dute, ikusis aldarean 
axuri maitagarria.

Trintatek gusto artzen du, 
Birjinak gozo betea, 
Aitak ere erraten du: 
Au ene seme maitea.

Ta purgatorioko suan 
nondik dute alibiorik? 
Ezta sufrajio munduan 
meza bekalakorik.

Orgatik arimak aies 
suspira ta klamatzen, 
Jesus ona ikusi naies 
aldarean ofratzen.

Jesusen pasio ta penak 
emen representatus, 
an arimek zortutenak 
abasto deskontatus.

On gau purgatoriora 
nai diotenek biali, 
su gura bere ariora 
dezokete an itzali.

Emen ofratzen bada 
ongi meza ta maizago, 
aisago an atratzen da 
arima, ta lasterrago.

Zenbat andik nola apostus 
doaz zerura iganes! 
Baña, Jesus, orren kostus, 
orrek guzia emanes.

Orai bada mundura

Orai bada mundura 
zenbat on ekartzen du, 
bera dagon lekura, 
Jauna, nork erranen du?

Zergatik gure lekuan 
Jesus nai ze gelditu, 
baizik on denas zeruan 
erregalatzeko gu?

Gu gaitu lekukideak, 
baitare bere etxekoak, 
bere aide ta adiskideak 
gure gizon Jangoikoak.

Gelditu da probeeki 
gure gaitzak kentzeko, 
unitzeko gu bereki 
ta ondasun emateko.

Gu nola bere onetsiak 
nai gaitu faboratu,
bere grazien erauntsiak 
guri komunikatu!

Nola Jauna asarratzea 
baita gaitzen gaitzenik, 
gure kulpen barkatzea 
logratzen du len lenik.

Doble gaitz bekatuena: 
Gure Jaun ona ofenditu; 
ori len, ta bigarrena, 
geurok galdurik gelditu.

Bekatuak gaindurik 
gure kontra klamatzen; 
gure Jauna iraturik; 
zertan dugu esperatzen?

Zer erremedio dugu? 
O Jesus, nion ezta; 
ori baizik eztugu; 
ori sollik aski da.

Orrek sollik aldarean, 
gure Jesus onegia,
du mostratzen an berean 
bai piedade geiegia.

Jaunaren ta gure erdian 
paraturik bitarteko 
egiten du amore andian 
elkarreki baketzeko.

Mogitzen du Jangoikoa 
izateko pazienzia: 
Ukitzen gure gogoa 
egiteko penitenzia.

Ala palakaturik 
Jaunak digu barkatzen, 
o Jesus, beiraturik 
ori dela enpeñatzen.

Ala detenitzen du 
justiziaren azotea, 
zeren atenditzen du 
bere seme Jaun maitea.

Baña Jesus ona...

Baña Jesus ona guk
nola dugu atenditzen? 
Ainberze on eginen truk 
nola korresponditzen?

Atenzio guti diogu 
gureki emen dagonai; 
esker onik eztiogu, 
esker gaixto sobra bai.

Dagolarik gu betetzen 
kontino Jesus fabores, 
bear ginduke egon erretzen 
guk amores ta dolores.

Bear ginduke emen bentzai 
bere etxean honratu, 
zeru-gisa nolapait 
onetsi ta adoratu.

Emen guk aingerueki, 
aien diña naiz ezin, 
gure entraña guzieki 
al guzia gusto egin.

Kontra ai gara, kontra bai 
ofenditzen betiro 
nolanai eta nonnai, 
emen ere itsuskiro!

Ofenditus galtzen dugu 
abogatu den bakarra: 
Aurki ia zer uste dugu, 
pena baizik ta negarra?

Ala litzake, baldin
guk baño obeki fabore, 
Jesus, ezpalez egin, 
guri izanes sobra amore.

Ala nola ama bat ona 
daukana firme besarka 
hume txarra dagokiona 
kendu naies atzaparka:

Utzi balez, eror leike 
txarra bai ta golpatu;
ala uzbanindez, nindeike 
ni galtzera botatu.

Pleitu-gisara porfia 
geurok geuren kaltetan; 
kontra Jesus onegia 
gure on naies ta onetan.

Nork, Jauna...

Nork, Jauna, obligatzen du 
egitera faboreak 
ainberze? Niork eztu, 
baizik digun amoreak.

O amore sendo fiña, 
dituzu indar geiegiak, 
Jangoiko berak adiña, 
garaitzeko gaitz guziak!

Zerk ekarri du lurrera?
O Jesus, zerk ganbelara? 
Pilarera, guruzera, 
eta alako penatara?

Zerk il bi gaien ertean, 
jaintsirik gure zamarra? 
Zerk dauka emen aldarean? 
Zerk guregana dakarra?

Jakinik nola garen, 
esker-gaitz sobra gureak, 
zerk gureki dauka emen? 
Sollik digun amoreak.

Agerri bizi zelaik, 
tratatu zute gaizki: 
Orai altxatzen delaik, 
eztugu iten obeki.

Obe litzake eguzkia 
faltatzea mundutik, 
ezi Jesus onegia 
bere Sakramentutik.

Ezpaledi mantenitu 
Jauna Sakramentu gontan, 
nola neike ni bizitu 
negarresko balle gontan?

Ala nola ilundurik 
triste negoke guzia, 
niondik konsolurik, 
neke-penasko bizia.

Alaere ematen dugu 
sobra kausa, guganik 
botatzeko egiten dugu, 
ain gaixtoak izanik!

Baña nola egoten da...

Baña nola egoten da 
gaixtoeki onegia? 
Nola mantenitzen da 
otsoekin axuria?

Nola gaizke ia sufritu 
Jesus gu bekatoreak? 
Nola daike detenitu? 
Dauka preso amoreak.

Gure kulpen barkatzea 
nai du, ez gaitzen kondenatu; 
gure arimen sendatzea 
nai du, gaitzen gu salbatu.

Noiz nai urrikiturik
guk konfesatzen baitugu, 
berla urrikariturik 
Jaun ona fabore dugu.

Len zena bere bizian 
biotz-bera ta amoltsua, 
da admititzeko grazian 
bekatari penatua.

Ala zute murmuratzen, 
zergatik bekatariak 
baititu bereganatzen, 
ebeki ines bazkariak.

Erraten du Jesus onak: 
Sendazale bear du 
preziso gaizki dagonak; 
ongi dagonak eztu.

Ez naiz etorri deitzea
on direnak ta sanduak,
bai gaixtoen sandutzera, 
ta billatzera galduak.

Au da Jesus dabilana 
bekatarien atzean; 
artzai ona daramana 
ardi galdua soñean.

Konbit gura len emana 
orai ere ematen du; 
atozte atozte enegana, 
kontino klamatzen du.

Atozte bekatariak, 
sendatzera nereki 
zeuren arimen zauriak; 
badut emen zereki.

Bekatuen kargeria, 
lazeria, neke-pena 
ken; ta nere bustarria 
erman arin aisa dena.

Deitzentu galtzen zirenak, 
billatzen ta itzultzentu, 
beras itzultzen direnak, 
Jesus, admititzentu.

Ezta aditu ta ezta leitu 
nior itzuli denik 
orrek duela despeitu 
beñere bereganik.

Uste dut, eskatu bazio 
sines Judas traidoreak, 
emanen ziola barkazio, 
Jesus, orren amoreak.

Lenik kulpa...

Lenik kulpa egintugunes 
ematen digu barkazio, 
gero pena zortugunes 
justizian satisfakzio.

Kulpak sobra direlaik, 
ariora zor dire penak; 
justiziak au diolaik, 
paga bez iten duenak.

Zor anditan sartu gara, 
andia da artzeko duna; 
norenganajoanengara 
pagatzekos zor duguna?

O Jesus, berorrengana 
datozi bekatariak; 
otsoek in duten lana 
pagatzen du axuriak.

Preso galdu bear zirenak 
orren kostus dire libre; 
aiek kulpak, orrek penak; 
orren kostus bizi dire.

Ofratzen da —nork estima?—
gizon bat Jangoiko dena, 
gorputza, odola ta arima, 
ta iltze pasatu zuena.

Ofratzentu bere onkiak, 
bere neke-pena erruak, 
bere llagak ta zauriak, 
eta mereximentuak.

Bere azote ta aranzeak, 
lanza, gurutze ta itzeak, 
kate, soka, ramaleak, 
pasioaren señaleak.

Fiadore pagazale
ederra Jesus dugu;
gu bagina agitz zorzale, 
ederki pagatu du.

Mai gartan du presentatzen 
Jesus onak pagamenta; 
Jangoikoak du kobratzen, 
eztaike baizik kontenta.

Gu gerok galdu bagara 
kulpa ta penengatik, 
guzietaik salbo gara, 
Jesus, bai orrengatik.

Ain ona barin bada...

Ain ona barin bada 
Jesus ona gaixtoeki, 
o zein ona bide da 
bere on onetsieki?

Aita non da, edo ama non, 
edo esposo alakorik? 
Berzendako ain on 
amante amorosorik?

Gloriarako azitzentu, 
nola errege errealki; 
sendatzen, sendotzentu, 
ta sandutzen ederki.

Onak onago itentu,
ta sanduago sanduak; 
grazia aumentatzen du, 
eta mereximentuak.

Karidadea du añaditzen 
ta esperanza fedeareki; 
ala arimak ditu azitzen 
Jesusek ezin obeki.

Humiltasun, mansotasun, 
pazienzia, penitenzia, 
indarketa, edertasun 
emanes ta dilijenzia:

Kastidade, garbitasun, 
prudenzia, zelo, konstanzia, 
baitare su ta argitasun, 
ta azkenik perseberanzia.

Orai nola bere amores 
nola ditu erretzen 
Jesus onak ta fabores 
nola ditu betetzen!

Erregalo geiegias 
nola ditu zebatzen! 
Konsolazios, alegrias 
nola ditu zoratzen!

Zerurako señaleak, 
amoresko prendak an; 
Jesus onak ta amableak 
bere onei nai eman.

Prendarik oben obena 
bereki bateratzea; 
ori da aiek nai dutena, 
bizi ala ta bukatzea:

Beretik apegatzea
Jesus onak on guzia, 
eta ala konformatzea 
daiken diña aien bizia.

Gizonari Jesus ona...

Gizonari Jesus ona 
ain guzis ematen da, 
ezi beraiki gizona 
bat bekala egiten da.

Jenio ta kondizio onak 
ain ongi apegatzentu, 
ezi berari gizonak 
guzis iduritzen du.

Obrak, itzak ta gogoa 
guzis onak ditu ia, 
zeren gizon Jangoikoa 
arren baitan bi zida.

Sinesta san Pablori, 
au berak errana da: 
Bizi naiz ni, ez ia ni, 
nitan Kristo bi zida.

Kristo da nere bizia, 
biok bat inagatik; 
iltzea da irabazia 
beraren gloriagatik.

Sines ala dela bai, 
sinesta alaber diona: 
Ala garela nonnai
gu Kristoren atxon ona.

Miragarri ezin...

Miragarri ezin daizkenak 
explika gure mieki 
egitentu ofratzen denak 
mai gartan arima oneki.

Baña sollik ez ori,
baizik on diren guziak 
on eta gaixtoeri 
dakarzki axuri biziak.

Edo gorputzaren dela, 
edo dela arimaren, 
niondik ezin daikela 
logratzen, ezpada emen.

Arima, penatan nora 
nora zu joanen zara? 
Atoz atoz sagrariora, 
nola txoria kariara.

Iltze-gisas naiz beldur 
kontues lotsaturik:
Nondik naike izan segur? 
Non izan konsolurik?

Ai bateki gau ta egun 
penaturik bizi naiz: 
Ai ene Jauna Jesus, 
salbatuko ote naiz!

Nora nora joanen naiz? 
O axuri onegia, 
orrengana eldu naiz, 
ori da nere on guzia.

Ori juez nai nukena, 
eztu bere parerik: 
Nor ote da eldu dena? 
Ori da, ta ez berzerik.

Ori juez gura bera,
emen ala altxatzen dena: 
Datorrelaik juzgatzera, 
ez nazala ni kondena.

Berze gisas izanik

Berze gisas izanik 
zerbait pena edo tristura, 
ikasazu oraidanik 
egatzen leku sandura.

Emen gure Jangoikoa 
humano gure on naies! 
Nora gizon mundukoa 
bere onaganik iges?

Munduak segi mundua 
elkar engañazalea; 
Jesus ene konsolua 
egiaz salbazalea.

On guzien iturria 
Sakramentu andigoi; 
ala ere txinurria 
non dabila loies loi?

Zergatik triste ene arima 
zaude, eta turbatzen ni? 
Ama Jesus eta estima, 
ta alegra berareki.

Naiz tristuran sarturik, 
atrako da arima gau, 
Jesusek beiraturik 
ongi nai barin banau.

Jesusek ni beiratzea 
amores biotz barnean 
dut naiago ezi sartzea 
gusto guziak batean.

O Jesus on onegia, 
pobre goni beira bez; 
sendatzeko arima heria, 
itz bat ona mintza bez.

Konsolurik ezperen...

Konsolurik ezperen 
nion izanen eztu, 
amore ones ematen, 
Jesus, orrek ezpadu.

Duda ta ignoranzietan 
peligroan uts iteko, 
Jesusen atarietan
dei ta dei, azertatzeko.

Emen argitugaizkena 
gu, da Jesus onegia:
Ni naiz —an erran zuena—
ni munduaren argia.

Da Jaun sakramentatua 
eguzki bat aldarean, 
argitzen baitu mundua 
bere zeruko bidean.

Emen estudiatu zute 
Doktore ta Aita Sanduek, 
emendik ikasi zute 
izan diren famatuek.

Doktore Aingerua bera 
emendik argiturik, 
egin ze nola lunbrera 
elizan goraturik.

Emen argitua da 
Doktora Sanda berria 
Teresa, emen eginda 
nola eguzki eden argia.

O Jesus, ene pausuak 
kida orrek ene ilunbean: 
Zer inen dut nik itsuak? 
Uts egin bidegabean.

Azertatu nik ezin;
argi berze nion ez: 
Zer dezaket nik egin? 
Argi, Jesus, argi bez.

Ilunbetan ala nola 
itsasoan iten den, 
beiratu non den farola 
nabegatzeko zuzen:

Arimaren ilunean
ori, Jesus, ene argia 
paraturik aldarean 
argitzeko ene begia.

Orri beira nago ni

Orri beira nago ni; 
orrek, Jesus, argi bez, 
ez nadien erori; 
orrek niri beira bez.

Baña nola manteni 
tentazio peligrotan, 
ezpanauka firme ni, 
Jesus, bere besotan?

Mundu gau irristabera, 
peligroak nondik nai; 
erorkor gizona bera, 
nola dezake garai?

Ez nagoke txutirik 
mundu peligros betean: 
Zer inen dut utzirik 
peligro andiren batean?

Naute etsaiek bulkatzen: 
Jesus, ez nazala utzi; 
ezpanau faboratzen,
libra ez naike neurau ni.

Neureganik etsirik
emen nago orren maipean, 
gorde nazan ertxirik 
sendoki bere katean.

Orren barak ta paloak 
naute ni konsolatzen; 
maiak eta erregaloak 
geiago seguratzen.

Barin badut nik fabore 
Jesus ona berori, 
nork izanen du podore 
garaitzeko ni orreki?

Erioaren ilunbean 
banindego sarturik, 
Jesus, orren egal-pean 
eztut gaitzen beldurrik.

Bizitzaren azkenean 
nai nautelaik galdu ni, 
orrek Jesus len lenean 
ene etsaiak gal bezki.

Orduan bai, bai orduan 
bego firme nereki; 
bereak tuen moduan 
gorde, Jesus, gorde ni.

Ez utzi galtzera ni 
ainberze kostaturik, 
ene etsaiak uz bezki 
bai betikos galdurik.

Fiaturik naut egon 
inen duela etsaieki, 
ala nola Faraon
ta bere jendeareki.

Triunfante ala izanik 
orren ona ta biktoriak, 
betiro kantatu nik
orri eskerrak, orri gloriak.

Bizio zarren atratzeko

Bizio zarren atratzeko, 
Jesus, eztut mediorik, 
ta bertute azitzeko, 
ori bekalakorik.

Penitenzia nondik da, 
eta negarren ogia? 
Mai gortan ematen da, 
o axuri onegia.

Jesus, on beiraturik 
gaixto gonen amazale, 
biotza presaturik 
eldu zaida negargale.

Kastidade garbi naia 
non da, non azitzen da? 
Orra azia, orra maia, 
on eman ta amatzen da.

Eta nork beiraturik 
ain guzia garbi emen, 
ezta asiko alketurik 
bere etxea garbitzen?

Amoresko sua bada 
nola bear, nai badut, 
emen ematen ezpada, 
nion izanen eztut.

Amoresko sutan dago 
or guzia itxekirik; 
ni, naiak barin banago, 
erretzeko bizirik.

Pazienzia bada non,
non dezaket arkitu? 
Eske ta eske emen egon, 
gabe eztaike gelditu.

Beira axuri onegia

Beira axuri onegia 
trabajutan beti azia, 
on ere geldi geldia 
sufritzen gure gaizkia.

Onkiaren iturria 
orra beti idikirik, 
eman naies on guzia 
bortz kañuak beterik.

Ez in gaizki lagunei, 
zuri eginak sufri bai; 
egin ongi guziei, 
prinzipalkiro etsaiai:

Orra Jesusen ur ona 
bortz kañuek dakartena; 
edan gogotik, gizona, 
izateko Jesusena.

Edan zelo sanduena, 
ez anitz senti zeurea, 
bai ofensa Jaunarena, 
eta arimen galmendea.

Guzien len eta azken 
edan zazu humiltasuna; 
o eztakizula atzen,
baita geien bear duzuna:

On guzien zimendua 
fundatzeko sendoki, 
muralla ta tellatua, 
seguratzeko osoki.

Erakusten Jesus ona 
dago itz eta obreki, 
eztaien gora gizona 
presunzio banoeki:

Ikasa ze enegandik, 
bainaiz manso eta humila: 
Ori beroi dio andik, 
naiz dagon ixil ixila.

Jaun goikoa humildurik 
emen beiti aldarean: 
Ta arttoa goraturik 
izarretan gora aizean!

Ez naiela, Jesus, ni 
pobre ta suber izan, 
gal ez naien osoki, 
ez izanes nork eman.

Ezaundu ori eta ni, 
zer orrena, zer nerea: 
On guzia berori, 
ni malder eta gabea.

Irur itze bear

Irur itze bear iago 
jositzeko Jesuseki, 
emen sutegia dago 
egiteko suareki:

Deitzentut irur birtute 
prinzipalak nik itzeak, 
zeñen izenek baitute 
lenbiziko letrak zeak.

Karidadea duzu lena, 
konpasionea bigarren, 
kontrizioa irugarrena: 
Orra itzeak zein diran.

Ebeki arima nai dut 
josi Jesus onareki; 
biotza burriña dut, 
moldatu bez or bereki.

Nagola ia beti amatzen 
Jesus, ori emen daikenes, 
ta amorosoki penatzen 
nere kulpes ta orren penes.

Azkenean gizon zarra

Azkenean gizon zarra 
desegin ta egin berria, 
gure erremedio bakarra 
da, ta batean guzia.

Dago emen Kriadorea 
in ginduzana onak len, 
baitare Redentorea
gure on naies dago emen.

Formatzen, erreformatzen 
daki Jangoiko-gizonak, 
gure gaizkiak sendatzen, 
obetzen beraren onak.

Sartuko naiz aldarera 
bai Jangoiko Jaunagana, 
baitaki lengo lustrera 
berritzen zartu dudana.

O Jesus, ikatz beltz gau 
bere suan gori bez,
biotz zartu gaixto gau 
bere gisa berri bez.

Orrek, Jesus, enegatik 
zenbat figura artzen du! 
Zar gau nola beregatik 
giza-berritzen eztu?

Berri benaza, ta ain bere 
in benaza oraidanik, 
ez nazaken deusek ere 
berexi bereganik.

Bada gorputzaren ere...

Bada gorputzaren ere 
nai badut onik izan, 
ezpada emen, ez batere 
nion ezta nork eman.

Gorputzaren osasuna 
konbeni barin bada,
Jesus da emanen diguna, 
ezperen nior ezta.

Bere tresenak kalean 
sendatzen ukiturik, 
zenbat obeki aldarean 
berberak ofraturik?

Gaitz guziak itz bateki 
Jesus onak kentzen an: 
Emen gorputz odoleki 
on guzia nai du eman.

O Jesus gure amantea, 
nai duena egiten du; 
aski du nai izatea, 
ongi gelditzeko gu.

Imitatus nik pobrea 
nai diot emen erran: 
O Jesus ezin obea, 
nai badu, dezake eman.

Lazaros erran ziotena 
nitas emen adi bez: 
Orrek ongi nai duena 
gaizki dago; senda bez.

Jesus gure salbazale 
nola deitzen, ala da: 
On guzien emanzale 
zerutik etorri da.

Jesus bortz letra bortz prenda 
mediku onarenak ditu, 
gaizki dagonak entenda, 
nai badu guzis ongitu:

Gaitz guziak sendatzen, 
berla guzis bizkortus, 
grazias du bisitatzen, 
medizinak paratus:

Bortzgarrena ezin zeikena 
niori ere gogoratu, 
ta alaber ezin daikena 
sekulan aski estimatu:

Zein da ori? Zein ote da? 
Bera sano sendo dena 
Jesus ona heritu da, 
sendatzeko heritu zena.

Sendatzeko gure mina 
pasatu du libre zenak 
trago gura agitz samiña, 
ta sangria bortitzenak.

Beira bera heriturik 
eta penas beterik 
eta odoles ustunk, 
izan gabe kulparik.

Beira orai paraturik 
maian amorosoki, 
ala zuk beiraturik, 
senda zaiten osoki.

Jesusek heriturik
ditu sendatzen heriak, 
bere gañan arturik 
gure gaitz ta lazeriak.

Gaitz guzien da erremedio, 
ezta deusen faltarik, 
Jesus ona dela medio, 
guri guti kostarik.

Eskatzeko du manatu; 
ar zagun bere itzetik:
O Jesus, nai dugu eskatu, 
libra gaiza gaitzetik.

Emanen du...

Emanen du ez solamente 
gorputzaren osasuna, 
baitare emen presente 
gañarako bear duguna.

Ta fortuna deitzen dena 
non dezaket non arkitu? 
Nor den Jesus dakiena 
esta emendik zer mogitu.

Gaitzetatik libratzea
da fortuna amatzen dena; 
asko ondasun logratzea 
fortuna goren gorena.

Gaitzes inguraturik 
bizi gara mundu gontan: 
Non da libre lekurik 
negarresko balle gontan?

Noen arkatik usoa
arat onat zen egatu; 
andik kanpoan gaixtoa 
etzeike nion baratu.

Noen arka baño obea 
da Jesusen mai sandua; 
gorde bedi emen probea, 
nai ezpada izan galdua.

Nora naike erretiratu 
ainberze gaitzen ertean? 
O Jesus, non seguratu, 
baizik orren egalpean?

Errefujio gora gora 
emen digu imini; 
emendik ez ia niora 
ez nazala utzi ni.

Nion ez, emen baizik, 
ezta nion salbatzen; 
emen bai, zeren gaitzik 
ezta onara ellegatzen.

Eta bada deus onik, 
ori gabe nola izan?
Ezta aingeru, ez gizonik, 
ori ezpada, nork eman.

On guziak bildutu 
Jesusek dagon lekuan, 
ta bereki giltza du 
emen beti bere eskuan.

Eman naiak beti dago 
probeen konbidatzen, 
emanago ta naiago 
bere eskuak edatzen.

Guzia prestaturik

Guzia prestaturik 
guretako; gu probeak! 
Ta maia paraturik, 
emen iltzen gu goseak!

Nola seme galdu gura 
despeitus aitaganik, 
itzulizen akordura 
bai goseak emanik:

Ah! Zenbat dauden asean 
ene aita onareki, 
zerbitzuan bere etxean; 
ta goseak emen ni!

Zer inen dut? Joanen naiz 
aitagana bai arin, 
oñetan botako naiz, 
nai badida grazia egin.

Erranen dut aitari:
Aita, egin dut nik bekatu 
berorri ta Jaunari; 
barkatu niri, barkatu:

Ez naiz digno dei nazaten 
berorren seme ia ni; 
kontent naiz egin nazaten 
laneko zerbitzari.

Ori gabe gauza onik 
ezin izan, galdu bai: 
Baña orreki ni egonik 
ongi nago nolanai.

Ala nola txakurttoa

Ala nola txakurttoa 
bere jaunare maipean, 
ala nago probettoa
ni betiro orren menean.

Idiak bere jabea,
astoak bere ganbela 
ezauntzen, ta ezaungabea 
gizona izan datekela!

Jabe, nausi, jaun burua 
Jesus ona, ez permiti 
izan naien ain itsua 
munduan orreki ni.

Ezauntzen dut ene jabe 
Jesus ona, ta nai dut; 
niondik nik ori gabe 
onik batere ezpaitut.

Astoko gonen ganbela 
maigoi estimatzen dut, 
ta emen zebatzen direla 
aingeruak uste dut:

Ta erregalo erreala 
au dutelaik an zeruan, 
emen ere dabiltzala 
aingeruak inguruan.

Aiek ere mai gontatik 
Jesus dute gustatzen, 
ta duen gusto onagatik 
bere eriak txupatzen.

Aingeru ederren erdian 
astoko itsusia maiz 
jaun onaren ausardian 
maiera ellegatzen naiz.

Astoko bat izanik 
nainuke egon orreki; 
ni bota bereganik 
ez, bai lotu bereki.

Aingeruena bekala...

Aingeruena bekala 
emen nere gozandea; 
au zeruko antesala,
ta an sartzeko da bidea.

Gloria-gusto iduri bat 
senti du arima sanduak: 
Non gabiltza arat onat 
gusto billa gu galduak?

Gloria-gisa bat emen 
du sinetsis biziro 
ematen dena nor den, 
eta onetsis betiro.

Jesus dago gutartean 
gure amores beterik; 
galtzen gara bitartean 
gu, billatus berzerik.

Ene Jesus ona, nik 
mundua despeitzen dut; 
eztut nai, ori baizik, 
ori sollik aski dut.

Emen san Pedroreki 
sines erran nai dugu: 
O Jesus, berorreki 
emen ongi gaude gu.

Ongi da emen egotea 
elkarreki oraidanik: 
Ez permiti berextea 
biok elkarrenganik.

O Jesus, ilik nagola 
mundurako emen ia ni, 
ene bizitza dagola 
altxaturik orreki.

Galdeturik nitas ia, 
oh balitz sines egia 
erratea: Il ta or zida, 
ona non duen obia.

O banego mundurako 
ilik emen ta orzirik, 
ala obeki zerurako 
nindegoke bizirik.

Ala ase bete betea 
biotza nuke sines, 
nik orren borondatea, 
orrek nerea egines.

Zer ai da gizagendea...

Zer ai da gizagendea 
biotzak loia ta lurra, 
amatus banidadea, 
engañua ta gezurra?

Otsorrai ta usoa biak 
Noen arkan egon zire; 
andik gero bereziak 
ez biak itzuli zire.

Otsorraia kanpoan 
gelditu ze loiestatzen, 
gorputz ilen zeboan 
pikatzen eta bazkatzen.

Usoak nai garbi egon 
egatus onat arat, 
ezin baratus nion, 
itzulizen arkarat.

Otsor aien gisa dire, 
utzis erregalogoi, 
asko zebatzen baitire 
mundu gortan loies loi.

Ene arima, gu ez atzen; 
nola Noen arkara, 
Jesusenera goazen 
uso garren gisara.

Emen nere konsolua, 
gusto, gozo ta alegria, 
honra, amore, sosegua, 
seguranza ta on guzia.

Ori, Jesus, ia nerea

Ori, Jesus, ia nerea, 
ta ni berriz berorrena; 
lotzaki eterno gurea 
amore gau elkarrena.

Sinetsi, onetsi, adoratu 
nai dut emen ta esperatu, 
denak eman, bear dena eskatu, 
ta enegatik ori ofratu.

Jesus bego gureki, 
emantigu Jangoikoak 
on guziak oneki 
oraikoak, gerokoak.

Jesus, erdi-seguranza 
ori oraiko graziaren, 
ori beroiesperanza 
da geroko gloriaren.

Jesus zeruko bidea, 
bizitza da ta ataria;
da gure esne ta unidea, 
argia ta kidaria.

Adiskide, aide ta anaia, 
amante, esposo, aita ta ama, 
ardi, axuri eta arzaia, 
gure karga baitarama.

Abogatu, redentore 
eta juez da berbera, 
beti da gure fabore, 
salbazale biotz-bera.

Amazale oben obena 
guretako Jesus ona, 
gure amores iltzen dena, 
gure amores or dagona.

Eztu nai gure galtzea 
ainberze exzeso egines; 
nai du bai gu salbatzea 
Jesus onak, bai sines.

Jesus ona guretako

Jesus ona guretako 
beti dago brindatzen; 
eta dire berendako 
probeak deskuidatzen!

Emen tigu mostratzen 
amoresko señaleak, 
ta ala nola paratzen 
zerurako eskaleak.

Pensa emen paratu dela 
nola atari-pokalean, 
eman naies dauzkiela 
giltzak eskuzabalean.

Eman naiak probeei 
Jesus emen; bada nik 
egon nai dut dei ta dei 
emen beti iadanik.

Adi bez ta beira bez: 
Eske ta eske nago ni; 
ene Jesus, eman bez 
limosna probe goni.

Otoi, aita liberala, 
naibadit, otoi, eman 
niri, dezaken bekala, 
grazia emen ta gloria an.

Eztut, jauna, eztut utziko, 
inartaño piedadea, 
niri emateas betiko 
salbazioko baimendea.

Aski du erratea bai, 
ni guzis seguratzeko; 
itz gau baizik eztut nai, 
bide gonen pasatzeko.

Orren itza giltza da, 
idikitzeko zeruak; 
orren itza egitera 
daude tinel aingeruak.

Itz bateki kriatzea 
egin zue mundu gau; 
zer milagro salbatzea 
itz bateki arima gau.

Nai bez, Jauna, nai bez nai

Nai bez, Jauna, nai bez nai, 
pobre gau konsola bez; 
niri erranik orrek bai, 
nork dezake erran ezetz?

Esperanza ta beldur 
dut aide bietatik: 
Orrenganik naiz segur, 
ta beldur neuregatik.

Esperanza dut, zeren 
Jesus ona zerutik
ene amores jautsi zen, 
ni atratzera infernutik.

Ta zeren pasaturik 
ainberze pena lenik, 
iltzen akabaturik 
gurutzean azkenik.

Esperanza dut geiago, 
zeren ala gure amores 
errealki emen baitago, 
betetzeko gu fabores.

Ta zeren ofratzen den 
Jangoikoari egunoro, 
ta guri ere ematen den 
guk nai dugun aldioro.

Jauna, sobra igan bada 
eskergaiz gaixto nerea, 
alaere gaindu da 
orren ona ta amorea.

Ene gizon Jangoikoa, 
biktoria irabazi bez, 
garai bez ene gaixtoa 
orren onak, garai bez.

Nai du sines salbatzea 
asko modus orrek ni; 
guzia malogratzea, 
Jesus ona, ez permiti.

Kosta zaio bere odola 
ene arima bere artzea: 
O Jesus, eztakiola 
galdu bata ta berzea.

Ez nazala ni kondena, 
Jesus, andik atrarik; 
pagatu du nere pena, 
orri sobra kostarik.

Ez permiti, jartzen dena 
orren maian arturik, 
pasa dezan anitz pena 
infernuan sarturik.

Dena emen erregalatzen 
amoresko mai sanduan, 
ez an erre errabiatzen 
utzi bere iraren suan.

Esperanza berze aldera

Esperanza berze aldera 
dut Jesusen onegian, 
eramanen gozatzera 
nauela bere glorian.

Ikusi ene Jesus ona 
agerrian uste dut 
altxaturik or dagona, 
naiz merexi-ezpadut.

Emen ala apaltzen dena, 
au da goratzeko ni; 
emen ala ematen dena, 
an emateko obeki.

Prenda eman du lendanik 
bere odola ta bizia; 
emen daukat emanik 
prenda Jesus den guzia

Prenda sokak ta kateak, 
pilarea ta azoteak, 
kana gura ta aranzeak, 
lanza, guruze ta itzeak.

Memoria bat ta bilgura 
nai baduzu guziena, 
au da Sakramentu gura 
guziak biltzentuena.

Or guziak bildurik 
Jesusek ofratzentu, 
ala seguraturik 
nai dutenak uztentu.

Baitare llagen kuntzeak 
glorian dauzki glorioso, 
nola arhak ta señaleak, 
dela arimaren esposo.

Dire prendak alaber 
eta letrak firmareki 
diotenak klaro eder, 
nai nauela ni bereki.

Alaber dire eskritura 
deklaratzeko pagua 
ene zorren eman gura, 
niri emateko zerua.

Dago Jesus an ta emen

Dago Jesus an ta emen 
paraturik fiadore 
ene partes ematen 
pagamenda ene fabore.

Justizia pagaturik,
bego ia, ene Jesus ona, 
sentenzia borraturik, 
ene kontra len zegona.

Orren kostus ea orai
biz sentenzia ene fabore, 
agertus duela bai 
amore adiña podore.

Salbo naiz, nago segur, 
Jesus, orrek nai badu: 
Nai ote du naiz beldur? 
Nai du, Jauna, bai nai du.

Dire gaizki naukatenak 
sollik neure bekatuak; 
andik dire nere penak, 
orrenganik konsoluak.

Orren odol preziosoa, 
ta bere amaren esnea, 
ta kontrizio amorosoa 
erremedio biz enea.

Semearen ta amaren 
oñetan paraturik 
egon nai dut, penaran 
zithara nik arturik.

Nai dut egon bitartean 
soñatzen ta kantatzen, 
ala bieki batean 
ene gaitza sendatzen.

Zithara amoresko pena, 
negarra nere soñua, 
konfesio bekatuena 
izanen da ene kantua.

Nago agitz penaturik

Nago agitz penaturik 
gaizki egines, o Jesus, 
il negarres urturik 
nai dut amoresko sus.

Begiak ia goratzea 
zerura eztut merexi; 
ain guti orrek beiratzea 
begi oneki ia niri.

Alaere galdurik
naiz ni nagon itsuki, 
Jesus urrikaldurik 
beira bez amoltsuki.

Ene arimak du senti 
ez nauela botatzen 
bereganik, baizik ni 
beregana tiratzen.

Non da alako anaiarik, 
non esposo alakorik, 
non aitarik ta amarik, 
ori bekalakorik?

Nere gaixto geiegias 
nago ni emen penatzen, 
baña orren on onegias 
naiz bateo gozatzen.

Konfesatzen dut egia: 
Delarik gaixtoareki 
Jesus ain on onegia, 
zerik bide da onareki!

Esperanzaren gozoa

Esperanzaren gozoa 
gozatzen dut nik emen; 
emen dena ain gustosoa, 
gero zerizanen den!

Emen, ene Jesus ona, 
nai dut egon orreki,
ezi orreki emen dagona, 
ongi dago ta ederki.

Au izanen da munduan 
ene gloria emen daikena: 
Or Sakramentu sanduan 
egon beira altxatzen dena.

Arat onat mundukoak 
nora nauten dabiltzala, 
emen preso ni naukala 
ene gizon Jangoikoak.

Barin bada graziarik, 
barin bada fruiturik, 
barin bada gloriarik, 
emen dago bildurik.

Zeruko ta lurrekoak 
bear gara konformatu 
nola etxe batekoak, 
ta Jesus jauna amatu:

An agerri glorioso 
ikusis ta gozatus, 
emen estali amoroso 
sinetsis ta maitatus:

An dagona gloriastatzen 
ango jende doatsuak, 
emen berriz graziastatzen 
ta aberasten beartsuak.

Guzien errege orai 
emen ala altxaturik, 
Jesus ona ez nuke nai 
utzi nik atzendurik.

Jesus ona, zereki 
dezoket pagatu nik 
egon naia nereki,
ori nor den xakinik?

Errege goren gorena

Errege goren gorena 
Jesus ala gureki! 
Ene ditxarik obena 
emen erregereki.

Naiz ezpalitz zerurik, 
naiz ezpalitz gloriarik, 
naiz ez ere infernurik, 
naiz baterez penarik:

Aski da Jesus nor den, 
nola ni amatzen nauen, 
enegatik nola il den, 
zenbat pasatu duen:

Ta guzien azkenean 
aski da emen egotea 
akzidente goien pean, 
ta bera niri ematea:

Amatzeko Jesus nik 
biotz ta arima guzias 
erre ta deseginik 
amoresko su bizias.

Jesus bada amatzen dut 
sintasun guziareki, 
Jesus respiratzen dut
ene anhelo ta antsiareki.

Amatzen dut iago bai 
ezi munduko gustoak, 
ezi estima ta andinai, 
ezi amore ta gozoak:

Iago ezi nai den guzia, 
ezi ondasun mundukoak, 
ezi osasun ta bizia, 
ezi dono zerukoak.

Nai dut afektoareki 
biotz guzia enpleatus, 
nai dut efektoareki 
obras eta trabajus:

Nai dut perfektoareki 
naiz trabaju pasatus, 
amoresko suareki 
bizi gau akabatus.

Amatzen dut, eta fiñak 
amatzeko tut antsiak, 
anbat nola serafiñak, 
nola bere ama onetsiak.

Amatzen, ta dut plazer 
ama dezaten zeruan 
an direnek, ta alaber 
on direnek desterruan.

Amatzen, ta dut pena 
ezpaitute askok amatzen 
ain amable amante dena 
Jesus ona, ta estimatzen.

Nola daike ama dezaten 
jauna ezauntzen ezpadute? 
Argi bezki ezaundezaten, 
orreki amatuko dute.

O ezaumentugabeak! 
O Jesus zerko argia! 
Argi beitez ilunbeak, 
ikus orren onegia.

Amatzen dut

Amatzen dut nainukela 
ama dezaten guziek, 
goiti beiti nonnai dela, 
Jesus ilek ta biziek.

Nainuzke biotzak bildu 
or guziak mal sanduan, 
guziak erre pispil du 
orren amoresko suan.

Erre ta pispil bedi 
ene biotza bentzait, 
ala konsola bedi 
pasatuas nolapait.

Jesus, orrek lendanik 
amatu nau beti ni:
Eztut len ta ez gero nik 
aski amatu berori.

Ez gara bada bardin 
ori, Jesus, eta ni: 
Deusez ni, ta deus ezin; 
on guzia berori.

Erregek du konbidatu 
bere tratura probea; 
probeak ezin ukatu 
tratu gau ezin obea.

Bego eginik elkarreki, 
o Jesus, tratu gurea: 
Ori nereki, ni orreki, 
ni orrena, ori nerea.

Nik estimatzen badut 
errege etxola apalean, 
gero ikusi uste dut 
bere korte errealean.

Ordañak itzultzen ditu 
Jesus onak nobleki, 
ofensak pagatzen ditu 
gaizki-eginak oneki.

Ongi nautenak nai ditu 
beras pagatu obeki; 
an zeruan inen ditu 
jaun errege bereki.

Baña arara baño len 
ederki pagatzen du: 
Batendako, naiz emen, 
eun iago ematen du.

Ones on apostu egin 
nai batek orreki orai, 
millendako bat ezin; 
orren ona nork garai?

Iten badut zerbait on 
nik orren amoretan, 
ordañak milla millon 
tut ene faboretan.

Amatzeko Jesus nik

Naiz ezpalitz protxurik, 
nik bear dut onetsitu; 
naiz ezpalitz dañurik, 
eztut bear ofenditu:

Alaere amatu nau
len ta gero ni sines, 
ondasunes bete nau, 
ene anbres sobra ines.

Alaere amatu eztut 
aski beñere Jesus, 
atzendu bai, ta egintut 
beti ofensak sobra itsus.

Ene ofensak kastigatu 
orrek onki berrieki; 
ebek kontra nik pagatu 
tut ofensa indignoeki.

Pena erruak merexi 
nik, eta zer dida eman? 
Faboratus ederki 
gora nai nau eraman.

Jesusek merexi eztu 
guk ofendi dezagun, 
egiaz merexi du 
guzis ama dezagun:

Kontra egin ta iten dugu, 
guzia bai kontra guk, 
sobra ofenditzen dugu 
bai amorearen truk.

Bear bai, eta ez amatzen; 
ez bear, eta ofenditzen! 
Jauna, nola toleratzen, 
nola gaitu gu sufritzen?

Ia bada, Jesus nerea, 
garaitu du ene gaizkia 
ones; bada ene amorea 
ar bez, ta naizen guzia.

Nauka ia garaiturik, 
berorrena da biktoria; 
nauka ia errenditurik, 
biz orrena nere gloria.

Ea kendu ene miseriak, 
firma ni karidadean; 
nik orren miserikordiak 
kantatu eternidadean.

Bizi bear dut guzis

Bizi bear dut guzis 
berze gisas iadanik 
kondizio zarrak utzis, 
gizon berria izanik.

Ez naiela izan malder 
ia bada ni, ene Jesus; 
in benaza sandu eden 
sakramentuaren sus.

Ikatza goriturik
brasa eden itzultzen da; 
or arima suturik 
sanda eden egiten da.

Ez naiela bizi ni,
ori nibaitan baizik, 
eztaien emen aurki 
orren kontra den gaitzik.

Ori biz ene sukar 
erre nazana guzia, 
ama gaitzen beti elkar, 
ori biz ene bizia.

On nai du nere azitzea 
zeruko bizitzara; 
arrazio da bizitzea 
emen ango gisara.

Pakto ebek elkarreki

Niri gizon Jangoikoa 
komunikatzen da emen, 
beraren jenio gozoa 
progatzen da nola den.

Zein ona den Jangoikoa 
ezpaze ageri osoki, 
on Jesus amorosoa 
dago agertzen klaroki.

Maiz tratatus onareki, 
nornai ontzen omen da; 
ez ontzekos Jesuseki, 
erremediorik ezta.

Ez ona, gaixtoa naiz, 
ona bai da Jesus ona; 
tratatus oneki maiz, 
ondu bedi orren gizona.

Pakto-ebek, Jauna, nik 
nai inzkigun elkarreki, 
firma bezki oraidanik 
orrek bere firmareki.

            1

Lena biz, orrena ni 
garela, ta ori nerea, 
firme dagola beti 
elkarrengo amorea.

Nere Jaunak nai duena, 
nautela nik ere bai; 
berorrek nai eztuena, 
nik ere eztutela nai.

            2

Bigarrena, obra nereak, 
itzak ta pensamentuak, 
afektoak ta amoreak,
ats, pausu, mogimentuak,

andi, txipi, dena dela 
bizitzean eta iltzean, 
guziak izan daitzela 
orren gloria ta amorean.

            3

Irugarrena, deituak 
on nereak graziareki 
doazela beti unituak 
Jesus onaren oneki.

            4

Laurgarrena, eman dakiola 
gloria plazer al guzia 
bakotxean, ala nola 
emanes nere bizia.

            5

Borzgarrena, nai dutela 
ongi-eginas desegin; 
gaizki-egina nonai dela, 
ezpaize bear egin.

            6

Seigarrena, nai dutela 
aldioro aprobatu 
ongi-egina nonai dela, 
ta ene partes oni ofratu.

            7

Zazpigarrena, zenbat 
golpe ematen pulsoak, 
nautela diren anbat 
afekto amorosoak:

Direla atsaldi guziak 
ala nola arimaren 
anheloak eta antsiak 
naies Jesus onaren.

            8

Zorzigarrena, orrendako 
bizi naiela, banaiz 
bizi, ta berorrendako 
il naiela, iltzen banaiz:

Ta ala bizi, nola iltzean 
berorrena ni naizela, 
ta batean ta berzean 
ene Jauna honra daiela.

            9

Bedratziganena, nik 
nitas etsirik nautela 
konfesatu, gauza onik 
nereganik eztutela.

Gaixto dena eneganik 
sollik ori datorrela: 
On guzia orrenganik 
izan, eta izanen dela.

Ta salbatzen banaiz ni, 
orren grazias ori dela: 
Galtzen banitz, kontra ori 
neure kulpas litzakela.

Baña neure kulpak ez
ez dezala, otoi, garai: 
Orren onak garai bez, 
grazia egines, grazia, bai.

            10

Amargarrena, noiz ni 
juiziora deitzen nauen, 
ez bakarrik ez utzi, 
betikos galez naien.

Galtzeas etsiturik 
nago ni neregatik, 
nego kondenaturik 
ezpalitz orrengatik.

Infernutik ni lenago 
libratu nau graziareki; 
erorzeko berriz nago, 
ezpanauka ni bereki.

Berori ta ni batean 
goazela juntaturik, 
nerees kontu ematean, 
orrenak kontaturik.

Ori fiadore biz,
Jesus, eta pagadore; 
ene kontra kulpa anitz; 
orren onak biz fabore.

Orren mereximentuak 
ene falta supli bez; 
orrek in ta pasatuak 
ene partes kunpli bez.

Ene Jesus, azkenean 
orren kasos salbo ni, 
zeren ezi orren menean 
Jangoikoak du imini.

O Jauna, emen ezpada, 
nion ez salbaziorik, 
zeren nior ere ezta 
ori bekalakorik.

Ezta glorian dagonik, 
ezpada orren amorez, 
ori gabe gauza onik 
ezta nion, nion ez.

Orren kasos, Jesus ona, 
nik ere esperatzen dut, 
zeren ezi emen dagona 
ango errege ezauntzen dut.

Bitartaño den lekuan
ori, nik emen humil 
utzirik orren eskuan
nai dut bizi, nai dut il. (Amen).

Orrek didan amorean

Orrek didan amorean 
nago, ni fiaturik,
ez nauela ez ondorean 
utziko ni galdurik.

Ene amores sobra bai 
egin du ta pasatu; 
zenbait nik emen orai 
nai dut errepasatu.

Ene amores jautsi ze 
berorren majestadea 
lurrera, ta jaintsi ze 
gure zamarra probea.

Birjinaren sabelean 
in ze gizon Jangoikoa, 
ta Belengo portalean 
aur jaio ze txipittoa.

Egon ze paxaturik 
bere amaren besoetan, 
baitare paraturik 
ganbelaren agotzetan.

Ene anbres alaber 
kanibetas ala nola 
axuriak goiz eder 
ematen du bere odola.

Andik fite persegitus 
Herodesek il naies, 
Jesus ona anitz sufritus 
Ejiptora joan ze iges.

Izanik persegitua 
erregeren su erruan, 
bizitu zen aurzutua 
pensa nola desterruan.

Gauza guzien jabea 
ala desterraturik, 
egon ze nola probea 
guzian bearturik!

Nazaretha itzulirik
bere amaren konpañian, 
altxaturik ta ixilik 
egon ze denbora andian.

Estalis majestadea
zen Jangoiko jaunarena 
agertus humildadea, 
erremedio gizonena.

Orazio ta penitenzia 
zenbat an guregatik! 
O Jaunaren pazienzia! 
Onak gaixtoengatik!

Denbora ellegaturik

Denbora ellegaturik, 
atra ze eguzki berrina 
zerutik agerturik,
Jesus andik etorria.

Iluntasunak argitu, 
bideak tu erakusten, 
gaitz guziak kenzen ditu 
ta on guziak ematen.

Jangoiko jaunaren ona 
guretako nola den, 
progu Jangoiko gizona 
Jesus ona dugu emen.

Obra on ta milagroak 
egitea anitz bada, 
baña trabaju alakoak 
pasatzea iago da.

Zergatik, Jesus, pasatu 
ainberze orrek zergatik? 
Sobra den ona, ta amatu 
sobra duen, orgatik.

Baña amatuek amatu 
bearrean, kontra egin; 
nai zute ori akabatu, 
naiz berak bai desegin.

Nola tzakurra eror dena 
jokatzen ozkatzera 
bere jabe jautsi dena 
butzutik atratzera.

Lenbiz galzale galduak 
alzindu zire juduak, 
beren ustes bai sanduak, 
baña egiaz deabruak.

Judaseki tratu inzute 
ogei ta amar dirutan; 
merke Jauna ikusten dute 
berla beren eskutan.

Traidoreak apareki 
Jesus entregaturik, 
berla kate sokaeki 
daramate loturik.

Ala presentaturik 
Anasi Jaun onegia, 
beira ia golpaturik 
bofetadas aurpegia.

Orduraño egondu ze 
Jaun ona ixil ixila, 
orduan mintzatu ze 
bearres humil humila:

Gaizki mintzatu banaiz, 
erran zadazu zertan; 
ezperen, zergatik naiz 
heritua gis ortan?

Nior fabore an etze, 
naiz egia ezaundurik; 
Jaun ona gelditu ze 
aurpegia ubeldurik.

Kaifasen etxera

Andik Kaifasen etxera 
damate gisa berean, 
non bildurik batzarrera 
zeuden guziak batean.

Zego Jesus onegia 
erdian paraturik,
an ala nola axuria 
otsos inguraturik.

Odios aiek beterik 
inbidia ta iraren sus 
etzute nai berzerik 
baizik il gure Jesus.

Zer kulpa du axuriak 
onen ilarazteko? 
Bai otsoen gosetiak 
nai du zatikatzeko.

Aiek andik ta emendik 
dabiltza afanaturik, 
al baleike niondik 
arrapatu punturik.

Eguzkiaren argian 
nola ez ilundurarik, 
ala Jesus onegian 
ezta kulpa motarik.

Ezta pasatzen egia
an, guzia da gezurra; 
nork an Jaunaren begia 
atenditzen, nork beldurra?

An onaren kontra dire 
guziak, nior fabore; 
alaere nola ai dire 
eman naiak on kolore!

Engañatzeko mundua, 
zein testigo, nolakoak, 
billatzea da modua,
au da, beren gisakoak.

Ebek aien alderat 
asko gezur eginik, 
ezin konpon zuen bat 
egiaren urrinik.

Preso Jauna zego humil, 
sereno, modesto, grabe; 
baize ageri, naiz ixil, 
zela sandu kulpagabe.

Kaifasek, ira andi bat 
arturik, badio emen: 
Eztuk aditzen zenbat 
ire kontra erraten den?

Ixil Jesus; ark orgatik: 
Ea, diat manatzen 
erranzaken Jaunagatik, 
Kristo Jesus i aizen.

Emen Jesus onegia 
mintzatzen da bereala: 
Ala da sines egia, 
berorrek erran bekala:

Ta ala preso daukatena 
orai guziak erdian, 
dela gero etorko dena 
majestade gora andian.

Kaifasek dio ontarat, 
kapa zarrastaturik: 
Erran du blasfemia bat; 
ona, zeurek aiturik:

Testigo iago zertako? 
Zuei zer zaize iduri? 
Erran zute aiek ontako: 
Iltzea du merexi.

Eutxi berla ango jendeak 
aurpegira lixtukatzen, 
atratzen buruko illeak, 
andik ta emendik golpatzen.

Gero burla iago ezin, 
begiak bendaturik, 
golpe eman ta galdegin: 
Erran zak, nork eman dik?

Nork alako festarik 
alako Jaunari aditu? 
Poderoso delarik, 
Jesus, nola du sufritu?

Gau garren gañarakoan 
zenbat pena-neketan 
egon zen kalabozoan, 
nork pensa ta nork erran?

Gau gura pasaturik

Gau gura pasaturik, 
urbilen orzilarean 
daramate loturik
Jaun ona gisa berean.

Jendetzea bildurik, 
daramate Jesus ala 
armas inguraturik 
ladron andi bat bekala.

O gizonen uts gaixtoa, 
tratatzen nola ladrona 
gure gizon Jangoikoa, 
gure Jangoiko gizona!

Ain daukate gaixtotako, 
ezi juezak galdetzea 
artzen dute puntutako, 
berla naies eriotzea.

Galdeturik alaere, 
klaroki ezauntzen du: 
Ezta kulparik batere 
ontan, deklaratzen du.

Ezin errekabatus 
Pilatosek aieki, 
Herodesgana Jesus 
bialtzen du bereki.

Asten dire emen berriz 
kulpatzen salbazalea 
porfiaz, nola baliz 
munduaren galzalea.

Jesus onak itzik gabe 
guziak garaiturik,
ta mostratus ala grabe, 
Herodes arriturik.

Emen Jesus on garbiak 
urde garren alderat 
eztu goratu begiak, 
ezta ere atra itz bat.

Ark ere eztu juzgatzen
Jesus gaixto gaizkiegille, 
solamente du tratatzen 
ero-gisa ta irrigille.

Manta txuri bat paratu 
ta arrapaturik erdian, 
irris an zute jokatu 
ero-gisa burla andian.

Ero-gisa Jesus ona 
emen ala idukitzen, 
goiti zeruan dagona 
kerubinen argitzen!

Alako gala berrian

Alako gala berrian 
Jesus ona itzultzen da, 
ia famaturik errian 
jendeketa biltzen da.

Atra bedi ikustera, 
non juez unibersala 
an batetik berzera 
damaten reo bezala.

Jaun ona bere menean 
juezak ikusirik,
len errana ta azkenean 
dio, eztela kausarik.

Libratu naies presoa, 
gogoratu zekio zena 
biramona aien bazkoa, 
libratzeko nai zutena.

Au nai zezaten obeki, 
ladron gaixto bat arras 
eman zue autara oneki, 
deitzen zena Barrabas.

Oiu iten du bai orgatik: 
Libre bear da bat beras; 
zein nai duzie bietatik, 
Jesus edo Barrabas?

Aiek emanak direla 
gaitzera guzis arras, 
oius diote nautela,
ez au, baizik Barrabas.

O biotzen gaitz gaixtoa 
noraño daiken ellega! 
Utzi beren Jangoikoa, 
kontra denai ala apega!

Zenbat aldis bere ariora 
ala erran dut obreki; 
eztu bada, ene juiziora, 
orrek ala merexi!

Pilatosek etsirik

Pilatosek etsirik 
etzuzkela beratu,
zue daiken gaizkirik 
gaixtoena pensatu.

Pensatu zue bereki: 
Ederki azotatu dela 
kontent ikusteareki, 
or baratuko zirela.

Alaber barin badu 
onek bekatu zerbait, 
ala pagatuko du, 
zion, dena nolapait.

Uts egin Pilatosek, 
nondik nai beiraturik; 
ta pagatu Jesusek 
naiz ez merexiturik.

Zer espera aienganik, 
zeñek beren temareki 
ia satanasi emanik, 
pakto zuten berareki?

Preso goi bada nork duda, 
ona dela ta onegia? 
Begira berez eldu da, 
ain klaro da nola argia.

Bada aurkitzen eztiola 
kausarik, orrek erran; 
pena andigoi beras nola 
juez batek nai dio eman?

Baña kulpak gizonenak 
izanik, galdus elkar; 
Jesus ona, baña penak 
guziak orren bizkar!

Prebenitzen berdugoak 
dire ia sei gizatzar, 
gorputzak eta gogoak 
sendo, kruel eta azkar.

Jaun ona biluxirik 
aien erdian humil, 
nautenera utzirik, 
nola axuri bat ixil!

Bortz milla ta iago azote 
beren indar guzieki 
Jaunari ematentiote, 
aldiskatus elkarreki.

Nola zuten zatikatu,
nola zuten desegin, 
ustu odoles eta urratu, 
nola pensa, nork xakin?

Gure kulpa anitz ta andien 
pena berak arturik, 
lastima geldi dadien 
ain guzis urraturik!

Alaere, naiz ezin 
dagoken oñen gañean, 
eztu arkitu nork egin 
lagunzale txutitzean.

Korona zagun

Pena gonen atzetik 
eztute uzten ala ez; 
pasatu bai gaitzetik 
gaitzagora, daikenez.

Diote elkarri saionek: 
Au errege egin zagun, 
erreinatu nai du onek, 
ea, korona zagun.

Forjatus aranzeeki 
uztai bat ala inguruan, 
bere punta tzorrotzeki 
frinkatzen dute buruan.

Trono-gisara da alkia, 
zetro-gisa kana bat, 
soñetako estalkia 
purpurasko zatar bat.

Ala eginik, aiendako 
an ze festa irrigarria; 
baña serafinendako 
ikusteko arrigarria.

Ellegatus bat banaka 
guziak gaixtakerian, 
bera adoratzeko ñaka 
iten dute burlerian.

Belaun bat inklinatus 
kortesias bai segur, 
badoaz salutatus: 
Juduen errege agur.

Bitarteo gozoago 
egiteko festa andia, 
zeñek baño zeñek iago 
egines gaixtakeria.

Batak listukaldi bat 
aurpegira botatzen, 
berzeak zaflada bat 
matelean ematen.

Guzienek kana artzen dute 
zeukana bere eskuan, 
arreki golpatzen dute 
Jesus ona buruan.

Aingeruak nola nola 
bide zeude arriturik, 
beiratus Jauna zegola 
ala irris jokaturik!

Etzute lizenziarik 
errege mendekatzeko; 
non ze pazienziarik, 
ezperen, ala ikusteko?

Nola orrek, dena izanik, 
Jesus, zue sufritu? 
Pazienzia orrenganik 
nainuke nik aurkitu.

Jesus, alke dakidala 
ni beñere kejatzeas, 
oroiturik orren ala 
alakoak pasatzeas.

«Ecce homo»

Pilatosek bidezue
ala ikusis urrikari, 
ezi kausatu uste zue 
ala agertus jendeari.

Jesus bada agertu zue 
ain aldaturik itxura, 
ezi bear izan zue 
erran: Ona gizon gura.

Aitak beiratus semea 
alakoa, dio zer?
Au da ene seme maitea, 
zeintas nik duten plazer.

Bere ama birjinak bada, 
ikusis alako itxura, 
sentitu zue estokada 
Simeonek erran gura.

Kongojak arimaraño 
mortalak sentiturik, 
nola etzen il oraño 
biotz gura ilundurik!

Gure amores, ene arima, 
ala Jesus beira zagun, 
izan zogun bai lastima, 
ilartaño estima zagun.

Baña aiek dutelaik an 
Jesus ala beiratu, 
lastimatu dire agian? 
Ez, baizik iago iratu.

Nai dute lan bein asia 
bukatu arras, ala nola 
otsoek jan axuria, 
txastatus geros odola.

Au da klamatzen dutena: 
Ken ordik on, kenbez. 
Au repetitzen dutena: 
Kenbez, kruzifika bez.

Dio ark, dakusalarik 
guzia nola dagon:
Nik eztakit kausarik, 
or ar zaze ta or konpon.

Ona ni informaturik 
emen zeuren alzinean; 
eztaukat progaturik
den kulparik txipienean.

Ezeta Herodesek ere, 
ezi zeurek ermanik, 
eztio aurkitu batere 
kulpa, bentzait andirik.

Aiek dute alegatzen: 
Gure leges il bear da, 
zeren Jangoikoaren 
seme beroi eginda.

Dauzki erriak nasituak, 
errege naies izan; 
Zesari ere trebutuak 
ez ditio nai eman.

Pilatos arriturik 
sartu ze sollik barnera, 
Jesus bereki arturik 
egias informatzera.

Ote daiken Jangoikoa, 
dudan, dio galdetzen, 
nor den eta nongoa, 
ta nola preso utzi den.

Errege barin bazara, 
nola etzara defendatu? 
Edo, dio, nola zara 
niri zeuroi entregatu?

Ezta zuen mundukoa 
erregetasun nerea, 
bai, dio, goragokoa 
da nik duten podorea.

Etzinduke ez eskurik 
ene gain zuk, emanik 
ezpalitz au zerutik 
Jangoiko jaunaganik.

Orduan Pilatosek: 
Beras zara errege zu? 
Berla ontara Jesusek: 
Ala zuk erran duzu.

Baña errege da sines

O Jesus, galdetu daike 
errege ori den beras, 
zeren ezi ezaun eztaike 
tratamentu-maneras.

Baña errege da sines 
ta errege goren gorena, 
naiz daukaten ala ines 
tratamentu den txarrena.

Errege da, ta ezauntzeko 
ori, dire señaleak, 
bai zeruko ta lurreko 
miragarri admirableak.

Zetrotako kana bat 
eman dio jende itsuak; 
ta orrek orreki oroat 
dezazke doma infernuak.

Nai dut iago ene fabore 
Jesus bere kanareki, 
ezi erregeen podore 
guzia bere armaeki.

Potestade dibinoa
orren zetro da propia, 
zeñeki zena apalttoa 
egiten du errege andia.

Ori aranzes ta dolores 
koronatu da munduan; 
orrek glorias eta honores 
koronatzentu zeruan.

Beira beira Salomon 
dibinoa, eta nolako 
korona paratu dion 
ugazamak honratako.

Alaere Jesus ona 
eder iduritzen du, 
bere amoreak korona 
au ere eder iten du.

Apatzentut arantzeak 
ene Jesus onarenak, 
ala nola señaleak 
amore didanarenak.

Baña purpura zatarrak 
zer du adiarazi nai? 
O amoresko negarrak, 
zuen bear naiz orai.

Aixtean manto txuria, 
orai berriz du gorria; 
ona zeruko axuria 
ene amores etorria.

Txuria da ta gorria,
au da, ederra ta amantea, 
arimen maitagarria, 
esposo ona ta maitea.

Gure arimen amoreak 
nolako estadora du! 
Apenas ama bereak 
idurias ezaundu!

Gloriako errege dagola 
berau nork erranen du? 
Jangoikoak au diola, 
elizak klamatzen du.

Au nik sinesten dutela 
Martareki diot nik, 
Jesu Kristo bera dela 
gure mundura emanik.

Ori da seme propia 
Jangoiko biziarena, 
mundugontara etorria 
Jangoiko ta gizon dena.

Zeruko ori ta lurreko 
jaun errege da batean, 
goiti beiti manatzeko 
podore bete betean.

Goiti an honratzen dute 
aingeruek bai sines, 
beiti deshonratzen dute 
txarrek emen burla ines.

Naiz humil egonagatik, 
nai dut nik aingerueki, 
ta ori delaik enegatik, 
obligazio iagoreki.

Emen adoratzen dut 
gorputz eta arimareki, 
an gero esperatzen dut 
adoratu bai obeki.

Apatzen dut kana gura 
orren esku errealean, 
inklina nere burura 
bakearen señalean.

Ta Moisesek barareki 
nola atra libre jendea, 
orrek, Jesus, kanareki 
segura niri bidea.

Apatzentut aranzeak 
arimaren heritzeko: 
Ojala balire itzeak 
Jesuseki jositzeko.

Orebgo malda nereak 
biz, ni sutan egoteko; 
biz ordik nere loreak 
glorian ni koronatzeko.

Purpura adoratzen dut 
iago odoles gorritua; 
errege admiratzen dut 
ene amores heritua.

Bere mantoaren pean, 
Jesus ona, gorde ni; 
orren onaren menean 
guzia dut imini.

Ori ene gorde-lekua 
daukat oraiko bidean; 
ori beroi deskansua, 
Jesus, eternidadean.

Emen orren konturako 
altxa nere bekatuak, 
agertu nere onerako 
orren mereximentuak.

Ala ni libra nadien
justiziaran iratik, 
Jesus, eta atra nadien
salbo orren onagatik. (Amen).

Pilatos lotsaturik

Pilatosek nolapait 
ezaundus Jesusen ona, 
artzen du medio zenbait 
libertatzeko gizona.

Azkenik agertzen du 
Jesus ia itxuragabea 
lastimas ta erraten du: 
Ona zuen erregea.

Aiek beti ira bortitz, 
lastimarik beñerez, 
klamatzen dute berriz: 
Kenbez, gruzifika bez.

Dio ez naies disgustatu, 
il ere ez, sinesten dut: 
Errege kruzifikatu? 
Zuen errege ilen dut?

Aiek iras beterik 
goratzeunte klamorea: 
Guk eztugu erregerik, 
baizik enperadorea.

Ori ezta adiskide arrena, 
au nai badu libre utzi; 
ezi errege iten dena, 
arren kontra da bizi.

Pilatos lotsaturik,
juez txar ta kobardea, 
dago destinaturik 
galtzera zuzenbidea.

Jangoikoas guti ajola, 
anitz ajola munduas: 
Nola daike admira, nola, 
gero guzia galduas?

Kunplimentu bai itxuras, 
eskuak garbitzentu 
alzinera ekar den uras, 
ta itz gebek erratentu:

Justo gonen odolaren 
kausan garbi libre nago; 
orra zuen arimaren 
karguan utzirik dago.

Aiek emen, beira nola 
arras itsuak diran: 
Biz, diote, onen odola 
gure gain ta gureen.

Juez gaixtoak orduan 
eman zue eskatu zena, 
sentenzia gura munduan 
eman daiken gaixtoena.

Obediente Jesus ona 
errenditu ze guzia, 
zeren Judako leona 
itzulizen axuria.

Gure amores du admititu 
bizitzaren ematea, 
ala du guzis kunplitu 
Aitaren borondatea.

Ni naiz, erranes, lurrean 
bota guziak lentxago, 
nai baluke orai berean 
lezazke bota aratago.

Jesus ona utzi da orai, 
txarrek artu potestade, 
egiteko nolanai 
berareki anitz maldade.

Bere soñean gurutze gura

Artzen du bere soñean 
gurutze gura ain pizua, 
ta darama arren gañean 
gure kulpen pizu errua.

Darama preso onegiak 
ezin ines biderik; 
an etsai ditu guziak, 
nior adiskiderik.

Ez odol, ez indarrik 
eztuela ia kasi, 
lastima ta negarrik 
niork an ez ikasi.

Erdi ilik, ta aiek tiratus 
erori, ta ezin jaiki; 
jaikiarazten meatxatus 
golpeka molde gaizki.

Ia guzis akaiturik 
eta atsa goraturik 
eta il-kolore arturik, 
ezin eman pausurik.

Beldurtu zire etzeikela 
ellega kargaran pean, 
eta il ere bazeikela, 
nola etzuten nai, bidean.

Gizon bat alokatzea 
inzute, ez biotzetik, 
erman zezan guruzea 
bai Jesusen atzetik.

Zirenetar ditxosoa, 
alibiatu baituzu 
Jesus on amorosoa, 
alokairu ona duzu.

Zirenetarra nik ere 
nai dut izan biotzean, 
pena amorosos berere 
segi Jesusen atzean.

Beronika

Beronika deitzen dena, 
firme Jesusen fedean, 
da animosa agertu zena 
an doloresko bidean.

Beiraturik izerdia
Jaun onaren aurpegian, 
izan zuen ausardia 
pasatzeko armen erdian.

Humilki txukatu zion 
oial bates aurpegia, 
artan Jaunak utzi zion 
inpreso bere iduria.

Berze batzuk beiratus 
Jesus ala penatzen, 
segi ezin baratus 
negarres lamentatzen.

Ebei estimaturik
Jaun ona mintzatu zen, 
kulpes lastimaturik 
erakutsis penatzen:

Jerusalendarrak, pena 
ez ainberze enegatik, 
zeurengatik bear dena 
iago da ta humeengatik:

Zeren ezi zur ezean 
au iten barin bada, 
pensa sines, earrean 
zer eginen bide da?

Ama obena

Amak bada, ama obenak 
seme obena ikusirik, 
zer antsiak ta zer penak! 
nola zegon bizirik!

Zego ia bukatu urran: 
Bere biotzeko miña 
ezin pensa, ezin erran 
niork ere zen adiña.

Semeak gisa berean 
beiratzeas ama gura 
ain penaren ondarean, 
zer tristura ta amargura!

Negarra egiten begiak, 
biotzak mintzatu zire, 
mia ixilik, eta biak 
elkar entendatu zire.

Kalbariora

Kalbariora ia iganik, 
beira ia beira lekua, 
non duen aienganik 
Jesus onak deskansua.

Etziteko egerdian, 
iten diote goatzea, 
errepausa neke andian 
ar dezan an, gurutzea.

Erran dute etzin daiela 
zur gartan edaturik, 
ta ala reposa daiela 
ongiseguraturik.

Josirik an itzeeki, 
irur edo laur diran, 
gora airean zurareki, 
dilindan ala il daien.

Bi ladron bi saiestsetan 
paratu; ori zertako? 
Ezaundaien guzietan 
au gaixtoena, ortako.

Irur ordus agonian 
Jesusek iraun duzue; 
ain exzeso geiegian 
gugatik pagatu zue.

Zure amores ikusazu 
zur gartan salbazalea; 
ikusazu ta ikasazu 
amatzen amazalea.

Jesus onak gure amores 
ainberze pasaturik! 
Nola paga, naiz dolores 
gu guziok urturik?

Zazpi itzak

Ikusagun ta ikasagun 
doktrina ematen diguna, 
azken atsetan aizagun 
zazpi itztan erran diguna.

            1

Etsaien fabore lena: 
Otoi, ene Aita, barkatu 
ebei gaizki egin dutena, 
ezpaitute ongi pensatu.

Jesus onak nai barkatu 
ain etsai gaixto gaiei: 
Nola nik ez prokuratu 
on dena nere etsaiei?

Orrengatik maitetut 
kontra direnak obeki; 
Jauna, pagatu naitut 
gaizki-eginak onkieki.

            2

Bigarren itza da, noiz 
egin ziolaik ladronak 
artas oroitzeko otoitz, 
erran zion Jesus onak:

Zuri diot ala dela, 
zaudena orai guruzean, 
glorian egonen zarela 
bai eneki egun berean.

Otoi nik orai berean
bai ladron garrek bekala: 
Eriotzean ta ondorean, 
Jesus, bereki naukala.

            3

Irugarrena amari, 
utzis Juan semetako; 
berla Juan berari 
ama dibina amatako.

O Jesus ene amorea, 
in bez, otoi, nai nukena: 
Orren ama biz nerea, 
ta ni seme berarena.

Niri nola Juani 
ditxa bekida erori: 
Orren seme naien ni, 
ene ama Maria ori.

            4

Laurgarrena, Jangoikoa 
Jangoiko nerea, ni 
zerengatik alakoa 
gurutzean nau utzi?

Aurkiturik eriotzean, 
ez nazala orrek utzi; 
Jesus, ez naien lezean 
sekulakos galdu ni.

            5

Borzgarrena, egarri dut, 
erran zue, Jaunaren 
gloria naies, uste dut, 
ta gizonen onaren.

Orren gustoko edaria, 
bere odola logratzea, 
arimen irabazia
ta Jaunaren honratzea.

            6

Seigarrena guruzetik:
Au, zio, kunplitu da; 
Jauna, ala da bere aldetik, 
gure aldetik falta da.

Ene aldetik kunpli daien, 
Jesus, orrek supli bez; 
bere odola logra daien, 
arima gau salba bez.

            7

Zazpigarren ta azkenean 
gurutzetik zigu erran, 
guk nola iltzen garenean 
azkenik despeida eman:

Aita, orren eskuetan
ene arima uzten dut: 
Jesus, orren ta arrenetan 
nik nerea ematen dut.

Ilda norengatik?

Iltze gure Jesus ona 
ainberze penen kostus, 
iltze Jangoiko gizona 
bai ta gizonen eskus.

Baña ilda norengatik 
Jesus ala dolores? 
Ilda gizonengatik 
ta gizonen amores.

Exzeso amorosoak 
egiaz ta geiegiak 
egintu poderosoak 
ene amores onegiak.

Gañetik sakramentuas 
zer dezaket nik erran? 
Guregatik pasatuas 
eztagola urrikitan.

Pasatuak bildurik 
berritzen emen orai, 
señale, ni galdurik 
ez nauela utzi nai.

Prendak eta señaleak

Kontatzentut faboreak 
anitz ta andiak emen, 
prendak eta señaleak 
sekulako gloriaren.

                1. Kriazioa

Kriatu nindue ni
bere biotzaganik 
gorputz ta arimareki 
duten guzia emanik:

Ezauntzeko ta amatzeko 
Jangoiko Jauna munduan, 
ta betiro gozatzeko 
goraturik an zeruan.

                2. Konserbazioa

Konserbatu nau bizi 
beti ni nola berea, 
zerbitzarazis niri
ura, lurra, sua, airea.

Guti balitz kanpokoak, 
nau besotan ni idukitzen 
nola unide dibinoak, 
ta bereki mantenitzen.

                3. Preserbazioa

Iltzetik nau preserbatu, 
kulpa, pena, gaitzetaik: 
Zenbat, nola, nork pensatu 
izan nuzken gisetaik?

Kondenatzetik libratu
nau intuten kulpetan,
—zenbat aldis, nork kontatu?—
baitare in nuzkenetan.

                4. Redenzioa

Alaber nau reskatatu, 
nindegolaik galdurik; 
ene kulpak tu pagatu 
infinito apaldurik.

Betoz betoz ikustera, 
zeruak arriturik, 
gloriako errege bera 
ene amores galdurik.

                5. Plantazioa

Eliza ere du plantatu 
nola Noen arka obena, 
non sollik daiken salbatu 
sines salbatu nai dena.

                6. Bokazioa

Bere elizan nau plantatu 
zarmendu ta landarea, 
bere ardia nau markatu, 
egin nau hume berea:

Eginik ni Kristorena 
nola nik eztakitela, 
ditxa gau daiken obena 
merexi gabe dutela.

                7. Probisioa

Emen dut zeruratzeko 
legea zuzen-bidea, 
ta ilunbean ikusteko 
zeruko argia fedea.

Orazio, gauza sanduak, 
oroipen, festa, doktrinak, 
debozio, sakramentuak 
arimaren medizinak.

                8. Justifikazioa

Alaber dida barkatu, 
zenbat aldis nork daki? 
Bere grazian nau pagatu, 
naiz nik ezin merexi.

Naiz geiegi bekatuak, 
noiznai penaturik, 
berla dire barkatuak, 
ongi konfesaturik.

                9. Sustentazioa

Erregalo Jesus bera 
entrañetan sarturik 
ematen zaida jatera 
amores gisaturik.

Emen gaitu sustentatzen 
glorian den obenareki, 
ala gaitu gu prestatzen 
eramateko bereki.

                10. Konpañia

Alaber dago kontino 
gureki Jesus munduan 
eginik lagun dibino 
miragarrisko moduan.

O zer fortuna gurea! 
Bagindeki estimatzen, 
gloriako errege egotea 
kontino gureki emen!

                11. Sakrifizioa

Ta sakrifikatzen du 
bere burua egunoro, 
pasioa berritzen du 
len pasatua aldioro.

Ematen digu aditzera 
ala, preziso balitz, 
gure amores iltzera 
eman leikela berriz.

                12. Komunikazioa

Ta komunikaziora 
admititzea elkarreki 
da fabore, oraziora 
goazelarik berareki.

Jangoikoak ta probeak 
ala tratatzen elkar, 
ark erauntsis faboreak, 
onek eska zer bear.

                13. Gobernazioa

Probidenzia berarena
nola entenda, nola estima? 
Itzulis agidaiena, 
salbatzera nere arima.

On baitire gaitzak ere 
bere biotz onetik,
ez naiz galduko beñere 
ni beraren aldetik.

                14. Guardia

Aingeruak tu manatu 
guardatzeko ni bizian, 
ta dezatela kuidatu 
probeas bide guzian.

Namate ebek arturik 
eskuetan airean, 
eztaien tropezurik 
ene etsaien artean.

                15. Anparoa

Nauka ni gordeturik 
Jaunak bere biotzean, 
nola olloak bildurik 
bere txitak egalpean.

Gaitzak kendu, onak eman 
zenbat, zenbat gisatan 
niri berex in didan, 
ezin konta millatan.

                16. Inspirazioa

Dagokida ere inspiratzen 
beti biotz barnera, 
gaitzetik erretiratzen 
ta tiratzen onera:

Ia zenzua niri argitus, 
ia deitus amoltsuki, 
ia biotza ere mogitus, 
ia ere ukitus erruki.

Obeditu banu nik 
inspirazio onetara, 
nindegoke ia eginik 
aingeruen gisara

                17. Predestinazioa

Baitare predestinatu 
nauela ni Jangoikoak, 
nainuke bai sinestatu, 
ikusis gañarakoak.

Nai duela ta in duela 
salbatzeko orrek anitz 
klaro da, ta izanen dela, 
nere kontra ni ezpanitz.

                18. Preparazioa

Emantida señaleak 
bidea prestaturik, 
paraturik eskaleak, 
ateak zabaldurik.

Orrek egina ta emana 
ene amores da, Jesus, 
ni ermateko beregana, 
naiz izanik errehus.

                19. Glorifikazioa

Bere glorian Jangoikoa 
agerrian ikustea 
da dezakena gogoa 
bai ase bete betea.

Grazia gloriaren azia, 
Jesus onak logratua; 
lore esperanza bizia, 
gloria bera da fruitua.

Azi ona ta lorea 
orrek, Jesus, emanik, 
alaber fruitu berea 
eman bez bereganik.

Eman du bere bizia 
enegatik, Jesus ona; 
emanen dida guzia
ta glorian gero korona.

                20. Karidade geiegia

Karidade geiegia 
Jaunak guri izan diguna 
kausa da ta mindegia 
on guzien eman duna.

Jangoikoak maite du 
egiaz gizagendea; 
onengatik eman du 
seme bakarra maitea.

Karidade geiegia, 
zeñeki seme bakarra 
egin zen agitz txipia, 
arturik gure zamarra.

Dena guzis onegia 
bekatari nai iduri,
beira ia ezten geiegia 
amore diguna guri.

Bekatarien amores 
iduris bekataria
iltze penas ta dolores, 
artus gure kargeria.

Zer ez dezaket espera 
nik, Jesus, orrenganik, 
utzi delaik ala iltzera 
ene amores emanik?

Amante gau emen dut 
lengo amore berareki; 
nik bera amatzen badut, 
Jangoikoa da nereki.

Naiz ezin emen ikus 
gorputzeko begieki, 
amatzen dut bai Jesus 
arima guziareki.

Nork ni nauen amatzen,
Jesusek erraten du,
ene itzak tu guardatzen 
ta ene Aitak amatzen du:

Ta uniturik elkarreki 
beregana etorko gara, 
ta gogotik berareki 
egotes egonen gara.

Beras ala altxaturik 
Jesus amatzen badut, 
berareki bildurik 
Trintate guzia dut.

Beras ain nola zeruan 
Jauna dagolaik emen, 
aingeruak inguruan 
daude bera adoratzen.

Beras ebeki batean 
emen biz ene itekoa, 
bizi nai zen bitartean 
emen zeru lurrekoa.

Biotz gau, Jesus, ar bez 
ta bereki bat egin, 
ta gañetik firma bez 
Jesusena da Joakin.

Amen. Amen. Amen.

KANTA BATZUK EUSKARAS
ALDAREKO SAKRAMENTUAREN 
LAUDARIOTAN

Hostia goratzean

O Jesus, on altxatzen dena, 
adoratzen dut sines; 
errege goren gorena 
ain apal, ta zer fines? 
Egin ta desegin dena 
beti guri ongi ines.

Nola nola estima nik 
Jesusen karidadea, 
beiratus deseginik 
nigatik majestadea! 
Bego beti pakto inik: 
Ni orrena, on nerea.

Jesus ene prisionero
ene naies emen dago:
Nor naiz ni? Ni nola ez nago 
Jesusen amores ero?

Ene arimaren esposo 
Jesus da guzis maitea; 
bere amores ni betea, 
kanta kanta bai gozoso.

Jesus maitatzen badut 
emen ala atxaturik, 
gero dena agerturik 
gozo gozatuko dut.

O Jesus, o amorea, 
bego ia asentaturik, 
betikos firmaturik: 
Ni zurea, zu nerea. 
Amen.

(Altxaturik iruzkia)

Altxaturik iruzkia 
belo garren atzean, 
bai ene biotzean 
itxeki bez su bizia.

Jesus Jaunak amazen 
lurreko arima pobrea! 
Nola arimak amorea 
Jesus Jaunai ukazen?

Biotz txarra, zergatik 
amanterik obenai 
eztiozu onetsi nai? 
Txar izanes, orgatik.

Bera da guzis noblea, 
guzis abrats liberala, 
guzis eder, nai bekala 
guzis ona ta amablea.

Amanterik andiena 
gure arimen da Jesus: 
Nola amore gonen sus 
ezta erretzen bizi dena?

Gure billa zerutik 
etorri zen, ta guzia 
in gugatik, ta bizia 
eman zuen gogotik.

Infernura botarik 
gindeude ia gu gizonak; 
atra gaitu Jesus onak 
infinito kostarik.

Ta guzien ondorean 
zer ai da ala altxaturik? 
Preso dago loturik 
bere amoreen katean.

Lenik preso portalean, 
preso gero baratzean, 
gero preso pilarean, 
preso gero gurutzean.

Portalean paxaeki, 
baratzean kateeki, 
pilarean sokaeki, 
gurutzean itzeeki.

Baña nork zuke lotu? 
Etzen aski paxarik, 
itze, kate, sokarik: 
Amoreak egin du.

Nork zezake garaitu 
Sanson dibino andi ona? 
Baña niork etzukena 
amoreak egin du.

Nondik nora apaldu du, 
nork ta nola Jangoikoa? 
Nork eztaki? Milagroa 
amoreak egin du.

Aur txipia ama Marian, 
gero gaixto-gisa galdu, 
orai berriz ala apaldu 
ogiaren idurian.

Ain andia ta ain txipi, 
Jesus, ori enegatik; 
badakusat zergatik: 
amorosteagatik ni.

Barin badut biotzik, 
Jesus, nai dut, ilartaño, 
ori iago guziak baño, 
ori nai dut bakarrik.

Nola bear dut amatu 
ain amante ta amablea? 
Ain onegi ta noblea 
nola bear dut pagatu?

Enegatik jaiorik,
bizi ta iltze enegatik, 
eneki dago orañik! 
Nork ikusi alakorik?

Sal duzuen traidoreak, 
an dirutan itsuski,
ta emen doaiik ederki 
orra emanik amoreak.

An utzi zen atratzera 
bere odola dolores; 
orai emen amores 
orra emanik edatera.

An juduek zatikatzen 
guzia llagaturik; 
bera emen paraturik 
bere llagak presentatzen.

An il zuten gurutzean, 
nola balitz bekatari, 
ta utzi da gure janari 
bera onegis aldarean.

Ene arimaren esposo 
ta erregalo barnera, 
ala eldu da ematera 
ezin iagos amoroso.

Zer nai du, ene Jesus ona, 
enebaitan sarturik? 
Besarka arrapaturik 
salbatu bere gizona.

Pegatu bere onetik 
nai dida, Jesus, niri, 
ez nazaten an utzi 
eskojituen etxetik.

Jesus esposo, ta esposa 
arima kontatzen da; 
ori errege; au inen da 
beras erreina ditxosa.

Zeruko prenda tugunak 
orrek on utzitigu: 
Zer emanen eztigu
bera dena eman digunak?

Amen goneki bidean 
indar ta konsolu dut, 
ta oneki sinesten dut 
bai atra salbo postrean.

An goiti gero glorian 
gozatu berorreki, 
kantatus alegreki 
aingeruen konpañian.

Jesus ene salbadore 
beti izan ta izanen da; 
salbatzea segur da, 
baitu amore ta podore.

Orai emen kurturik 
oren oñetan, Jesus, 
diot amoresko sus 
negarretan urturik:

Barkatu, Jauna, barkatu 
niri bere onagatik; 
otoi otoi orgatik 
ez nazala kondenatu.

Grazia ta gloria nik ez 
eztut merexi; orrek bada 
zu merexi, eman bezada; 
orren onak supli bez.

(Ad majorem Dei gloriam) 

(Altxaturik iruzkia)

Altxaturik iruzkia 
belo gorren atzean, 
bai ta ene biotzean 
itxekitzen su bizia.

Jesus onak amatzen 
lurreko arima pobrea! 
Nola arimak amorea 
Jesus onai ukatzen?

Biotz txarra, zergatik 
amanterik obenai 
eztiozu onetsi nai? 
Txar izanes, orgatik.

Bera da guzis noblea, 
guzis abrats liberala, 
guzis eden, nai bekala, 
guzis ona ta amablea.

Amanterik andiena 
gure arimen da Jesus: 
Nola amore gonen sus 
ezta erretzen bizi dena?

Gure billa zerutik 
etorri zen, ta guzia 
in gugatik, ta bizia 
eman zuen gogotik.

Infernura botarik
gina gaizki gu gizonak; 
atra gaitu Jesus onak 
infinito kostarik.

Ta guzien ondorean 
nola dago altxaturik? 
Dago preso loturik 
bere amores aldarean.

Lenik preso portalean, 
preso gero baratzean, 
gero preso pilarean, 
preso gero gurutzean,

Nork ordea lotu du? 
Etzen aski paxarik, 
itze, kate, sokarik: 
Amoreak egin du.

Nork zezake garaitu 
guzis poderoso dena? 
Baña niork etzukena, 
amoreak egin du.

Nondik nora apaldu du 
nork ta nola Jangoikoa? 
Ikasazu: Milagroa 
amoreak egin du.

Aur lenik Ama Marian, 
gero gurutzean galdu, 
orai berriz ala apaldu 
ogiaren idurian!

Ain andia ta ain txipi 
Jesus ori enegatik; 
badakusat zergatik: 
amorosteagatik ni.

Jesus onak maite ni,
nik ere maite Jesus: 
O amore gonen sus
erre ta il banindedi. Amen, amen.

Barin badut biotzik, 
Jesus, nai dut ilartaño 
iago ori guziak baño, 
ori nai dut bakarrik.

Nola bear dut amatu 
ain amante ta amablea? 
Ain onegi ta noblea 
nola bear dut pagatu?

Enegatik jaiorik,
bizi ta ilze enegatik, 
emen daukat orañik: 
Nork indida alakorik?

Sal duzuen traidoreak 
an dirutan itsuski: 
Emen grazias ederki 
dut, emanik amoreak.

An utzi zen atratzera 
bere odola dolores; 
emen berriz amores 
ematendit edatera.

An juduek zatikatzen 
guzia llagaturik; 
emen bera altxaturik 
bere llagak presentatzen.

An il zuten gurutzean, 
nola balitz bekatari; 
emen ia janari
bere onegis aldarean.

Ene arimaren esposo, 
ta erregalo barnera 
eldu zaida ematera 
ezin iagos amoroso.

Zer nai du, ene Jesus ona, 
enebaitan sarturik? 
Besarka nai du arturik 
salbatu bere gizona.

Bere onetik apegatu, 
Jesus, nai dida niri, 
ez dezaten orreki 
berze gauzarik amatu.

Nitzake ni traidorea 
ama banez berzerik; 
mereji du bakarrik 
bai guzien amorea.

Ezta alako gustorik 
on guzies beterik, 
ezta alako amanterik, 
ori bekalakorik.

Orren mai pean egon 
ala nola txakurttoa 
etxideten apurttoa 
obe dut ezi nion.

Orren maieko apurttoak 
orren grazian ta amorean 
naitut iago ezi batean 
mundu guziko gustoak.

Uz nezazke bai sines 
guziak berladanik, 
naies berorrenganik 
beiratze bat amores.

O Jesus, zein ona den! 
O noraño apalzen da! 
Ezi desposatzen da 
bai arimareki emen!

Jesus Jauna, bere esposa 
ene arima iten badu, 
errege da, ta inen du 
erregina bai ditxosa.

Esperanzagonetan 
nai dut bizi, ta ez erori; 
fiadore dut berori, 
gelditu da prendatan.

Amen goneki bidean 
indar ta konsolu dut, 
oneki sinesten dut 
atra salbo bearrenean.

An goiti gero glorian 
gozatu berorreki, 
kantatus alegreki 
aingiruen konpañian.

Jesus ene Salbadore 
beti izan, ta izanen da, 
salbatzea segur da, 
baitu amore ta podore.

Orai emen kurturik 
orren oñetan Jesus 
diot amoresko sus 
negarretan urturik:

Barkatu, Jauna, barkatu 
niri bere onagatik, 
otoi otoi orgatik, 
ez nazala kondenatu.

Grazia, Jauna, grazia in bez 
gaixto goneki, zeren 
ori guzis ona den, 
orren onak supli bez. Amen.

Koplatto batzuk
Jaun Sakramentuari

Sakramentu gortan dago 
Jesus ene prisionero:
Zer in bear dut? Ni ere nago 
Jesusen amoros ero.

Ene arimain eske dago 
beregana artzeagatik: 
Jesus, ar bez berla berla, 
berant da berladanik.

Ene arima, non zabiltza 
arat onat galdurik? 
Atoz, emen Jesus dago 
zutas amorosturik.

Jesus ona, zuk bekala 
nainauenik nik estut, 
zu sollik nik ere bada 
zu nai zaitut, ta obe dut.

Banidadeen banidadea 
arat onat gora bera:
Emen sollik aurkitzen dut 
arimaren gozaera.

Adio mundua ta mundukoak 
zeuren plazer banoeki: 
Zu nerea, ni zurea, 
Jesus, gauden elkarreki.

Jesusek nai banau ni, 
nik ere nai dut Jesus: 
Nai dut bizi, nai dut il 
zure amore gorien sus.

Zein berant onetsi duten! 
Ai Jesus, berantegi: 
Prisaka ta doble onesten 
bear dut ia asi ta segi.

Ala nai dut, oh nork luken 
biotz noble bear dena, 
izan daien Jesus nere 
eta ni Jesusena.

Zuk nai bauzu, nik nai dut: 
Jesus, oh zurea banitz! 
Nai dezazu bai Jesus, 
zorko dizut esker anitz.

Nai duzula zuk pobrea 
dut esperanza, Jesus, 
ardi gau estaien galdu, 
naiz izanik errehus.

Ene naiak ta ene billa 
jautsik an zerutik: 
Neketan bizi ta il zena 
penas akabaturik.

Bilatu ta erosi nauzu 
infinito kostarik;
ez nauzu utziko nagolaik 
zure oñetan botarik.

Zeruan zaude, ta emen zaude 
ain andia ta ain txipian: 
Iruzki berria ta ederra 
ogiaren idurian.

Sartzen zara gisa ortan 
ene arimain barnera: 
Nai duzula zuk pobrea, 
badezaket espera.

Zergatik ta nola ainberze 
marabilla egin duzu? 
Ez debalde nik uste dut 
gisa ortan zaude zu.

Arimen esposo amantea, 
amorostu nere arima; 
zutas nauzu gisa ortan: 
Noiz dezaket aski estima?

Amante-gisa zaude bai, 
estalirik aurpegia: 
Ala iago heritzen nauzu, 
ene Jesus onegia.

Nor zara zu? Nor naiz ni? 
Ene arimain amorea, 
segitzen ala zuk ni, 
ain andiak ain pobrea!

Zer nauzu emen? Ene arima 
erre nauzu, oh su bizia: 
Zer ai zara? Ez ez lastima; 
erre zazu otoi guzia.

Jangoikoaren axuria, 
zu nere ta ni zurea, 
ogiaren iduria, 
ta erregalo ezin obea.

Maite zaitut ezin iagos, 
iago ezi nere bizia, 
iago ezi lurra ta zerua, 
ta iago ezi den guzia.

Aita, esposo, jaun ta juez 
zu zara ta nik nautena: 
Jesus, otoi, zuk ni ez, 
ez nazazula kondena.

Karidades ar nazazu 
pobre-gisa zure etxean, 
astoko-gisa ganbelan, 
txakurtto-gisa maipean.

Eskojitueki inzazu
nitas, oh Jesus, memoria: 
Zure grazia beti idazu,
orai grazia, gero gloria. Amen.

«Pange lingua» euskaras

Kanta, mia, glorioso 
Jesusen onegia, 
gorputz odol prezioso 
emanaren andia, 
eginik bera amoroso 
erregalo berria.

Gure errege den gorenak 
emanik guruzean 
gorputz-odol in zirenak 
sabel birjinalean, 
kontino emen oroipenak 
ematentu aldarean.

Guri emanda, guregatik 
Jangoikoaren semea 
amaren entrañetatik 
jaio da, ta gurea 
bizi ta ilda orregatik 
agertus amorea.

Erakusten ta manatzen 
salbatzeko bear dena 
beti egonda, ta paratzen 
bere elizan ordena, 
faboreak beti obratzen, 
ta azkenean obena.

Azken arrats ta afarian 
jarririk bereeki, 
kunpliturik ia guzian 
lengo legeareki, 
bera emanda janarian, 
bera bere eskueki.

Ogi ta ardo len zirenak 
gorputz-odol bereak 
itzulitu dezakenak 
Jesusen podoreak, 
gozatzentu emen direnak 
fedeak ta amoreak.

Sakramentu gau gorena 
guzis benera zagun, 
ontan gure amanteena 
Jesus ona ama zagun, 
sentidos ezin daikena 
fedes supli dezagun.

Trintate jaun andiari
biz denbora guzian 
kanta milla ta laudari 
beitian ta goitian,
ta esker milla biz berari 
emen eta glorian. Amen.

V. Eman digu zerutik ogia.

R. Duena bereki gusto guzia.

Orazioa: O gure Jaun Jangoikoa, sakramentu miragarrian utzi diguna bere pasioaren memoria, eman bezagu, otoi, alako maneran estimatzea berorren gorputz ta odol preziosoen misterio sagratuak, ezi gure baitan redenzionearen fruitua kontino senti dezagun. Amen.

«Pange lingua», euskaras

Kanta, mia, glorioso 
Jesusen onegia, 
gorputz-odol prezioso 
eman digun guzia, 
eginik bera amoroso 
erregalo berria.

Guri eman ze, guregatik 
Jangoikoaren semea 
amaren entrañetatik 
jaio ze, ta gurea
bizi ta ilze emen orgatik 
mostratus amorea.

Erakusten ta manatzen 
salbatzeko bear dena
beti egon ze, ta plantatzen 
bere elizan ordena, 
faboreak beti obratzen, 
ta azkenean obena.

Azken arrats ta afarian 
jarririk bereeki, 
kunpliturik ia guzian 
lengo legeareki, 
bera eman ze janarian, 
bera bere eskueki.

Ogi ta ardo len zirenak 
gorputz-odol bereak 
itzulitu dezakenak 
Jesusen podoreak; 
gozatzentu emen direnak 
fedeak ta amoreak.

Sakramentu gau gorena 
guzis benera zagun, 
emen gure amanteena 
Jesus ona ama zagun, 
sentidos ezin daikena 
fedes supli dezagun.

Trintate Jaun andiari 
goitian ta beitian 
Jaun guzien buruari 
milla kanta guzian,
ta esker milla biz berari 
emen eta glorian. Amen.

                        (Anno Domini 1800)

«Pange lingua», euskaras

Kanta, mia, glorioso 
Jesusen onegia, 
gorputz-odol prezioso 
emanen geiegia, 
bera eginik amoroso 
erregalo berria.

Gure errege den gorenak 
sabel birjinalean 
gorputz-odol in zirenak 
emanik gurutzean, 
kontino emen oroipenak 
ematentu aldarean.

Guri emanda, guregatik 
gorenaren semea 
amaren entrañetatik 
jaio ze, ta gurea 
beti izan ta ilda orgatik 
gure amores betea.

Erakusten ta manatzen 
salbatzeko bear dena 
beti egonda, ta paratzen 
bere Elizan ordena, 
faboreak beti obratzen, 
ta azkenean obena.

Azken arrats ta afarian 
jarririk bereeki,
kunpliturik ia guzian 
lengo legeareki, 
bera emanda janarian, 
bera bere eskueki.

Ogi ta ardo len zirenak 
gorputz odol bereak 
itzulitu dezakenak 
Jesusen podoreak: 
Gozatzentu emen direnak 
fedeak ta amoreak.

Sakramentu gau gorena 
guzis benera zagun, 
ontan gure amanteena 
Jesus ona ama zagun, 
sentidos ezin daikena 
fedes supli dezagun.

Trintate Jaun andiari 
goitian ta beitian 
Jaun guzien buruari 
milla kanta guzian,
ta esker milla biz berari 
emen eta glorian. Amen.

«Pange lingua» euskaras 
aldareko Sakramentuaren festan

Kanta, mia, glorioso 
Jesusen onegia, 
gorputz odol prezioso 
eman digun guzia, 
eginik bera amoroso 
erregalo berria.

Guri emanda, guregatik 
Jangoikoaren semea 
amaren entrañetatik 
jaio da, ta gurea 
bizi ta ilda bai orgatik 
mostratus amorea.

Erakusten ta manatzen 
salbatzeko bear dena 
beti egonda, ta paratzen 
bere Elizan ordena, 
faboreak beti obratzen, 
ta azkenean obena.

Azken arrats ta afarian 
jarririk bereeki,
kunpliturik ia guzian 
lengo legeareki, 
bera emanda janarian, 
bera bere eskueki.

Ogi ta ardo len zirenak 
gorputz odol bereak 
itzulitu dezakenak 
Jesusen podoreak: 
Gozatzentu emen direnak 
fedeak ta amoreak.

Sakramentu gau gorena 
guzis benera zagun, 
ontan gure amanteena 
Jesus ona ama zagun, 
sentidos ezin daikena 
fedes supli dezagun.

Trintate Jaun andiari 
goitian ta beitian 
Jaun guzien buruari 
milla kanta guzian,
ta esker milla biz berari 
emen eta glorian. Amen.

V. Eman digu zerutik ogia.

R. Duena bereki gusto guzia.

Orazioa: O gure Jaun Jangoikoa, sakramentu miragarrian utzi diguna bere pasioaren memoria, eman bezagu otoi ala estimatzea berorren gorputz odolaren misterio sagratuak, ezi gure baitan senti dezagun redenzioaren fruitu kontino...

«Sacris solemniis», euskaras

Jai berri andias
biz alegranzia, 
ta biotz guzias 
kantatzeko antsia: 
Despei ia lengoak, 
berri biz guzia,
obrak, itzak ta gogoak.

Zelebratzen dugu 
azken afana, 
non Jesus baitugu 
jaten axuria 
apostolueki, 
baizen iduria 
in denarena bereki.

Arren ondorean 
axuri berria 
inik amorean 
Jesus onegia 
sustentu amabiei 
emanda guzia 
bakotxai eta guziei.

Emanda pobreei 
gorputza janari, 
emanda tristeei 
odola edari, 
naiz iduriturik 
ogi ta ardoari
Jesus bera da altxaturik.

Jesus bera emanik 
guziek ar zaze, 
berak ala erranik: 
Jan eta edan zaze; 
iten duzenetan 
betiro egin zaze
au ene memorietan.

Ta sakrifizioa 
ala fundaturik, 
onen ofizioa 
dago manaturik 
sazerdoteeri, 
ta berek arturik 
emateko guzieri.

Ogi zerukoa
duzu ia, gizona, 
zure mundukoa, 
donoen korona: 
Gauza admirableak! 
Jaten du Jaun ona 
esklabo humil ta pobreak.

Jangoiko Jauna, zu
Jesus onareki 
laudatzenzaitugu 
biotz guzieki 
oraiko bizian, 
segi zagun beti 
eternidade guzian. Amen.

«Sacris solemniis», euskaras

Jai berri andias
biz alegranzia, 
ta biotz guzias 
kantazeko ansia; 
despei ia lengoak, 
berria guzia,
obrak, miak ta gogoak.

Zelebratzen dugu 
azken afaria, 
non Jesus baitugu 
jaten axuria; 
bere laguneki 
baizen iduria 
in denarena bereki.

Arren ondorean 
axuri berria 
inik amorean 
Jesus onegia, 
sustentu amabiei 
eman ze guzia 
bakotxai eta guziei.

Eman ze pobreei 
gorputza janari, 
eman ze tristeei 
odola edari, 
naiz iduriturik 
ogi ta ardoari,
Jesus bera da altxaturik.

Den guzia emanik, 
guziek ar zazie, 
berak ala erranik: 
Jan eta edan zazie; 
iten duzienetan 
betiro egin zazie 
au ene memoriatan.

Ta sakrifizioa
ala fundaturik, 
onen ofizioa 
dago enkargaturik 
sazerdoteeri, 
ta berek arturik 
emateko guzieri.

Ogi zerukoa,
baita aingeruena, 
inda mundukoa, 
baita gizonena: 
Gauza admirablea! 
Jaten du Jaun ona 
esklabo humil ta pobreak.

Jangoiko Jauna, zu
biotz guzieki 
laudatzenzaitugu 
Jesus onareki 
oraiko bizian; 
segi zagun beti 
eternidade guzian. Amen.

«Sacris solemniis», euskaras

Jai andi andias
biz alegranzia, 
ta biotz garbias 
kantatzeko ansia: 
Despei ia lengoak, 
berri biz guzia,
obrak, bozak ta gogoak.

Zelebratzen dugu 
azken afaria, 
non Jesus baitugu 
jaten axuria 
apostolueki, 
baizen iduria 
in denarena bereki.

Aren ondorean, 
axuri bizia 
inik amorean 
Jesus onegia 
emanda amabiei, 
bakotxai guzia, 
eta guzia guziei.

Emanda pobreei 
gorputza janari, 
emanda tristeei 
odola edari, 
naiz iduriturik 
ogi ta ardoari,
Jesus bera da aitxaturik.

Jesus bera emanik 
guziek ar zaze, 
berak ala erranik: 
Jan eta edan zaze; 
iten duzienetan 
betiro egin zaze
au ene memorietan.

Ta sakrifizioa 
ala fundaturik, 
onen ofizioa 
dago manaturik 
sazerdoteeri,
ta berek arturik, 
emateko guzieri.

Ogi zerukoa 
Jangoiko gizona 
inda mundukoa
donoen korona! 
Gauza admirableak! 
Jaten du Jaun ona 
pobre ta miserableak.

Trintate Jauna, zu
Jesus onareki 
laudatzenzaitugu 
gogo zinareki 
oraiko bizian, 
segitzeko beti
eternidade guzian. Amen.

«Sacris solemniis», euskaras

Jai berri-andias
biz alegranzia, 
ta biotz guzias 
kantazeko ansia: 
Despei ia lengoak, 
guzia berria,
obrak, bozak ta gogoak.

Zelebratzen dugu 
azken afaria, 
non Jesus baitugu 
jaten axuria 
apostolueki, 
baizen iduria 
in denarena bereki.

Arren ondorean 
axuri berria 
inik amorean 
Jesus onegia 
sustentu amabiei 
emanda guzia 
bakotxai eta guziei.

Emanda pobreei 
gorputza janari, 
emanda tristeei 
odola-edari, 
naiz iduriturik 
ogi ta ardoari
Jesus bera da altxaturik.

Jesus dena emanik 
guziek ar zaze, 
berak ala erranik: 
Jan eta edan zaze: 
Iten duzenetan, 
betiro egin zaze
au ene memorietan.

Ta sakrifizioa 
ala fundaturik, 
onen ofizioa 
dago manaturik 
sazerdoteeri, 
ta berek arturik 
emateko guzieri.

Ogi zerukoa
duzu ia, gizona, 
zure mundukoa 
donoen korona: 
Gauza admirableak! 
Jaten du Jaun ona 
esklabo humil ta pobreak.

Jangoiko Jauna, zu
Jesus onareki 
laudatzenzaitugu 
biotz guzieki 
oraiko bizian, 
segi zagun beti 
eternidade guzian. Amen.

IV.— KOPLA-GISA BATZUK
DOKTRINA KRISTIOAREN

Kristioaren izate, izen, 
obligazio ta señalea

Kristioa Kristorena 
Jangoikoaren grazias, 
kuida kuidatu justizias 
kunplitzea alako izena.

Zue Kristoren fedea 
bataioan profesatu, 
ta ala zen an obligatu 
guardatzera aren legea.

Gurutze bedeikatua 
kristioen señale da; 
ontan señalatzen da 
Kristo gruzifikatua.

Deitzen dute zeñatzea 
irur gurutze formatu, 
ta Jangoikoari eskatu 
etsaietaik libratzea.

Kopeta, agoa ta petxoak 
irur gurutzes armatzen, 
gaixtotik ala libratzen 
gogoak, itz ta afektoak.

Gurutze bat da formatzen 
luze, santiguatzean, 
Trintateren izenean; 
ala guzis seguratzen.

Dabiltza etsaiak nonnai 
zure kontra ingur ingur: 
Gurutzeak aisa bai 
salbatuko zu segur.

Etzin, jaiki eta asten den 
edozein gauza edo lan, 
joan, etorri, jan, edan, 
gurutzea beti len.

Gurutzea adoratzean 
beira, pensa Jesus bera, 
ta ain nola balitz berbera, 
adora biotz barnean.

Adoratzen, bedeikatzen 
dut nik Jesus biotzean, 
zeren ilik gurutzean
bere kostus gu salbatzen.

                        Amen Jesus

Laur gauza on bear ditu 
kristioak ongi jakin: 
Zer sinetsi, zer egin, 
zer eska, zer rezibitu:

Kredo ta Mandamentuak, 
ebek biok dire len; 
berze biak urbilen: 
Otoi ta Sakramentuak.

Kredoaren

Zer da Kredo deitu gura? 
Fedesko egia ta misterio 
prinzipalenen bilgura.

Kredo deitzen da, zeren 
latines ala asten den.

Kredo gau in zuten lenik 
amabi gizon sanduek, 
mundus mundu bialduek 
Jangoiko gizonaganik: 
Deitzen dire Apostoluak, 
nai baitu erran bialduak.

Inzute, ez beren burutik, 
bai Kristok erakutsirik, 
bere espiritus beterik, 
eman ziotena zerutik, 
mundua barna joateko, 
guziei erakusteko 
bai zerurako bidea, 
zein baita bere fedea.

Ia bada, zer da fedea? 
Ikusi gabe sinestea.

Zergatik bear da sinetsi? 
Zeren Jaunak erakutsi, 
ta elizak duen ala ikasi.

Zein dire egia beartuenak 
sinestatu kristio denak? 
Elizak sinestentuenak 
guziak, ta prinzipalenak 
berex Kredoan daudenak. 
Dire ebek, guri emateko 
ezaumentu Jangoikoas, 
Jesus ta gañarakoas, 
ala arimak salbatzeko.

Nola portuko farola 
fedea argi, ez ikusteko 
an dena, bai ikasteko 
gauas, portua an dagola.

Jangoikoaren

Nor da bada Jangoikoa?
Jaun goikoa, goitikoa, 
gora gora gorena, 
ezin goragokoa; 
erranta pensa daiken 
baño iagokoa: 
Espiritu purisimo, 
infinito, inmenso, eterno, 
prinzipiorik ta finik gabekoa: 
Guzien prinzipio ta fin dena bera, 
beraganik dela den guzia, 
ta beraren minean dagola, 
ta nioren bear ez bera: 
On guzien iturri ta itsaso 
ondargabekoa,
beti ai dena eman ta eman, 
ta ain bete beti, 
nola deus ezpalez eman:
Guzien bizitza ta on guzia dena, 
infinitoki ona, ederra, 
poderosoa, aberats, liberal, 
miserikordioso, justo... 
niork ezin explika den adiña.

Trintateren

Trintate zer nai du erran?
Irurtasuna gure euskaran, 
bat iruretan, irur batean. 
Trintate Jauna egiaz 
Jangoikoa bera:
Aita eta Semea eta Espiritu Sandua, 
irur persona berez, 
ta Jangoiko bat baizik ez: 
Aita Jangoiko, Semea Jangoiko, 
Espiritu Sandua Jangoiko; 
alaere ez irur Jangoiko, 
baizik irur persona, 
ta Jangoiko bat:
Zeren irurek baitute 
naturaleza bat,
majestade, podore ta guzia bat, 
solamente distinto personetan: 
Aita ez Seme,
Espiritu Sandua ez Aita ta ez Seme.
Prinzipio Aita: Semea Aitaganik, 
Espiritu Sandua Aitaren ta Semearenganik:
Baña orgatik ez bata iago 
berzea baño; 
ez iago ta ez gutiago,
baizik irurak bardin eterno, poderoso, 
baitire Jangoiko bat. 
Nauzu guzis entendatu? 
Etxi, espera, esperatu, 
ezi eztaike ongi oraño, 
zerura joan artaño.

Nauzu zerbait iduri edo konparanza? 
Eztaike nion alkanza. 
Naiz urrun, bat para zagun: 
Beira zazu iruzkirat; 
sua, argia, beroa an 
irur tuzu batean,
ta irurak iruzki bat. 
Baña etzaigu manatzen 
osokiro entendatzea 
misterio andi gura emen, 
baizik sinki sinestea.

Jangoikoak ote du gorputz? 
Ez batere, baita espiritu uts.

Nola da guzis poderoso? 
Egin ta desegin baitezake 
nola nai guzia nekerik gabe, 
zeren baitu podorea oso.

Kriadore nola da?
Kriatu baititu gauza guziak deusetaik, 
ta ez izatetik
atra direna izatera.

Eta nola da Salbadore? 
Barkatzen baitigu bekatuak, 
ta itzultzen graziara.

Nola da glorifikadore? 
Graziaren gañetik 
gloria ematen baitigu, 
izanes guri amore: 
On eginak guri, 
progu errealak dire.

Zertan du mostratu 
digun amorea geienik? 
Nai izatean jautsi 
Jangoikoa zerutik, 
egin gizon, 
bizi ta il guregatik.

Enkarnazioaren

                «Sic Deus dilexit mundum, ut...»

Jangoikoak ala amatu 
du ziñez gizagendea, 
ezi eman bere Semea 
du, daien ura salbatu.

Sobra amore guri izanes 
Aitak Semea eman du, 
salba gaitzan onek gu, 
guregatik bizia emanes, 
onek eman ta sobra in du.

                «Propprio filio non pepercit...»

Aitak Seme berari
gure amores ez barkatu, 
bai gugatik entregatu, 
guzia ala eman guri!

Zentellak eta ausnarriak 
guri egotzi bearrean, 
jautsi da Jauna bakean 
ines grazia arrigarriak.

Ala gaitu erremediatu, 
faboratu, erregalatu, 
honratu gu ta goratu, 
ta aingeruen gañeratu.

                «Verbum caro factum est»

Jangoikoa in ze gizon, 
gizona Jangoiko ia! 
Zer faborea au ezta?
Nork entenda zein den on? 
Da ori ain on ona, 
ezi da on guzien korona.

Donzella batek du eman; 
izena dakar bereki 
Emanuel, nai baitu erran: 
Bai Jangoikoa gureki.

Personetaik bigarrena,
au da Seme deitzen dena, 
ta da gizon egin zena, 
Jesu Kristo du ia izena.

                «Natus ex Maria Virgine»

Alegra bedi mundua, 
alegra gizagendea, 
Jaun gora gure kidea, 
ta lurra itzuli zerua!

Ain andia ta ain txipi 
Jesus ori enegatik! 
Badakusat zergatik, 
amorosteagatik ni.

Barin badut biotzik, 
Jesus, nai dut ilartaño 
iago ori, guziak baño, 
ori nai dut bakarrik.

Gloria aingeruek kantatzen, 
zeruak dire alegratzen: 
Nola ez gizonak saltatzen 
gozos, ta amores zoratzen?

Gu, Jesus, orren amores 
gara iago obligatuak, 
zeren gure bekatuak 
pagatzentigun fabores.

Jesus Salbazale izena, 
gustoa du salbatzea; 
eztaike kondenatzea 
baizik bere kontra dena.

Jesus onak du salbatzen, 
dei bedi Salbazalea, 
baña ez Kondenazalea, 
naiz dakien kondenatzen.

Ene Jesus, uste dut 
eztatekela kondena 
orren amazale dena; 
eta nik amatzen dut.

Jesus onak maite ni, 
nik ere maite Jesus: 
Oh! Amore gonen sus 
erre ta il banin bedi.

Pasioaren zenbait pausu

                1 Odio artu ziotena gaixtoek

Sandu hipokritek Jesus onari 
artu ziote odio ta inbidia, zeren 
ziñez sandu ona amablea zen; 
zeren bekatariei barkatzen zuen; 
zeren milagroak iten zituen; 
zeren guziei ongi egiten; 
zerurako bidea erakusten; 
legea manatzen, egiak erraten.

                2 Saltzea Jauna Judas traidoreak

Saldurik erosten dute 
merke eder Jesus iltzeko 
nola erresa; ala asetzeko 
beren inbidia, ori indute; 
bera emanda gu bizteko.

                3 Odol-izerdia

Beira Jesus onegia: 
Pensatu doloresko 
pasioan, ta bere odolesko 
izerdi lotsagarria... 
Bere Aitari dago eskatzen 
gizon bekala izuturik, 
baña dena ofreziturik 
osokiro konformatzen.

                4 Preso eramatea

Judasek Jauna apaturik, 
guziek dute arrapatzen, 
lotzen erru, maltratatzen, 
ta ermaten arrastaturik.

                5 Anasen etxera

Anasen etxera lenik, 
Kaifasen aurrera andik; 
esperan zeude an iadanik 
otsoak batzarre eginik, 
alas olas axuria 
galtzeko nolanai dela, 
gaixtotako daukatela, 
golpatus ere aurpegia.

                6 San Pedroren ukatzea

San Pedrok lotsarriturik 
ukatu zue bere Jesus; 
baña an urrikiaren sus 
negar asi ze heriturik. 
Berzeek tenturik gabe 
tratatzen Jesus golpatus, 
begiak ere bendatus, 
ez nior bere alde jabe.

                7 Kalabozoan sartu

Noiz ere bai aspertu ondoan, 
uzten dute kalabozoan, 
loturik ta postura gaixtoan 
gauaren gañarakoan. 
Errepausarik eztare an; 
guziak an trebe dire, 
gaizkiak berritzen dire:
Zenbat, nork pensa, nork erran?

                8 Agertzea biramonean

Agertu biramonean
ze gaixtoen alzinean, 
kolore gaitz ubeldurik: 
Non an urrikaturik? 
Galdegin ia Kristo den; 
aitu baietz, ta alaere 
aiek ez duda batere 
Pilatosgana ermandadin, 
gal dezan au ark berere:
Guk ezin kastiga aski emen.

                9 Pilatosi presentatua

Jesus presentaturik 
Pilatosen alzinean, 
juduek tema berean 
falsoki akusaturik. 
Ark ongi informaturik 
libre deklaratu zue 
anitz aldis erran zue 
etziola kausarik 
aurkitzen, ta penarik 
deus gabe utzi nai zue. 
Ongi: Baña juez olloa 
aien oius loturik 
nai damaten arturik 
Herodesgana presoa.

                10 Herodesen sentenzia

Herodesek, baize urdea, 
san Juan zuena ilarazi, 
Jesusi ezin atrarazi 
zion itz bat, naiz lebea. 
Erotako du tratatzen, 
manta txuri bat paratu, 
irris ta burlas jokatu 
eta ala du itzularazten.

                11 Pilatosengana itzultzea

Pilatosek ikusirik
Jesus ala bialirik, 
dio berriz, eztiot nik 
aurkitzen kulpa batere, 
ezeta Herodesek ere, 
bentzait ez mostra andirik. 
Aiek oiu, gaixtoa dela, 
ezin libre utzi daikela.

                12 Autara, Jesus edo Barrabas

Pilatosek libre naies
Jesus, baizekie uso zena 
libratzea nai zutena, 
baliatzen bazkoa jaies. 
Zeuka preso Barrabas 
gaizkiegille famatua; 
Jesus berriz ain sandua 
eman autara beras, 
zein nauten libre berez, 
Jesus edo Barrabas. 
Aien mian satanas: 
Barrabas, diote; ez au, au ez.

                13 Jesusen azotatzea

Beraztu naies juduak, 
Pilatosek azotatu 
zue Jesus eta urratu. 
Nola permiti zeruak? 
Beira, arima, ongi emen, 
Jesus zatikaturik 
eta odolestaturik 
eta nola bera usten den!

                14 Aranzees koronatzea

Etzire asetzen juduak 
gaitz egines, naiz urratu; 
berze bat zute pensatu, 
baizire gizon deabruak.

Au, diote, nai ze izan 
errege, korona zagun, 
nola apaindu billa zagun 
ta bere agurrak eman.

Jarririk alki batean, 
korona zarres buruan, 
zetro-gisa kana eskuan, 
purpura zar bat soñean.

Gero doaz ellegatus 
ta eskarnios salutatus, 
agur errege, burlatus, 
aurpegira lixtukatus, 
burua kanas golpatus, 
esku ta ostiko tiratus.

                15 Agertzea jendeari: «Ecce homo»

Jesus ala ilundurik
Pilatosek atra zue 
jendeari, ta uste zue 
ikusi lastimaturik;
eta «ecce homo» erran zue, 
ona gizon gura emen; 
baña an etze lastimarik,
oiu bai: ken, kenbez, ken. 
Ark: eztu onek gaizkirik. 
Aiek: kruzifika, kruzifika bez.

                16 Sentenzia kruzifikatzeko

Pilatosek ia etsiturik 
aietas, eta arriturik, 
ta berze aide iziturik, 
sentenzia injustoa eman zue 
iltzeko kruzifikaturik; 
eskuak garbitus lenik, 
aren emateko, erran zue:
Ni libre naiz onen odoletik.

                17 Kalbariora biajea

Jesus onak artu zue 
gurutze gura soñean,
ta gure bekatuak gañean. 
Zoeie erorka ezin jasis, 
beira ia atsanditurik, 
izerditan, auspeska eroririk. 
O gure kulpen pizua! 
Jaun andia akaitu du, 
ta lurrera bota du, 
ezin emanes pausua.

Ama-semerik obenak 
biak an opaturik, 
elkar ain amaturik,
zer penak, pensa, bienak!

Peona alokatu zute 
gurutzea eramateko, 
ala bizi ellegatzeko 
Jesus; artan il nai zute.

Beronikak izerdia 
Jaunari oialas garbitu, 
Jaunak artan inprimitu 
betikos bere iduria.

Gure kulpak ermantu 
Jesusek bere soñean, 
pagatzeko gurutzean, 
ta ala salbatzeko gu.

Jositzeko gurutzean 
Jesus an biluzirik, 
zauri odoles beterik 
beira guzien aurrean.

                18 Guruzifikatzea

Errege dena zeruan 
beira kruzifikaturik, 
ladron-gisa trataturik, 
lan gau eginda munduan!

Gaixtos burlatzen ai ziren; 
Jaun onak ongi nai diote: 
Ene Aita, barka bezote; 
eztakite zer ai diren.

Oroi bedi nitas, zio 
ladron onak guruzetik. 
Jaun onak berla beretik: 
Bai, errespondatu zio, 
paraisoan, diot firmeki, 
egoin zara egun nereki.

Amari san Juanes dio: 
Ama, orra zure humea. 
San Juan bere Amas zio: 
Orra beira Ama zurea.

Iltzen an ikusten dut 
Jesus ona irur ordutan: 
Aita, dio, zure eskutan 
ene arima ematen dut.

                19 Jesusen iltzea

Ilda Jesus gure amores; 
guk biotz barin badugu, 
bizi ta il in bear dugu 
bere amores ta dolores.

                20 Jaustea gurutzetik

Gorputz ila jautsirik, 
au bere Amak arturik, 
zenbat penas urturik, 
ziñez martir bizirik!

                21 Ilaren ortzitzea

Jesus da gure eguzkia, 
Maria gure ilargia: 
Eguzkia il gordeturik, 
ilargia ia ilundurik!

Jautsi ze linboetara, 
entendatzen da, arima,
an zeuden arimen atratzera, 
Abrahanen senoan zeudenak, 
sinesten da ezi guziak; 
purgatorioan zeudenak, 
pensatzen da ezi geienak 
edo agian guziak.

                22 Erresuzitatzea

Gorputza aragiskoa iltze 
arimaren berezteareki; 
arima itzultzeareki 
gorputza berriz biztu ze.

Jesus gugatik ilik, 
arima berezirik;
au berriro itzulirik, 
betikos ia bizirik.

Penatzera munduan 
jautsi zena zerutik, 
iganda ia mundutik 
gozatzera zeruan.

An jarririk egotea 
bere Aitaren eskuiean 
da potestade berean 
betikos erreinatzea.

                23 «Inde venturus est judicare»

Utzi zena gurutzean 
mundukoek paratzera, 
etorko da juzgatzera 
mundua azken egunean.

                24 «Credo in Spiritum Sanctum...»

Dugu Espiritu Sandua 
arimei inspiratzeko, 
erretzeko ta argitzeko, 
zerko argia ta sua.

                25 «Sanctam Ecclesiam...»

Eliza emengo zera,
ta familia non gureki 
Kristo, gu berareki 
gorputz bat, bera burua.

                26 «Sanctorum Communionem...»

Sanduen komunionea, 
zeren sanduek gureki 
emen ta guk sandueki 
dugun komun unionea.

                27 «Remissionem peccatorum...»

Bekatuen barkatzeko
da axuri garren odola, 
bañu on bat ala nola, 
ongi arimen edertzeko.

                28 «Garnis resurreccionem...»

Gorputzak il bear direla 
arimen despeitzeareki,
ta eben gero unitzeareki 
aiek biztuko direla,
da fede; ezi on ta gaizkiak 
biek eginik batean, 
justo da, pagu berean 
akonpaña daitzen biak.

                29 «Vitam aeternam»

Bizitza sekulakoa 
azken itza Kredoaren, 
azken fina gizonaren, 
ona guzis zerukoa.

Bizi gonen ondorean
bizitza eternidadean, 
zeruan edo infernuan: 
Grazian doaiena zeruan, 
desgrazian doaiena infernuan. 
Emen bizitza labur, 
gorputzaren iltzea segur, 
arimarenas beldur, 
atzerat ezin itzul edo biur: 
Juizioan bear ikusi, 
kontuak ertxi,
sentenzia segi:
Gloria edo pena beti beti; 
beira bada nola bizi.

Gizonaren prinzipioa 
ta azken fina

Gizona zer gauza da? 
Animale razionala,
egina Jangoikoaren idurira: 
Au du bere gala erreala.

Zertako jaio gizona? 
Onesteko ta zerbitzatzeko 
Jangoiko ona,
bizi den bitarteo munduan, 
gero gozatzeko bera zeruan.

Zein da gure azken fina? 
Ellegatzea ikustera Jangoikoa 
glorian, nai adiña: 
Nai bauzu ori logratu, 
onetsi emen ta zerbitzatu.

Arimaren etsaiak

Demonioa ingur ingur 
zure kontra badabila: 
In orazio, izan humila; 
orreki zara segur.

Du munduak engañatzen 
emengo banidadeeki: 
Mezpreziatus garaitzen 
da biotz humilareki.

Aragia gizona da 
gaizkira emana inklinazios: 
Humilki garaitzen da 
mortifikazios ta orazios.

Zazpi bizio-buruak 
edo kapitalak

Suberbia da burua 
guziena, gora nai: 
Ori duena da bai 
Luziferen deabrua.

Abarizia edo kodizia 
gose ta egarrian dago: 
Zenbat iago ta naiago 
ondasun; guti guzia.

Luxuria likiskeri 
bat da, izurri itsusia: 
Animale den guzia 
artas kutsaturik heri.

Ira, erokeri sutua, 
zeñeki itsu da jokatzen 
eta nornai du dañatzen, 
len lenik bere burua.

Gula jateko, edateko 
pasionea sobrarian, 
pasa pasa txintxurrian 
gorputz ta arima galtzeko.

Inbidia, begiko min 
txarra gaitzes alegratzen, 
berzeren ones tristatzen, 
aurki zeruan ezin.

Akzidia edo pereza, 
desgana beti onerako, 
gana sollik gaizkirako, 
nai zerura, ta andik eza.

Zazpi bizio geban kontra 
zazpi birtute

                1 Humildadea

Obraren zimendu au da, 
onen gain da fundatzen, 
oneki da firmatzen, 
au gabe ura galdu da.

Jesusek, goratzen dena 
izanen da humillatua, 
dio, ta humillatzen dena 
izanen da goratua.

Birjin Amak suberboes 
dio: Ditu kastigatu 
beren biotzen banoes, 
guapoak ditu botatu 
bai ta humilak goratu; 
humila ni nau beiratu 
ta guziek bedeikatu.

Duen obena probeak
da egotea humil humila; 
ala guzien Jabeak
grazia eginen milla milla.

                2 Liberaltasuna

Ongiegille noble izan, 
al dezaken diña eman; 
izain du zer jan ta edan, 
Jesu Kristok ala erran: 
Ema ze ta emanen zaize, 
zor dena barkatuko zaize; 
naiz zor diozun infinito, 
limosna eman; guzia kitto.

Murritx denak ori eztu, 
eraiki gabe ezin bildu.

                3 Kastidadea edo Garbitasuna

Garbi kasto nai duzuna, 
erretira, beti eskatu 
Jaunari ta kastigatu 
zeure animaletasuna.

Da aingeruen lis lorea, 
Birjin Amak estimatu 
ta Jaun onak konsagratu 
zutena nola berea

                4 Pazienzia

Pazienzia da pasatzea 
gaitzak arimo onareki, 
ta ez orgatik faltatzea 
deustan ere nioreki.

Pazienzia gau len lenik 
Kristok erakusten digu: 
Beira niri, erraten digu, 
ta zer kulpa nue nik?

Naiz etsaiak gaixto diren, 
adi zuk berees ziona: 
Barka bezote, ene Aita ona, 
eztaikite zer ai diren.

                5 Karidadea

Karidadea on guzia; 
duenak au, guziak tu, 
Jangoikoa onesten du, 
bera da onen onetsia.

Au mandamentu berria: 
Berzeren onas gozatu 
eta gaitzas lastimatu: 
Da Kristok erakutsia.

                6 Dilijenzia

Dilijenzia gana ona 
gauza onak egiteko
ta gaitzak aguantatzeko, 
da Jaunak berak diona.

Gana onas ematea 
dena dela, nai du bai; 
eztu bear ta eztu nai, 
ezpada borondatea.

Epela egozten agotik, 
ezpaitu ematen gogotik; 
naiz emana den txipia, 
biz borondatea andia.

VARIA

Aita gurea 

        (Pensa):

Erratean Aita gurea, 
Kristoreki erraten dela, 
bere Aita gure Aita dela, 
Kristo anai ezin obea. 
Gure Aita da Kristoren, 
baitare kristio guzien.

Aita zeruetan zaudena, 
santifika zure izena; 
ezaundua, bedeikatua, 
estimatua ta honratua 
biz beti jende guzietan, 
emen nola zeruetan.

Zure erreinua etorri bedi, 
gure errege zaitugu;
zuk mana ta erreina zazu, 
egin ta desegin zazu 
gutas zuk, zureak gu, 
zureki erreina zagun.

Kunpli bedi zuk nauzuna 
nola zeruan, lurrean, 
onean nola gaitzean: 
Ori da guk nai duguna; 
ori balitz, zer fortuna!

Eman zaguzu egunoro 
bear dugun ogia egun, 
zeren Aita zaitugun, 
ta zuk nauzun aldioro, 
gorputzaren, arimaren, 
biok zuk emanak tugu, 
biendako eskatzen dugu, 
nola on ta konbeni den.

Barkadazkiguzu zortugunak, 
geuren bekatu intugunak,
ta zure fabore pagatu ez-tugunak;
guk ere zure amores 
barkatzentugu biotzes 
egintiguten gaizkiak, 
onetsis etsai guziak.

Ta ezkaizazula gu utzi 
erortzera tentazioan; 
gaitzkirako inklinazioan 
erori gabe ezin bizi, 
zu gabe onik deus ezin.

Libra gaizazu gaitzetik, 
libra kondenaziotik 
ta zure desgraziatik, 
libra gure kulpatik,
libra gaitz guzietatik. Amen.

Ave Maria

Agur Maria, Ama andia, 
andre eder miragarria, 
ta Birjin maitagarria; 
elizaren ilargi ta eguzkia, 
guzien konsolazio ta alegria, 
Jangoikoak salba zaizala, 
Maria, estima ta honra zaizala: 
Glori zaite Jangoikoan zu, 
zeren bere maiteena zaitu.

Grazias betea, agraziatua, 
grazia guzies adornatua, 
bakar eskojitua, amablea, 
perfekta, humila, admirablea, 
Jangoiko ez, bai guzien obena, 
artas landara, aren urbilena.

Jauna da zureki, orai, 
ta len, ta gero, ta beti: 
Nola bere biotzeko bakar 
eskojituareki:
Aita eternoa zureki,
nola bere alaba maiteareki: 
Semea zureki,
nola bere Ama propiareki: 
Espiritu Sandua zureki,
nola bere esposa onetsiareki: 
Trintate guzia zureki, 
guardatzen zu,
nola bere sagrario ta zeru bizia,
ta bere eskutik atra den obra propia.

Bedeikatua zu emasteetan, 
aien gloria, gala ta sendagalla, 
guziei baitamazu abantalla: 
Ezpaituzu parerik sanduetan, 
eztare aingeru ta serafinetan: 
Bedeikatua, zori onean jaioa, 
logratzeko Jaunaren agradoa, 
jautsi zeien bera zure amoretan, 
egitera gizon zure entrañetan.

Eta bedeikatua zure sabeleko 
fruitua Jesus,
fruitutik estimatzeko
planta bedeikatua, 
Jangoikoak plantatua: 
Fruitua Seme Jangoikoa, 
Planta Ama ezin onagokoa.

Santa Maria, Jangoikoaren 
Ama dena,
baita ere bekatariena: 
Ebengatik izan baze aren 
gizon egitea;
ebengatik agitu ze aren 
Ama zu egitea.

Zuk otoitz egin zazu 
gu bekatariengatik, 
zarela Ama ager zazu 
gurea Jesusengatik,
orai bai bizi guzian,
baitare azken lanze ertxian: 
Zu gure Ama anparotako, 
salba gait_zen sekulako. Amen.

Amar mandamentuak

Legean amar mandamentu, 
nola eskuetako amar eriak; 
guzien zimendu ta kunplimentu 
dire manatuak amore biak: 
Ama Jangoikoa bera denagatik; 
ama proximoa Jangoikoagatik.

Ala bi gebeki 
kunplitzen guzia, 
logratzen grazia eta gloria 
aisa, alegre, gustoreki.

Ona zerurako
amar gradatako eskalerak; 
bi saietsetako pilareak, 
bi amoreak.

Ebeki guarda guziak; 
auxten barin bada bat, 
ezin pasa zerurat, 
edo inen penitenziak.

Au da Kristoren bustarria 
ta karga arin ta suabea; 
arintzeko bada grazia, 
suabetzeko da amorea.

Au da, zion, bide ertxia, 
delarik bide erreala; 
biziosoendako ertxia, 
prestuendako erreala

Sinetsi, onetsi ta adoratu 
Jangoikoa, eta esperatu: 
Fedea, esperanza, karidadea, 
errelijionea dire lenean.

Juramenturik banoan
ez agoan ta ez gogoan. 
Blasfemia ta maldizioa 
kondenatuen ofizioa:
Non den madizio ta juramentu, 
ezta faltatuko eskarmentu.

Maldizio nai du?
Bere gain izain du, 
Jangoikoak erran du. 
Maldizio-gille itsuak, 
nola granada sutuak: 
Berzeak ez beti heritzen, 
berak bai beti zatitzen.

Jai ta igandeetan ez trabajatu, 
enzun meza ta Jauna festejatu. 
Eman jaiak ta igandeak 
Jaunari nola bereak:

Denak txur Jaunareki, 
txur izain du bereki. 
Eman Jaunai bere eguna, 
eman dezazun fortuna: 
Ez guardatus bere jaiak, 
zuk galdu, irabazi etsaiak.

Aitetamak ongi honratu, 
onetsi, obedi, anparatu.

Hume onari bedeizioa, 
gaixtoari maldizioa 
darraio Jaunaganik, 
ori berak erranik.

Eztuena ajolarik
berees ere, ori dela 
gaixtoago ezi infiela, 
san Pablok dauka erranik.

Niori gaizki in ez,
ez obras, itzes ta ez biotzez.

Gaiz nai badio proximoai, 
gaiz iago iten bere buruai: 
Amatzea adiskidea, 
ori ezta habilidadea; 
ori da gauza apalena 
infielek ere iteuntena.

Kontrarioei barkatzea, 
Jaunagatik amatzea; 
gaitzak ones pagatzea, 
au da Jauna imitatzea, 
aren nobleza ta gala, 
zerko marka erreala.

Garbi nai ditu personak 
gorputz ta ariman Jaun onak: 
Luxuriasko bekatu, 
ez in, ez pensa, ez aipatu.

Jauna ofenditzen badu 
deshoneskeriagatik, 
Jaun ona trukatzen du 
ongarri loiagatik.

Ez ebatsi ta ez desea, 
bai eman nori berea: 
Eman barin bada kalte, 
restituzio faltagabe.

Abrastu nai dena iago 
lakioan erortzen da: 
Noiz ta nola atratzen da? 
Geroago ta latzago.

Berzeren gauza beiratu 
nola zebo paratua 
zepoan; zuk arrapatu, 
zeuroi zara arrapatua.

Gaizki ines irabaztea 
da pobretzeko bidea, 
da zorrak aumentatzea, 
ta kredita ere galtzea.

Dio Kristok, non dugun 
irabazteko bidea, 
baita limosna egitea, 
batendako baitu eun.

In tratu anaia bieki: 
Bata deitzen eman zaze, 
berzea da emanen zaize: 
Beti biak elkarreki.

Testimonio falsorik 
guk ez niori goratu, 
sekretoak ez salatu,
ez in juizio gaixtorik.

Beti bai ongi pensatu, 
ta al badaike diskulpatu, 
ezperen disimulatu, 
ta ongi naies emendatu.

San Pablok murmuratzea 
deitzen du elkar ozkatzea: 
Atzetik gaizki erratea 
da astalak ozka jatea.

Ainberze murmurazale, 
zeren den sobra adizale: 
Aiek deabrua mian 
damate, ebek bearrian.

Deabruaren alaba
da gezurra; gezurtiak 
gezurra du bereala, 
altxatzeko gaitz guziak.

Beñere ezta gezurtia 
izan kristio probatua, 
eztare gizon prestua, 
bai gizatxar itsusia.

Bedratzi ta amargarrenak 
au manatzen: Ez desea 
berzeren bizikidea, 
eta ez gauza berzeenak.

Eman ditu Jangoikoak 
ebek biok, mostratzeko 
dakizkiela juzgatzeko 
gure biotz barnekoak.

Konfesatzeko lanean, 
brebeagos nai badire, 
bi gaienak sarzen dire 
sei ta zazpigarrenean.

Amar mandamentuak koplatan

1 Sinetsi, onetsi, fiatu
Jangoikoan, ta adoratu. 

2 Juramenturik banoan
ez agoan ta ez gogoan. 

3 Eman jaiak ta igandeak
Jaunari, nola bereak. 

4 Aitetames humeek
kuida, ta ebetas aiek.

5 Niori gaizkirik ez 
obras, itzez, biotzez.

6 Garbi naitu Jangoiko onak 
gorputz ta ariman personak.

7 Ez ebatsi ta ez desea, 
eman bai nori berea.

8 Ez pensa, ez erran gaizkia, 
bai ongi beti, ta egia.

9 Ez dezazula desea 
berzeren bizikidea.

10 Gauza batere ez desea, 
baizik bakotxak berea.

Meatxuak auxtentuztenei

1 Jangoikoaren konforme ezpagara, 
geren kontra ai gara, ta galduak gara.

2 Non den maldizio maiz, ta juramentu,
ezta faltako malhur ta eskarmentu.

3 Lan egines auxten baituzu jaiak, 
galdu zuk, ta irabazten zure etsaiak.

4 Hume ta buratso onek bedeizioa, 
gaixtoek kontra dute maldizioa.

5 Gaitz nai badiozu proximoari, 
gaitz iago in duzu zeure buruari.

6 Nork uzten Jauna luxuriagatik, 
galtzen du on guzia ongarriagatik.

7 Abratstu naia lakioan trabatzen da, 
dio san Pablok; ta nola atratzen da?

8 Berzeak juzgatzen ta murmuratzen 
gogozki, zeuroi zara kondenatzen.

9 Berzeren bizikidea ez desea, 
ezpauzu nai galdu arima zurea.

10 Kendu nai, ta ez eman nori berea,
duzu infernurako laster bidea.

Meatxuak auxtentutenei manamenduak

1 Jaungoikoa sinetsi, onetsi ta adoratu: 
Ezperen, obe ezpazina munduratu.

2 Non ere den maldizio ta juramentu, 
ezta faltako miseria ta eskarmentu.

3 Bere egunak Jangoikoai eztionak eman nai,
kalte dio bere buruai, irabazia aizeai, gusto deabruai.

4 Hume onari Jainkoaren bedeizioa eta fortuna: 
Gaixtoari darraio maldizioa eta desfortuna.

5 Gaizki nai dionak proximo lagunari, 
gaitz iago ematen dio bere buruari.

6 Ofenditzen duenak Jangoikoa gorputzagatik, 
trukatzen du on guzia ongarriagatik.

7 Apegatzen duena biotza lurreko ondasunai, 
ematen da preso lakioan deabruai.

8 Bere anaia kondenatu ta mias ozka egin 
iten du murmurazaleak, baitu infernu-urrin.

9 Deseatzea berzeren bizikidea 
da infernurako laster-bidea.

10 Deseatzeas hazienda berzerena, 
protxurik ez, bai kulpa ta pena.

Meatxuak eztuztenei guardatzen 
amar mandamentuak

1 Jangoikoa sinetsi, onetsi ta adoratu: 
Ezperen, obe ezpazina munduratu.

2 Non ere den maldizio eta juramentu, 
ezta faltako an miseria eta eskarmentu.

3 Jangoikoari bere egunak eztionak eman nai,
kalte bere buruai, irabazi aizeai, goraintzi Deabruai.

4 Hume onari Jangoikoaren bedeizioa eta fortuna:
Hume gaixtoari maldizioa eta desfortuna.

5 Gaizki nai dionak bere proximo lagunari, 
gaitz iago ematen dio bere buruari.

6 Ofenditzen duenak Jangoikoa gorputzagatik, 
trukatzen du on guzia ongarriagatik.

7 Apegatzen duena biotza lurreko ondasunai, 
lakioan preso ematen da Deabruai.

8 Bere anaia kondenatu ta mias ozka egin 
iten du murmurazaleak, baitu infemu-urrin.

9 Deseatzea berzeren bizikidea 
da infernurako laster-bidea.

10 Deseatzeas hazienda berzerena, 
protxurik ez, bai kulpa ta pena.

Elizako Mandamentuak

Iltze Jesus gurutzean,
ta orai ofratzen aldarean: 
Zuk bentzait jaiegunean 
asisti meza batean.

Bear zara konfesatu 
urteoro bein berere, 
iltzeko peligroan ere, 
ta nauzulaik komekatu.

Baitare komekatzea 
in bar duzu bazkoan, 
eta iltzeko peligroan, 
iteko biaje luzea.

Alaber egin baruak 
noiz dauden markaturik, 
ezpaduzu estorburik, 
gure elizak manatuak.

Primiziak eta amarrenak 
Jangoikoari pagatu, 
nai baituzu ongi logratu 
grazia egin ta inentuenak.

Zazpi Sakramentuak

Señale sekreto sagratuak,
Jesu Kristok paratuak 
barkatzeko bekatuak,
ta emateko grazia ta birtuteak.

Señale dire, zeren 
ebeki mostratzen den 
ariman barna iten dena 
eta sentitzen eztena, 
baita grazia Jaunarena.

Graziagoi zer gauza da? 
Jaunaren dono andia, 
gure arimaren bizia, 
zeñeki au egiten da 
beraren hume onetsia, 
dretxo duna gloriara.

Bataioa da len lena, 
guzis garbitzen duena, 
nola jaiotze berria 
kristiatzen gaituena, 
elizaren ataria
orgatik bai deitzen dena.

Gero da Konfirmazioa, 
konfirmatzeko fedean, 
firme egoteko lanzean, 
kristioaren perfekzioa.

Gero dugu Konfesioa, 
bekatuen barkatzeko, 
grazia galdua aurkitzeko, 
nola bigarren bataioa.

Da bakeak egiteko 
Aitareki hume galduak, 
eta dañu kausatuak 
humil erremediatzeko.

Baldin ongi penaturik 
bagara ongi konfesatzen, 
Aita berla da aplakatzen, 
ta berla gu barkaturik.

Nai eztena kondenatu, 
inas geros bai bekatu 
mortale, bear da penatu 
ongi, ta ongi konfesatu.

Sakramentu admirablea 
da aldarean itendenag, 
guzi guzien gorena, 
naiz guti iduri señalea, 
altxatus majestadea.

Zertako Sakramentu alakoa, 
dena milagroen milagroa? 
Izateko arimen sustentoa, 
erremedio ta erregaloa, 
amoresko exzeso dibina, 
on guzien iturri kontinoa.

O konbita sagratu admirablea, 
non rezibitzen den Kristo amablea, 
berritzen bere pasioaren memoria, 
betetzen grazias arima guzia, 
ematen gloriarako prenda andia, 
kunplitzen amoreen geiegia, 
gustatzen guk aingeruen ogia, 
ta gozatzen Jesusen konpañia, 
sanduek gloria-gisa bat emen asia, 
au itzulis paraiso berria.

Jan ogi bizi sagratua 
gose, gusto, protxu onean: 
Da Ama Birjinak oratua 
bere bularreko esnean.

O ene arimaren amorea 
Jesus, ni zurea, zu nerea.

Olio sanduaren sakramentua, 
erremedio Kristok paratua, 
kentzeko bekatuen efektoak, 
emateko alibio ta indar ta esperanza 
baitare gorputzari osasuna, konbeni bada

Zertako Orden Sagratua, 
bere elizan ordenatua? 
Guzia uzteko Jaun onak, 
naitu berexi personak 
konsagratuak iteko 
beraren sakrifizioak, 
sakramentu ta berze ofizioak, 
betiro zerbitzatzeko 
beraren ardi saldoan, 
bizian, iltzean, il ondoan.

Matrimonioa zertako? 
Elkarreki bizitzeko 
bake onean, ta azitzeko 
bai humeak zerurako.

Munduaren prinzipioan, 
persona lenbizikoak 
Adam ta Eba Jangoikoak 
juntatu matrimonioan 
zitue, ta Jesus onak 
gero zue konsagratu.

Ala zena len kontratua 
egin zue sakramentu, 
ta auxilioak ematentu 
iteko dena obligatua.

Erien ongi maneatzeko... 

                1 Komekatzerakoan

Ongi-etorria da lenik: 
Sinetsi, onetsi, laudatu:
Dena eman, bear dena eskatu: 
Ofratzea da azkenik.

Ain andia, ta ain txipi, 
Jesus, ori enegatik, 
badakusat zergatik, 
amorosteagatik ni.

Barin badut biotzik, 
Jesus, nai dut ilartaño, 
ori iago guziak baño, 
ori nai dut bakarrik.

Jesus onak maite ni, 
nik ere maite Jesus! 
Ai amore gonen sus 
erre ta il banindedi!

                2 Heria despeitzerakoan gauoro

Salba gaitza, Jauna, gaudelaik idatzarririk: 
Guarda gaitza gaudelaik loak arturik: 
Bizi gaitzen Kristo Jaunareki, 
ta errepausa bakean berareki. Amen.

Nai bez, Jauna, gaur nor denagatik 
guardatu libre gu gaitz guzietatik.

Urrikari gutas, Jauna, biz urrikari, 
orren bear baikara ta bekatari.

Egin bez, otoi, miserikordia gureki, 
nola uste dugun esperanza onareki.

Gure eskea, Jauna, adi bez; 
eta eskatua egin bez.

                3 Ave Marien soñatzerakoan («Angelus»)

Jangoikoaren aingiruak mezu emanik: 
Konzebitu zue Mariak Spiritu Sanduaganik. 
        (Ave Maria)

Ona Jangoikoaren esklaba:
Egin bedi nereki, zuk erran bekala. 
        (Ave Maria)

Eta Jangoikoa gizon egin ze: 
Eta gutartean bizitu ze. 
        (Ave Maria)

                4 Kontrizioa

Naiz guzia galdurik, 
naiz deus gabe gelditu, 
eznue bear ofenditu 
ene Jauna nik ez nik.
Errege goren gorena,
naituenak salbatzentuena, 
salba ni, bainaiz orrena. 
Oroi bedi, Jesus ona, 
bere gau kosta zaiona,
eman bez azken korona. Amen.

«Dies irae, dies illa», euskaras

Ira-eguna egun gura, 
noiz mundua bota sura, 
auts errauts eta ilundura.

Egun gura egun andia, 
noiz errausturik guzia, 
Jaunak inen justizia.

O zenbat lotsamentura, 
datorrelarik Jaun gura 
juzgatzera gu mundura!

Tronpetas gu deiturik, 
juiziora ilak bizturik, 
an guziok bildurik.

Arriturik erioa, 
ark ila bizirik doa 
aditzera juizioa.

Agertuko da librua,
non guzia asentatua 
den, juzgatzeko mundua.

Jueza jarri den orduko, 
dena dela da agertuko, 
ezta batere altxatuko.

Ia bada an nik zer erranen? 
Abogatu nor emanen? 
Segur nior ez izanen.

Errege goren gorena 
graziaz salbatzen duena, 
salba ni, bainaiz orrena.

Eztaiela, Jauna, atzen, 
nola zenbat jautsi zen 
nigatik, galez naien.

Neke penas nau billatu, 
berori iles nau libratu; 
kostu goi ez malogratu.

O Jesus juez obena, 
kulpa barka, barka pena, 
salba ni bai, ez kondena.

Kulpes nago beterik, 
penas ta alkes errerik; 
Jauna, barka doarik.

Orrek Maria absolbitu 
zue ta ladrona aditu, 
ni konfianzas ornitu.

Ez naiz digno ni sines; 
berorren onak berez 
erre ez naien egin bez.

Konta ni ardietatik, 
berex antxumeetatik, 
para ni eskuietatik.

Ez ni galdu galdueki, 
in bez grazia nereki, 
dei benaza sandueki.

Otoi, Jangoiko gizona, 
otoi, donoen korona, 
eman niri bai fin ona.

O egun doloreskoa, 
noiz ta gizon lurrekoa, 
on izana edo gaixtoa,

Bizturik presentatzeko 
Jaunari den, juzgatzeko
ta azken itz gura aditzeko:

Edo betiko gloriaren,
edo betiko penaren;
ni beti Jaun onaren. Amen.

                        (Dona eis requiem. Amen.)

Santa Teresa Jesusen 
kopla batzuk

                (Intzulitut euskarara nolapait ez ongi, 
                mostratu naiak arimagarren debozioa)

Bizi naiz ta ez enebaitan, 
ta alako biziain beira nago, 
ezi ez iltzeas iltzen nago.

Jangoikoaren amorea, 
zein gabe ez naiken bizi, 
da paratzen duena preso 
Jangoikoa ta libre ni: 
Alako ansiak tut ikusteas 
nere preso nola dagon, 
ezi ez iltzeas iltzen nago.

Oh zein luze den bizi gau, 
desterru gau zein tristea! 
Non baitago bereaganik 
ausente arima pobrea: 
Zer pena ala egotea,
ta egon bearra oraño iago, 
ezi ez iltzeas iltzen nago.

Zer bizi da, non Jangoikoa 
estaiken guzis gozatu? 
Gozatzeagatik nainuke 
len baño len akabatu: 
Eriotza non zara? Zato 
gero baño berla obeago, 
ezi ez iltzeas iltzen nago.

Ausente Jangoikoaganik 
bizitzea zer bizi da? 
Il bear badut ikustekos 
iltzea nere bizia da: 
Il nai dut bizitzeagatik,
ta ain nai dut ezin geiago, 
ezi ez iltzeas iltzen nago.

Ilbeautelako esperanzak 
konsolatzen nau zerbait; 
esperanza goneki ala 
ats artzen dut nolapait: 
Esperanza kunpli bedi, 
ez espera berantago,
ezi ez iltzeas iltzen nago.

Jangoikoak onesten ni, 
nik Jangoikoa onesten dut, 
elkar nai, ta gozatzekos 
berze mediorik eztut, 
baizik iltzea: Betor iltzea 
betor; noiz artaño dago? 
Ezi ez iltzeas iltzen nago.

Amorioa eriotza bekala 
fuerte senti dut, Jesus; 
erretzen, penatzen ala 
bainago amoriosko sus:
Zein dulze eriotza litzaken! 
Zato eriotza lasterrago, 
ezi ez iltzeas iltzen nago.

Bizi bat eman daikena 
nere Jauna zuregatik, 
arren galtzea da iragaztea 
Jangoikoa zu biziagatik: 
Zer trukada! Bizia baño 
Jangoikoa dut ain naiago, 
ezi ez iltzeas iltzen nago.

Ezta bizia zureganik 
bizitzea ausente, da pena, 
iltze bat da luze neke 
pensa daiken andiena: 
Lastima dut nere penas; 
ez berandu Jauna iago, 
ezi ez iltzeas iltzen nago.

Sakramentuan preso ikusteak 
Jesus konsolatzen nau; 
baña ain ona ta ain amablea 
nere esposoa, da au berau 
ezin gozatzea ta ikustea 
nola nauten penosoago, 
ezi ez iltzeas iltzen nago.

Ai Jesus, ta gal dezaket 
ori oraño bizi banaiz:
Ez, ez permiti otoi Jauna; 
pensatzeas ikaratzen naiz: 
Ori gabe ez naike bizi; 
orrengana noiz joain naiz? 
Berant aski da, ta ez utzi 
ez nazala berantago, 
ezi ez iltzeas iltzen nago.

Iturria: Koplak, Joakin Lizarraga (Juan Apecechea Perurenaren edizioa). Euskaltzaindia, 1983